Je kon er op wachten natuurlijk maar toch schrok ik behoorlijk toen ik ineens twee pluizenbollen in mijn huiskamer aantrof die als blinde projectielen tegen alle ramen aanbotsten. Twee tegelijk! Op de foto poseert nummer drie. Erg hardleers. Heeft het zeker een half uur volgehouden. Leek het leuk te vinden.
Twee weken terug waren het nog schuwe en schichtige vogeltjes, nu niet meer. Nu zijn ze dapper en brutaal, precies wat ik leuk vind. Vandaag hebben ze allemaal wel even mijn vensterbank aangeraakt. Dat ik er een studiolamp bij zette deerde ze geenszins. We zijn blijkbaar aan elkaar gewend geraakt. Nu al.
Hemelsbreed heb ik me maar een klein stuk verplaatst. Toch merk ik dat de mezen zich anders gedragen. Meer als een volk, als een wolk. We moeten natuurlijk nog aan elkaar wennen, ze komen me bekend voor maar zijn dat niet. Ook die bijl op dat hakblok draagt natuurlijk niet bij aan een ontspannen atmosfeer.
Er liep een vreemde gast over mijn raamkozijn. Dat lange haar voorspelt niet veel goeds. Maar eigenlijk ben ik de bezoeker hier. Mijn woonkamer ligt op de route van de katten van de buurvrouw, de kattenluikjes geven ze gelijk. Dus wie ben ik? Ik bedoel maar, als je een raam openlaat komt de natuur al binnen.
Het is weer zover. Van heinde en verre komen ze aangevlogen, busladingen vol. Van groot tot klein, van jong tot oud. Vooral vrouwtjes. Zussen, vriendinnen moeder en dochter en allemaal mooi uitgedost.
We waren in de dierenwinkel om konijntjes uit te zoeken maar dat werd zo ingewikkeld dat ik met Ravi bij de vogels en later bij de vissen ging kijken. Hier geeft hij de vissen kusjes. En toen ging mijn camera stuk.
Een purperreiger cirkelt langzaam richting de zon. Ambitieus, daar hou ik wel van. Hij is ook brutaler dan de zilverreiger of ooievaar. Ik heb vandaag voor het eerst contact gelegd. Een vrij simpel gekrijs is al voldoende om zijn aandacht vast te houden. Twee purperreigers draaiden hun rondjes boven mij.
Als wij er straks niet meer zijn, in 2012, zal het niet meer dan een paar weken duren voor de eerste reeën over de verlaten snelweg wandelen, ratten in de binnenstad bejaagd worden door hongerige honden en de kippen gezamenlijk de stad intrekken om de macht over te nemen. Dit is slechts een voorpost. Geduld.
Haal de prachtige kleuren van de pimpelmees in herinnering en kijk dan nogmaals naar onderstaand plaatje. Onvergelijkbaar. Over alle mezen hangt een gelige waas. Het verschil tussen kool- en pimpelmees is bijna verdwenen. Ook in de pikorde loopt alles weer door elkaar. Of heeft het dat altijd al gedaan?
Het begint nu echt gênant te worden. Voor een leuke juli-foto moest ik maar liefst drie jaar terug. Maar zie, toen waren de weiden nog grazig en de koeien vet. Het waren andere tijden. Onschuldiger tijden.
Er is niets dat de koolmees doet zonder iedere drie seconden even uitvoerig om zich heen te kijken. Gevaar schuilt overal. Alleen de jonkies is het gegund om af en toe dromerig voor zuch uit te staren. De kool- en pimpelmezem zijn nu trouwens op hun allerlelijkst. Dit is een opmerkelijk aardig exemplaar.
Twee sterntjes die elkaar aanraken in volle vlucht. Als eerste denk ik aan een teken van genegenheid, dat zou het leukst zijn, maar het zou net zo goed een vermaning kunnen zijn of een spelletje, een dreigement of een soort dans. Gemenigheid zou nog kunnen en natuurlijk kan het een ongelukje zijn geweest.
Dit is een Franse herder, een Beauceron met een bijna verholpen probleem en een naam die ik toch weer ben vergeten. Een schat van een beest, alleen wat groot. Deze hond krijgt alleen vers vlees te eten. Dat schijnt een trend te zijn. Klinkt logisch voor een carnivoor. In brokken zit vaak maar 5 of 10 % vlees.
Dit is vandaag en dat is mijn Mac waar duif op landt. Ik weet niet of het het stukje brood was of dat duif gewoon heel nieuwsgierig naar mijn binnenwereld was. Ik vond het heel dapper. Hij schrok nogal, geloof ik. Hij was zo weer weg. Had van mij niet gehoeven. Ik vind het wel gezellig zo’n brutaal beest in huis.
Het spijt me. Ik zit een beetje vast. Ik kom de caravan haast niet uit, dus zie ik ook niks interessants. Onderstaande foto is van dinsdag en kan symbool staan voor afgelopen week. Ze viel eraf, lichtgewond.
Die linker specht noem ik ‘Kleintje’, dat heb ik altijd al gedaan. Al toen hij nog maar net uit het ei was, fluisterde ik bij het weggaan ‘Dag kleintjes’. Ik hoop dat het is blijven hangen. Misschien wel, ze lieten me vandaag opmerkelijk dichtbij. Slechter, maar spechtensoortentechnisch veel interessanter is deze foto.
Ik begroet alle dieren die mijn pad kruisen, meestal bij hun soortnaam. Dus: ‘Dag paard, Hai koe, hallo merel’. Maar stiekem probeer ik mij ook in de taal der dieren te bekwamen. Tot nu toe geen resultaat. Behalve bij de goudvink. Die kan ik van kilometers ver bij me roepen. Een simpel fluitje, geheid succes.
Tussen onderstaande twee foto’s in heeft het nog even stevig geregend. Het was toen dat ineens het pad tot leven kwam. Even dacht ik dat ik te weinig gegeten had. Maar toen zag ik het. Honderden, duizenden kleine padden op het pad. In stilstand onzichtbaar maar bij iedere stap bracht ik er tientallen in beweging.
Omdat het heldere water er als vloeibaar goud door bochtige betonnen kanalen door bos en duin stroomt, omdat ik me er telkens weer in het buitenland waan, omdat ik nergens vaker vossen heb gezien, omdat de reeën er zo mooi zijn, omdat de zee vlakbij is maar toch een roteind lopen, daarom de waterleidingduinen.
De natuur is iets heel ingewikkelds. Zo zijn scholeksters typische waadvogels die je op het wad of langs de rivier tegenkomt. Nu heeft een aantal scholeksters zich juist gespecialiseerd in de wormen en insecten die op akkers te vinden zijn. Misschien zien we hier de geboorte van een derde soort; de stadsscholekster.
Een paar extra plaatjes om te kunnen delen in mijn verbazing. Klik hier.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds