Deze foto zal ik maar ergens tegen een muur plakken; ze maakt me telkens opnieuw aan het lachen. Maar ook maakt ze me een beetje verlegen, zo voluit kijkt ze in de camera. Een volleerd model dat gelukkig liever met dieren werkt dan voor camera’s poseert. Al kan ze het allebei en nog wel meer dan dat.
We waren in de dierenwinkel om konijntjes uit te zoeken maar dat werd zo ingewikkeld dat ik met Ravi bij de vogels en later bij de vissen ging kijken. Hier geeft hij de vissen kusjes. En toen ging mijn camera stuk.
Wat een held is het toch, die kleine Ravi. Kan nog maar net lopen of hij waagt zich al aan de kabelbaan. Hij stond eerst een hele poos gefascineerd te kijken naar de grotere kinderen. Hij was blij verrast toen zijn moeder hem optilde en op het stoeltje zette. Hij genoot. Huilen deed hij pas toen we weer wegmoesten.
“Toen ik geboren werd,” zo vertelde Tate vandaag, “had ik blond haar, blauwe ogen en een blanke huid ‘ Mijn moeder werd hysterisch. Ze schreeuwde het uit: ‘Die is niet van mij. Haal weg.” Een tante ontfermde zich over de baby. Hij werd donkerder met de jaren maar moet zich insmeren tegen de zon als ieder ander.
Ik was vandaag in een ander land, niet eens zo gek ver hiervandaan. Je kan op de fiets, maar met de auto is bijna net zo leuk, vooral het laatste stuk. Het is een land waar de tijd bijna stilstaat en dat bevolkt wordt door boeiende mensen met boeiende verhalen. Ik denk dat ik er wel zou passen, ik heb ook verhalen.
Het spijt me. Ik zit een beetje vast. Ik kom de caravan haast niet uit, dus zie ik ook niks interessants. Onderstaande foto is van dinsdag en kan symbool staan voor afgelopen week. Ze viel eraf, lichtgewond.
Het zal even duren. Ik deel mijn internetverbinding met de andere campinggasten en dat zijn er veel momenteel. Als voorproefje van het verslag van zondag deze van de kleine van Lucy. In een seconde had ze mijn hart gestolen. Wat een schatje. Het verloop van mijn geworstel kan hier gevolgd worden, of hier.
Nou vooruit dan. Omdat zijn oma vandaag en zijn opa morgen jarig is. De slingers hangen er nog. Op zijn hoofd draagt Ravi natuurlijk het beroemde hoedje van plezier dat hij zojuist in de tuin heeft gevonden.
Dit is wat ik bedoel met prettig wonen. Dit zou mijn buurt wel mogen zijn. Daar rechts bijvoorbeeld, in dat witte stuk, daar zou ik toch prima terecht kunnen? En dat dit alles dan midden in het bos ligt, opdat je in de winter lekker lang door de sneeuw moet rijden voor je er bent. En dat je in de kachel enkel hout stookt.
Ik heb niet meegedanst. Ik had mijn handen niet vrij, iemand moest toch de foto’s maken. Anders zou ik het misschien wel leuk hebben gevonden. Je moet je ergens overheen zetten. Sommige ouders kost dat meer moeite dan andere. Maar het is voorbij de gene dat het pas echt leuk wordt. Vraag maar aan Ravi.
Alle foto’s op een rijtje vind je door hier te klikken
Ik was bij de Sint-Jan viering van Noah op de Vrije School. Deze foto vat het goed samen: bloemenkransen en koekhappen. Ik vond het geweldig. De kinderen maakten brood boven vuurkorven en stonden in de rij om zonder handen een kers uit een bak water te vissen. En toen moest de grote rondedans nog komen.
Een voorlopige impressie van het feest vindt u door hier te klikken
Door een roze bril kijkt hij naar zijn vroegere juffrouw van groep acht die, ter gelegenheid van de verjaardag van zijn moeder, zojuist, in deze keuken, gekleed in een prachtige jurk, een exquise Indiaas drie-gangen diner heeft klaargemaakt. De juffrouw kijkt vriendelijk terug. Zijn zusje proest het uit.
Het was jij of ik, zo voelde dat die eerste tijd, twee jaar terug. Ik gunde het jou, ik gokte op jou. Jij wilde door, vocht ervoor. Ik niet. Het kon mij niet zo veel schelen. En terwijl jij strijdend ten onder ging, werd ik wandelend beter. Zo oneerlijk. Wie heeft er nu gewonnen? Ik of jij? Dag Dorien, jij kent het antwoord.
In de schaduw van het huis, in de zon, die de oever van de vijver beschijnt, waar vogels hun drinkplaats vinden, in de schaduw van de larix, daar groeide hij op, Ravi, de jongste van drie broers. Het was een veilige wereld, hij was er vrij zijn weg in te vinden en te leren van zijn fouten. Hier werd de basis gelegd.
In de sprookjestuin, achter het huis op de heuvel, staat soms, zomaar ineens, de tijd stil. Hoe lang zoiets duurt is onmogelijk te zeggen. Op zo’n moment kan je over de vijver lopen en kan je zomaar de vogels uit de lucht plukken. En als je pech hebt, zit je zo een eeuwigheid vast op het hoogste punt van de schommel.
Het was leuk, vrolijk en goed zaterdag. Toch zie ik in de foto’s ook verschillende verdrietige verhalen terug. Ook dat is goed. Misschien wel juist. Op deze foto kijkt mijn moeder uit over de lek. Mijn nicht Marian, die alweer een poosje geleden halfzijdig verlamd raakte, zou die middag mogelijk voorbij varen. Helaas…
Het nog steeds groeiende fotoverslag vindt u door hier te klikken
Mijn ouders zijn vijftig jaar getrouwd en vierden een feestje op een prachtige plek. Bij Boer Bertus op het erf. Op de 500 meter, vanaf de dijk tot aan de boerderij, had ik al twintig foto’s gemaakt. Zeeën van bloemetjes, aanhankelijke paarden, ruziënde kieviten en toen moest ik de eerste tante nog tegenkomen.
Een fotoverslag in wording vindt u door hier te klikken
We hebben weer een uurtje of wat samen doorgebracht. Als altijd erg leuk. Zijn woordenschat ligt rond de twintig maar meestal begrijp ik hem wel. En hij mij ook want hij antwoordt altijd met een ferm ja of nee. Hij toont grote interesse in de wereld om hem heen. Dit is een blik van verwondering om een vogeltje.
Ik was vandaag met mijn vader op stap, zelf ook verwoed fotograaf. We gingen naar de Blauwe Kamer, bij Rhenen. Hij was daar nog nooit geweest. En ik blijkbaar nooit eerder in mei. Op de terugweg stopten we even bij het kasteel dat, zo bedenk ik me nu, misschien wel Duurstede heet. Het ligt echt vlak bij Wijk.
Hij heeft mijn naam gezegd. Voor het eerst. Ik was er niet bij maar ik geloof zijn moeder direct. Ze hadden me met de auto opgehaald om me bij de garage af te zetten. Met twee auto’s reden we toen weer terug. Ravi begreep dat ik in dat rode autootje zat en om dat duidelijk te maken, had hij mijn naam nodig. Mark!
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds