September is een bijzonder rare naam voor de negende maand. Na goden en keizers te hebben gebruikt voor de eerste acht maanden, noemden de Romeinen de overige maanden de zevende, achtste, negende en tiende. (sep,oct,nov,dec). Een bewijs van onvermogen dat wij wereldwijd al 2000 jaar in ere houden.
Het is een pyramide van niks, voortgekomen uit verveling. De Franse soldaten moesten iets te doen hebben en Egypte was in de mode. Door het bouwwerk Austerlitz te noemen kon de commandant bij Napoleon niet meer stuk. Wij noemen deze bult van gras en plaggen een monument en eisen restauratie.
Ik ben weer echt aan het wandelen. Kilometers maken. Proberen het bos in mijn systeem te krijgen. Mijn impulsieve manier van lopen maakt dat echter bijna onmogelijk. Dan ben ik in vijf minuten tijd drie keer van richting veranderd en raak totaal in de war. Vandaag echter zonder dwalen het hek teruggevonden.
Het begint nu echt gênant te worden. Voor een leuke juli-foto moest ik maar liefst drie jaar terug. Maar zie, toen waren de weiden nog grazig en de koeien vet. Het waren andere tijden. Onschuldiger tijden.
Tja, ik weet het. De foto’s van de laatste tijd zijn wat onder de maat. Eigenlijk weet ik precies waarom. Ik ben gepreoccupeerd met het rapport dat de psycholoog over mij schreef. Hij noemt mij (bijna) anti-sociaal en mijn communicatieve vaardigheden, zijn volgens hem, matig aangepast. Dat echoot nog wel even na.
Dit is een plek waar ik bijna iedere dag langskom. Iedere keer opnieuw sta ik er eventjes stil en overweeg een foto. Maar dan kijk ik door de zoeker en dan kijk ik om me heen, kijk nog een keer door de lens, maak een vaag afkeurend geluid en loop door. Iedere dag opnieuw. Tot ik op een dag vergat te overwegen.
De hoogste kennis over de zichtbare en onzichtbare wereld zoek ik niet meer bij priester, professor of psychiater. Nee, de hoeders van deze geheimen zijn voor mij de boswachter en de rattenvanger. Zij maken dat ik anders kijk. Zij zetten mijn wereld op z’n kop. Nu is de das me ineens tot op 500 meter genaderd!
Verantwoordelijk, in zekere zin, voor deze langste radiostilte sinds tijden, is een overijverige psycholoog die even was vergeten dat hij niet bezig was met een theoretisch examen maar met een mens van vlees en bloed, met gevoelens en gevoeligheden. We wensen de psycholoog beterschap en gaan snel verder.
Het meertje begint in te drogen, iedere dag is het een stukje kleiner. Ik ben er laatst doorheen gewaad, nergens kwam het water veel hoger dan mijn knie. Er komen veel vogels drinken. De kuikens van de eend zijn bijna volgroeid en in het bos lijken de spechten zich te verspreiden. Ze zijn niet meer zo aanwezig.
Tussen onderstaande twee foto’s in heeft het nog even stevig geregend. Het was toen dat ineens het pad tot leven kwam. Even dacht ik dat ik te weinig gegeten had. Maar toen zag ik het. Honderden, duizenden kleine padden op het pad. In stilstand onzichtbaar maar bij iedere stap bracht ik er tientallen in beweging.
Dit is wat ik bedoel met prettig wonen. Dit zou mijn buurt wel mogen zijn. Daar rechts bijvoorbeeld, in dat witte stuk, daar zou ik toch prima terecht kunnen? En dat dit alles dan midden in het bos ligt, opdat je in de winter lekker lang door de sneeuw moet rijden voor je er bent. En dat je in de kachel enkel hout stookt.
De winter leerde me dat een caravan geen huis is, dat stromend water een luxe is en dat warmte vervliegt. Maar wat nu? Als ik al in aanmerking kom voor een woning, dan is het in de allerlelijkste categorie. Dan zou ik het bos moeten verruilen voor nachtmerrieland. Echt, als ik maar een beetje behoorlijk uitzicht heb.
Ik heb een avond in het kreupelhout doorgebracht. Het heeft geen zin. Ik moet iets anders bedenken. Bij de specht was alle actie gecentreerd rond een opening van vijf centimeter. Nu moet ik een oppervlak van 800 vierkante meter scannen. Daarbij is het er overdag al donker en lukt het niet te lopen zonder lawaai.
Ik stond vandaag bovenop een dassenburcht. (We hebben ze ook in Utrecht Loes, dat wist ik niet. Ik keek er erg van op, vooral omdat ik de plek zo vaak passeer.) Het is geen burcht, het is een stad, een flat met meerdere verdiepingen en vele uitgangen. Vaak wonen er vossen en konijnen bij in. Ik ben geïntrigeerd.
Het was jij of ik, zo voelde dat die eerste tijd, twee jaar terug. Ik gunde het jou, ik gokte op jou. Jij wilde door, vocht ervoor. Ik niet. Het kon mij niet zo veel schelen. En terwijl jij strijdend ten onder ging, werd ik wandelend beter. Zo oneerlijk. Wie heeft er nu gewonnen? Ik of jij? Dag Dorien, jij kent het antwoord.
Ik heb de afgelopen weken twee keer een bijzonder verhelderend gesprek gevoerd over het bos. Eerst met de boswachter, die alle mysteries kon verklaren, (ook die van de schildpad!) en later met de rattenvanger, die niet alleen veel vragen beantwoordde maar me ook de ogen opende voor wat dichtbij was. (Reintje)
Mijn ouders zijn vijftig jaar getrouwd en vierden een feestje op een prachtige plek. Bij Boer Bertus op het erf. Op de 500 meter, vanaf de dijk tot aan de boerderij, had ik al twintig foto’s gemaakt. Zeeën van bloemetjes, aanhankelijke paarden, ruziënde kieviten en toen moest ik de eerste tante nog tegenkomen.
Een fotoverslag in wording vindt u door hier te klikken
Mijn geliefde Westbroek, zo dichtbij maar zo heerlijk anders. Waar het hier lommerrijk is, is het daar onbeschut, waar het hier droog is, heb je daar laarzen nodig. Het is een andere biotoop, met zwanen en slangen in plaats van spechten en eekhoorns. Ook leuk, maar ik was blij weer tussen de bomen te zijn.
Ik ben er terug geweest vandaag. Dat voelde heel dubbel en een beetje dom, maar ik heb er geen spijt van. Als je de route naar het paradijs kent is het een zonde als je daar geen gebruik van maakt. Ik hoopte vandaag op een nadere kennismaking met de fazanten maar ik werd weer meegezogen door de kudde.
Voor een heel voorlopige selectie van mijn tweedaagse verkenning van het (aards) paradijs. Klik hier
Dit is niet de beste foto die ik vandaag gemaakt heb. Voor ik er achter ben welke dat wel is, zijn we een dag verder want ik heb veel foto’s gemaakt. Daarbij introduceert deze de hoofdrolspelers: boterbloemen, meidoorn en paard. Je zou gewoon gaan twijfelen aan de lithium, zo mooi vond ik de meidoorn.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds