Wat zou het leuk zijn als er ook nog een paar reeën liepen… maar die komen niet over het hoge hek. Daarbij, de mezen maken het me al moeilijk genoeg. Ik moet er nu echt om denken het raam dicht te houden. Gisteren had ik er weer drie binnen. Een koolmeesje heeft hier zelfs de nacht doorgebracht.
Het is een koud huis. Ik heb het er nog niet warm gehad, tenzij als de kachel brandde. Dit betekent dat het ’s ochtends al vroeg loont om naar buiten te gaan. Als de zon schijnt ga ik aan de voorkant zitten, dan is dit mijn uitzicht. Vaak zit er een boomklever op de schutting. De spechten blijven aan de achterkant.
Ik woon op een eiland. Een tropisch eiland midden in Nederland. Als ik s’ochtends met een beker koffie in mijn hand de zon opzoek, voelt het als de perfecte camping. Vooral nu ik uitkijk op de ultieme caravan.
September is een bijzonder rare naam voor de negende maand. Na goden en keizers te hebben gebruikt voor de eerste acht maanden, noemden de Romeinen de overige maanden de zevende, achtste, negende en tiende. (sep,oct,nov,dec). Een bewijs van onvermogen dat wij wereldwijd al 2000 jaar in ere houden.
Dit is natuurlijk een privilege. Een horizon midden in het bos, met de niet onaardige skyline van het dorp dat eens TNO was en waar nu de houtkachels branden. Als een onbestemd land. Het zou Frankrijk kunnen zijn, Denemarken of Ierland. Maar het is hier. Mijn hier. Mijn centrum van de wereld. Dit is waar ik woon.
“Ik begrijp niets van de wereld om me heen”, zo ongeveer luidt de eerste les uit Een Cursus In Wonderen. Toen ik zaterdag met een tiental hondenliefhebbers schuilde in de kantine van dit kraakcomplex, moest ik daaraan denken. Werelden schuiven over elkaar heen en dat is juist goed. Maar het is weer droog dus…
Meer hond hier
Het wonen in een wat vervallen, maar schilderachtig huisje kent zijn keerzijdes. Zo zit ik, waarschijnlijk door de regen, nu al een paar dagen zonder stroom. Dat is maar heel eventjes leuk. Nu met een haspel een tijdelijke verbinding met de buurvrouw aangegaan waardoor ik deze woorden kan typen.
Er is sprake van een hoog A-tean gehalte hier. Ik weet zeker dat een paar van de jongens hier, uit deze berg, een werkend voertuig zouden kunnen bouwen. Het zou geen auto zijn, misschien niet eens wielen maar het zou vooruit komen. Met een hele hoop herrie. Ik heb gisteren een slijptol bediend. Veel vonken!
Sommige mensen denken dat het nog wel even duurt voor het nodig is om de kachel aan te steken. Ik niet. Voor mij kon het niet vroeg genoeg. Natuurlijk, de warmte en vanwege het vocht en zo. Belangrijker is dat ik eindelijk een vuurtje mag stoken in mijn eigen woonkamer… Dat mocht ik voorheen nooit.
Ik hoef niet eens mijn best te doen om met jongensogen dit terrein te bezien. Ik doe dit al automatisch. Toch is het anders als je met echte jongensogen naast je loopt. Die bevinden zich veel lager, om maar wat te noemen. Ze zien andere dingen. En als ze niet andere dingen zien, benoemen ze het wel anders
Dit is het tuinlicht van mijn andere buurvrouw. Onze huizen zitten aan elkaar vast, ook al is dat hier niet te zien. Het is sowieso een beetje een vertekend beeld maar dat komt weer door de afwezigheid van straatlantaarns. Wat een weldaad is dat! Ik verheug me nu al op de eerste mooie sterrenhemel.
Ik ben over. Verhuisd, zeg maar. En tot mijn verbazing is de douche hier oneindig warmer en het internet oneindig veel sneller dan op de camping. Alleen heb ik geen tv. Daar staat tegenover dat ik een prachtige kachel op de kop heb getikt. Echt bijzonder mooi, het roest maakte de kachel betaalbaar maar ook mooier.
Het was de eerste schooldag vandaag en dan serveert Maaike taart. En terwijl we daar in de boshut naast de brandende kachel zaten en koffie dronken, met buiten de bijl in het hakblok, waande ik me ineens in sprookjes als roodkapje, sneeuwwitje en toen ik Melvin in de melk zag roeren, ook nog in klein duimpje.
Ik heb vandaag een soort afscheidswandeling gemaakt door het bos achter de camping. Er is nu niet zo heel veel te beleven. Veel spechten, dat wel. In gedachten ben ik al in het andere huis en ben ik daar het bos aan het verkennen. De herfst nadert. Ik zag het vandaag aan de kastanjes langs de singel in Utrecht.
Ik was ook verbaasd. Het duurde wel een minuut of tien voor ik me realiseerde hoeveel auto’s hier staan. Tja, de dorpelingen en hun ambachten. We hebben nog een glassnijder en een druïde. Heel praktisch allemaal. Ik wil wel de geschiedschrijver worden. De laatste maanden van een bloeiende gemeenschap.
“Daar, waar het licht van de lantaarn niet meer van kracht is, wacht iemand in de schaduw van de salamander…” Woorden geschreven op een ansichtkaart die ik vond in een doos vol met herinneringen.
Het is niet alleen de kamer, de ligging in het bos of het fijne uitzicht vanaf de bank. Het is het grote gevoel van vrijheid dat helend werkt; hier houdt het hek de bureaucratie buiten. Het is net zoals een van de bewoonsters zei: ‘Wij zijn dat kleine dorpje dat dapper stand houdt,’ verwijzend naar Asterix de Galliër.
Het is eigenlijk heel snel gegaan. Op dit blog zijn de sleutelmomenten simpel terug te vinden.. Deze is het grappigst. Toen was ik nog wanhopig en wist niet dat de volgende dag, met sint-Jan, alles anders zou worden. Nog een paar dagen later maakte ik deze foto vanaf de andere kant. Houtkachel gezocht!
Wees gerust, het is de internetverbinding die voor problemen zorgt. Nog eventjes en dan is dat hopelijk voorbij. Nu presenteer ik twee stoere zusjes die op duizelingwekkende hoogte halsbrekende toeren uithaalden. Alleen jammer voor het jarige meisje links dat ze zo licht is. Op de kabelbaan bleef ze steken.
Na enkele gesprekken met de immigratiedienst was een totale desinfectie de laatste stap tot volledig inwonerschap. De normale gang van zaken op een eiland. De ogen achter het masker behoren toe aan Robin, mijn nieuwe buurman. Hij klust zo wat bij. Zoals dat gaat binnen een kleine gemeenschap.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds