Ik mag niet oordelen, en misschien lees ik het plaatje wel heel verkeerd, maar ik heb toch sterk de indruk dat deze meneer zichzelf de tijd niet gunde om de zon helemaal in de zee te zien verwijnen. Hij had het zich voorgenomen. Maar het zakken duurde langer dan verwacht. Het ging een beetje vervelen. Dus smokkelde hij het laatste beetje en haalde al lopende zijn mobieltje tevoorschijn.
Op de enkele klippers en tjalken na, die met verhuur aan boord wel bijna verplicht zijn om te varen, was het IJsselmeer uitgestorven. We voeren aan hogerwal, langs de Noord-Hollandse IJsselmeerdijk, waardoor het water glad was en we de achtervolgende klipper langzaam op ons zagen inlopen.
Windkracht acht op zee dwong ons maandag bij IJmuiden het kanaal op te gaan. Daar raak je al snel in de periferie van Amsterdam. De grootste kranen kan je al bijna vanaf IJmuiden zien. Ik raakte helemaal opgewonden van de mooie plaatjes en de dreigende luchten. Helaas bleef het niet bij dreigen en enkele hoosbuien dreven me soms de kajuit in. Maar mooi was het. Ook al heb ik deze een beetje aangezet….
Tsja, wat kan ik zeggen, Jongens van stavast, Hollands welvaren, Bontekoe, Sil de strandjutter, Michiel de Ruyter, Piet Heyn, Zusjevan.
Ik vind het jammer, maar we hebben ze niet hier in Utrecht; vuurtorens. Als we er een hadden had ik er graag onder gezeten. Ik hou van vuurtorens. Ze voegen zoveel toe. Ze zijn zo heerlijk aanwezig en drukken een dramatisch stempel op hun directe omgeving.
Wachten wordt verlangen, samenzijn gekoesterd en staren heet plots uitzien
En terwijl ik me aan laafde aan de hemelverschijnselen keken zusjevan en Bert als engelen des wrakes toe.
En terwijl in het westen de zon onderging, rees in het oosten langzaam de bijna volle maan.
Voor jullie die de naam dagelijks horen of van jongsaf aan kennen komt het misschien een beetje vreemd over maar de naam Hellevoetsluis spreekt mij tot de verbeelding. Altijd gedaan. Hellevoet, voet van de hel. De sluis die leidt naar de plek waar het vuur eeuwig brandt. Wel, afgelopen zaterdag begreep ik het opeens toen ik deze zonsondergang zag vanaf de sluis van Hellevoet. Want hoelang brandt dat vuur al niet?
Over een paar dagen hoop ik hier langs de kust te zeilen op het schip van mijn zus en vriend. Vandaag vertrek ik naar Zeeland om over een paar dagen in Den Oever terecht te komen. Ik heb er zin in en hoop op mooie plaatjes. Maar in verband met dit tochtje over zout water, even geen updates.
Ik hou van de pont. Altijd al gedaan. Van de geur van diesel, de oprijplaten die over de straatstenen schaven, de reddingsboeien, de grote koperen bel voor als het mist. Maar ook het moment van rust. Het wachten, de overtocht, een moment van gedwongen stilstaan en genieten.
Ik had het er laatst over dat ik moet oppassen nu niet alleen maar saaie foto’s te gaan maken. Van die intelligente foto’s, je weet wel. En inderdaad, als ik zo terugkijk op de laatste foto’s dan zit er nog maar weinig kleur in, (op de rode jas van het meisje na). Daarom tijd voor een wat zonniger foto.
Ja natuurlijk, zo gaat het altijd. De lekkerste peren hangen het verst weg. Dat is niet alleen een waarheid als een koe; het is ook heel logisch met al die kinderen in een ‘zelfpluk’ boomgaard.
Als je een beetje geduld hebt zie je de meest fantastische dieren vanuit de verschillende observatiehutten rondom de Oostvaardersplassen; Herten, paarden, ossen, met wat geluk zelfs nog vossen, zilvereigers en lepelaars. Als je geluk hebt zie je ze op nog geen honderd meter afstand. Veel dichterbij, eigenlijk nog binnenin de observatiehut, had ik een trage ontmoeting met dit wezentje. Ook niet mis.
Ik weet niet waarom, maar de stenen waren verdwenen. Ik heb ze vandaag weer teruggeplaatst. Maar ik houd ze vanaf nu in de gaten. Dat laat ik me niet weer gebeuren.
Wel, ik heb ze gehoord, de herten van de Oostvaardersplassen. Het seizoen is begonnen. Bij Staatsbosbeheer kan je een concertagenda halen. Hoe ze het doen, ik heb geen idee, maar per natuurgebied kunnen ze tot op de dag voorspellen wanneer het burlen gaat beginnen. In de Oostvaardersplassen dus, precies volgens schema, sinds gisteren. Ze waren ver weg en ik kon ze alleen door de lens zien maar horen kon je ze tot kilometers ver. Ook mooi waren de spreeuwen.
Als ik aan IJmuiden denk denk ik aan deze situatie: Een dubbele rij strandhuisjes aan een piepklein strandje aan het einde van de pier met op de achtergrond de rokende schoorstenen van de hoogovens. Wie zijn de mensen die hier hun vakantie doorbrengen? Wat bezielt ze? Houden ze zich vast aan hun prachtige uitzicht zeewaarts? Of genieten ze juist van de grote schepen en zware industrie?
Everdingen vanaf de andere kant van de rivier, vlak na het verlaten van de pont. Vroeger was dit de overkant en was ik hier nog nooit geweest. Behalve een keer, zwemmend. Nu ben ik groot en heb een auto en is deze oever me net zo bekend als die aan de overkant.
Ik breng de laatste weken veel tijd door aan de rivier. Net als vroeger. En net als vroeger zit ik nu soms weer naar het topje van een hengel te staren en stook ik een vuurtje om warm te blijven. Of ik doe het zelfs tegelijkertijd….
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds