Om het weekend zijn er fietsexcursies over de basis. Soms parkeren ze de fietsen en maken een uitstapje per voet, naar deze uitkijkheuvel bijvoorbeeld. Ze komen ook altijd even langs stal. Dan kunnen mensen vragen stellen. Morgen gaan zij die de excursies leiden, zelf op excursie. José en ik mogen mee.
Zo zijn lammetjes; slim genoeg om te ontsnappen maar te dom om de weg terug te vinden. Een hek snappen ze niet. Ze denken dat ze er met brute kracht wel doorheen komen. Dus nemen ze een aanloop en beuken er keer op keer tegenaan. Tot ik ze, enigszins moegestreden, oppak en naar huis breng.
Op de basis stikt het werkelijk van de buizerds. Tenminste twee paar van deze lichte variant. Ik zag deze op een plek waar je klapeksters mag verwachten. Ik kijk nog altijd naar ze uit. Misschien heb ik hem vanochtend gezien, ik dacht het even. Maar van zo ver dat het net zo goed een mees had kunnen zijn.
Dit is Dot, de hond van José die tijdelijk bij ons woont. Dot is lief en aanhankelijk en voor een hond luistert ze goed. Maar het is geen Sweep. Dot is geobsedeerd door stokken en stokjes, dennenappels, steentjes en alles wat apporteerbaar is. Sweep daarentegen vreest alle stokken. Zelfs de stokken die Dot meebrengt.
Deze bergen puin, die het zo goed doen in dit licht, zijn tot kunstwerk voorbestemd. Het zijn de resten van verschillende afgebroken bouwwerken op de basis en gaan straks verscheept worden naar het munitiepark om daar te eindigen in een enorm beeldhouwwerk. Prachtig einde, baksteen zijnde, lijkt me zo.
Ik doe voorlopig de stal en dat is bijna net zo frustrerend als hoeden naast een sappig grasland. Niets is simpel en niets gaat zoals je het bedacht hebt. Een lam zit vast in een hek, de melkmachine doet het niet, de heftruck is leeg, een waterbak loopt over en meer grote en kleine calamiteiten. Misschien went het ooit.
Dit zijn vervelende schapen. Toen ik vanochtend bij de stal aankwam, liepen zij, heel onschuldig, te grazen buiten het raster. Niet voor de eerste keer. De romanticus in mij kan dit wel waarderen, de realist in mij ziet dat ze zo hun eigen doodvonnis tekenen. Dit is niet het gedrag dat je je kudde wil aanleren.
Sweep was natuurlijk een kwetsbaar punt. Ook enkele verzwakte schapen zorgden voor vertraging. Maar het is goed gegaan, ik had de kudde constant onder controle. Ik was even de weg kwijt en de oversteek van de autoweg liep niet zo soepel maar al met al verliep mijn eerste solotocht (+402) boven verwachting.
Wie gaat er ook met 400 dieren door een woonwijk wandelen? Twee autowegen oversteken, twee tunnels door en een zandverstuiving. Ik heb er niet bij stilgestaan, maar nu wel. Het was een huzarenstuk en veel verder dan tien kilometer. Ik was blij met Hanneke, de fotografe, die bijsprong waar nodig. Net als ik ooit.
Ik heb niets gemerkt van bevrijdingsdag anders dan een paar wapperende vlaggen onderweg. We hebben de route verkend die ik maandag ga lopen. Een ingewikkeld traject van zo’n tien kilometer lengte. Als het ecoduct klaar zou zijn, zou dit slechts 500 meter zijn. Zucht… Dit zijn gelukkige schapen naast de stal.
Twee minuten stilte is indrukwekkend. Niets mis mee. Maar de F-16’s die vandaag laag over de basis scheerden, gingen over de kippenvelgrens. De ceremonie vond plaats achter het hek. Doden werden herdacht. Vier F-16’s, drie gaan rechtuit, eentje schiet bulderend de hemel in. Ik was natuurlijk te laat.
Het is gek maar ik heb nu alweer zin om verder te gaan met de hei bij het ecoduct. Het knippen van jonge berkjes is net zo bevredigend als een potje Tetris. Je krijgt er nooit genoeg van. Tegelijk maakt het tempo van de kudde dat ik veel meer zie. Ik verveel me niet. Dit is op de weg terug. Opdat we niet vergeten.
Aan beide kanten van het hek werken we eigenlijk aan het zelfde project. Met twintig vrachtwagenladingen zand per uur, wordt het ecoduct ingekapseld in het landschap. Tegelijk werken hier 400 herkauwers en een omnivoor met een grote knipschaar, om de oversteek straks zo makkelijk mogelijk te maken. Vandaag.
Als Sweep eenmaal weet wat hij doen moet dan kan hij dat prima alleen af. Zo had ik de gelegenheid om deze achterblijver op te halen, in te laden en vooruit te rijden, terwijl Sweep langzaam voortploeterde met een breed uitgestrekte, hongerige kudde over een groen, sappig veld. Ik hoefde maar te wachten.
Nadat ik op TV zag hoe de bus van Beatrix langs onze schaapjes reed, vertrok ik naar de basis om te voeren. Iedere dag wordt het er mooier. Een groepje gele kwikstaartjes landde tussen de kudde als een zwerm kanaries, de tapuit hopte met me mee en de veldleeuwerik was ergens op aan het broeden.
Gisteren hebben alle ooien een prik gekregen tegen de q-koorts en zondag mogen er een paar mee naar de koningin. Van de andere kudde maar van onze stal, met een van onze herders erbij. Zal mij benieuwen of Beatrix er iets van mee krijgt. Ondertussen grazen de kudde en ik vrolijk verder in een tijdloos decor.
Het is heerlijk hoeden in het munitiepark. De bunkers en vijvers creëren een raar kunstmatig landschap dat toch natuurlijk aandoet. De schapen beklimmen de bunkerhellingen als ware berggeiten en drinken uit de vijvers alsof het bergmeertjes zijn. Mij bieden de bunkers perspectief. Schapen in beweging, klik hier.
Het is mooi op het munitiepark. Het is er heel anders dan tussen de stijlvolle shelters. Het is wat ruiger, minder park, meer bramen. Veel blusvijvers ook en overal de rijen bunkers waarin eens munitie werd opgeslagen. Een lammetje viel in de vijver, twee maanden oud, nooit zwemles gehad, zwom als een rat.
Ik probeer al een poosje om te herkennen welke schapen het vaakst voorop lopen. Ik heb nog een mooie bel uit Oostenrijk die ik natuurlijk tactisch moet gebruiken. Als ik die bruinkop de bel zou omhangen, zou het als alarm dienen. Dat is zo’n brutaal beest. Die lepelkop maakt een goede kans. Een trouwe volgelinge.
Dit was gisteren op Soesterberg, gezien vanaf de Soesterberg. Het was saai. De vliegers vlogen niet en de schapen stonden netjes in hun vak. Vandaag was eigenlijk niet anders. Wat minder grijs, geloof ik. In ieder geval was het leuk toen we bij de kudde op De Treek, verrast werden door een versgeboren lammetje.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds