Daar word ik niet vrolijk van: zomers Spakenburg, in mijn eentje. De bootjes zijn nog wel leuk, net als de helling. Maar de stad is echt lelijk! Burgerlijk streng, jaren vijftig-deugdzaam. En toch toeristen. Niet mijn plek om te zijn. Er waren ook zo weinig bomen, viel me op. Houden ze in Spakenburg niet van schaduw?
Het meertje begint in te drogen, iedere dag is het een stukje kleiner. Ik ben er laatst doorheen gewaad, nergens kwam het water veel hoger dan mijn knie. Er komen veel vogels drinken. De kuikens van de eend zijn bijna volgroeid en in het bos lijken de spechten zich te verspreiden. Ze zijn niet meer zo aanwezig.
Ik kom er niet meer, sinds ik betrapt ben door de boswachter. Niet eens betrapt op het buiten de paden treden maar simpelweg op het ontberen van een kaart. Die kaart kan ik in de Bilt kopen. Tot nu toe deed ik dit niet uit protest, maar nu heb ik mijn kans te protesteren laten passeren, ik was te verbouwereerd.
Ik ken die polders al dertig jaar en toch is het de laatste tijd alsof ik het buitenland binnenstap. Er is zoveel veranderd. Alleen al dat ik zes hazen telde. Dat is mij nog nooit gebeurd. Gênant werd het bij de vogels, ik herkende er geen. Dit zegt zowel iets over de aanwezige soorten als over mijn bescheiden vogelkennis.
Hij stond niet op mijn lijstje, maar wie weet ooit in welke vorm wijsheid op je pad komt? Ik zie in hem een gelijkgestemde geest. We zaten samen in de zon, zwijgend. Hij is oud en misschien nog trager dan ik. Een vreemdeling in dit klimaat. Ooit vol liefde uitgezet, nu de éminence grise van de vijver, mét rode wangen.
Alsof ik verliefd ben, zo houdt het meertje mij bezig. Ik denk er constant aan en kan er niet over uit hoe mooi ze is. De ontmoeting met Wodan heeft onze band bevestigd. Ik ben alleen bang om haar te moeten delen, kleingeestig als ik ben. Ik ga er vaak naar toe. Maar niet al te vaak. Ik wil me niet opdringen.
Bijna net zo boeiend als stromend water, is stilstaand water. Maar dan moet het ook echt goed stilstaan. Niet dat het oppervlak vervuild wordt door kleine golfjes. Dat is stilstand noch beweging. Dat is ruis.
‘Panta Rhei, Alles Stroomt’. Hoe waar ook, de rivier stroomt net iets sneller dan de rest. Daarom ben ik er zo graag. De rivier beweegt zichtbaar. Ze ademt in als een walvis die het water briesend in al zijn holtes laat stromen en ademt uit met een zucht. Ze herbergt vis en haar oever is brandbaar, altijd al geweest.
Ik ben vandaag terug geweest bij het bosmeer dat een bergmeer lijkt. Om de echtheid ervan te verifiëren, al had de foto dat eigenlijk al gedaan, en om te zien of ik het kon terugvinden. Dat deed ik en het was nog steeds prachtig. Ik zat er in de zon. Er vlogen buizerds over. Ik zag ze het eerst weerspiegeld in het meer.
Het was echt opmerkelijk rustig bij het schaatsen slijpen vandaag. Helemaal geen rij of zo.
Ik lijd aan jetlag. Of nee, dat wat tijdreizigers ervaren als ze in een ander seizoen terechtkomen. Ik ben helemaal in de war. Ik ging slapen met -13 op de teller en werd in een ander klimaat wakker. Een andere wereld eigenlijk met ander licht en ander alles. Het is comfortabel zo boven nul maar we zijn er nog niet.
Nou vooruit, nog eentje dan, van toen Culemborg nog dat lieflijke stadje aan de lek was met een brug én een pont. De geboorteplaats van Jan van Riebeeck, stichter van de Kaap Kolonie, pionier voor apartheid. Als ik Piet mag geloven, kan ik deze week genoeg witte foto’s maken. Volgens anderen moet ik snel zijn.
Voor ik verder ga met de dag van gisteren even een blik op vandaag waar helemaal niks mis aan was.
Ik was vandaag bij de tandarts voor het vervolg van een wortelkanaalbehandeling. Het was minder pijnlijk dan de vorige keer, toen ik als een glibberige paling onder de handen van de tandarts uit kroop. De röntgenfoto was saai daarom mijn eigen impressie van een kanaalbehandeling. Ook van vandaag.
Het is een beetje flauw, maar als je er bij stilstaat is de rivier het oudste monument dat we hebben. De Rijn en dus de Lek, bracht de vruchtbare klei waaruit ons land ontstaan is. Ze bracht beschaving in de vorm van Romeinen en vernietiging in de vorm van Vikingen. Wanneer is ze nu eens op?
De winter is misschien voor eventjes voorbij, de vorst zit nog in de grond. Dus terwijl we wachten op water mag er best nog even teruggekeken worden. Op de dappere pogingen van Noah bijvoorbeeld, die aan de hand van zijn moeder zijn eerste scheve schaats rijdt. Meer ijs hier en meer winter hier.
Ik was hier een half jaar geleden ook. Maar toen was ik samen, nu ben ik alleen. Toen was het warm, nu is het koud. Toen ben ik naar de overkant gezwommen, nu kan je bijna naar de overkant lopen.
Dit is een winter die de geschiedenisboekjes ingaat. Dat is makkelijk, want daar komen alle winters terecht. Maar voor de kinderen ben ik blij dat ze nog eens op het ijs hebben kunnen staan. Dat ze zich een echte winter kunnen herinneren. En ik vind het ook wel leuk, eigenlijk.
Noah is geweldig. Hij trekt zich van niemand iets aan en volgt ondoorgrondelijke impulsen. Hij is helemaal niet bang om alleen te zijn. En op mijn vraag, of hij het niet eng vond op die weidse lege ijsvlakte, moest hij hard lachen.
Vandaag een jaar geleden was het echt midwinterweer. Vandaag was het lauw, toen was het koud en mistig. Vorig jaar heb ik de zonnewende gevierd zoals het hoort; met vuur. Dit jaar wilde ik ook maar ik durfde niet.Ik was bang dat ik mijn huis niet meer in zou mogen.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds