Morgen hoop ik er weer op uit te trekken om nieuwe foto’s te maken. Vandaag nog eentje van de laatste keer dat het mooi weer was, vorige week. De mist die de foto zo mysterieus maakt kwam gewoon uit de schoorsteen van een van de huizen die in dit bos bij Leusden staan.
Het is al drie dagen grijs weer. Nu is dt niet zo erg omdat mijn nieuwe mac ook mijn oude archief ontsluit en daar kom ik soms kleurrijke plaatjes tegen.
Weer eentje van een poos geleden, maar hervonden en alsnog gewaardeerd. Ik kan het idee niet meer uit mijn hoofd krijgen dat Maria in dit plaatje de gitaar speelt en een beetje uitdagend naar Jezus kijkt. Jezus daarentegen lijkt schoon genoeg te hebben van de zoveelste practical joke van zijn moeder, maar berust in de gang van zaken.
Ongemerkt is een nieuw seizoen voor mij aangebroken. Windows is voorbij, ik ben nu een trotse Mac-bezitter. Gisteren kon ik hem ophalen. Gisteravond probeerde ik de nieuwe Mac online te krijgen maar veranderde een instelling en was alle internetverbinding kwijt. Daarom weer een dag overgeslagen. Maar o wat is ie mooi en wat kan je er veel mee.
Ik weet het. Niet erg origineel. Maar er was iets bijzonders met de dom. Zoals op deze foto misschien niet helemaal goed te zien, was de dom verlicht van onder tot boven. Het was laat, de zon bijna onder, maar precies uitgelijnd in de zadelstraat en daardoor zonder obstructie. Ik vraag me de hele tijd al af hoe vaak dat nou gebeurt. Iedere dag? Nee, dat geloof ik niet. Maar als het echt bijzonder is dan tenminste nog twee keer per jaar. En dan vindt de volgende uitlijning plaats op…. eh… het was gisteren 22 oktober dus… eh… 2 of 3 maart 2008. Ik noteer het vast in mijn agenda.
Nog eentje dan, van zaterdag. Omdat het zaterdag mooi was en omdat ik de oogst van vandaag nog niet heb bekeken en het alweer bijna dinsdag is. En dat er gisteren niets nieuws stond… wel het was zondag tenslotte.
Tienhoven en Westbroek, te lang al ben ik er niet geweest. En ook vandaag alleen even met de auto naar het verste punt om het op een na mooiste moment van de dag mee te maken. Het mooist was het vanochtend om een uur of negen, met de mist, de zonsopkomst, de vogels….Maar toen zat ik achter het stuur op de snelweg.
Iedere dag dat we de douche gebruiken verbazen we ons over de fantastische kleuren van de bomen voor onze deur. Maar lang zal het niet meer duren want door de wind van de laatste dagen dunt het bladerdek snel uit. Wat heeft dit met douchen te maken? Wel, ons badkamerraam is op gelijke hoogte met de bomen en geeft het meest spectaculaire uitzicht.
Dit is een daktuin waar Monique al heel lang een keer een kijkje wil nemen. Het prikkelt haar verbeelding. De olijfboom wuift haar uitdagend toe. Overigens geeft deze foto een heel vertekend beeld van het huis waar deze muur en tuin toe behoort. De andere kant is van glas!
Omdat de paardenmarkt zonder juryleden met bolhoedjes niet af is, en omdat ik tot mijn schaamte zag dat ik een dag heb overgeslagen, als toegift…
Klikken op de foto leidt wederom tot een iets uitgebreide diashow van afgelopen paardenmarkt.
Deze hond houdt niet van fotografen. Ik was gewaarschuwd. Toch tolereerde ze mij zelfs met flits. Fijne hond. Brave hond.
Ik zie ze wel telkens vaker, maar van zo dichtbij nog nooit. Zo kan je zien dat de snavel echt gebruikt wordt. Dat het niet een oranje geschilderd stuk karton is dat als feestelijk attribuut aan de ooievaar is toegevoegd. Neen. Het is een wapen waar de verf al van begint af te bladderen door veelvuldig gebruik. Hoeveel kikkers, kuikens en visjes zullen door die snavel hun dood heb gevonden.
Een wandeling langs de Linge voerde ons onder meer langs deze coole sneeuwuil. Er zit daar, middenin de Betuwe, vlakbij Rhenoy, een heel aardige mini-dierentuin verstopt waar we ons al eerder door hebben laten verrassen.
Nu ben ik al heel vaak langs het Paard van Marken gevaren maar nog nooit ben ik zo dichtbij geweest. Nooit eerder ook eigenlijk begrepen hoe het zat met Marken en het paard van. Er ligt daar echt een heel dorp en de vuurtoren staat daar weer op een flinke afstand van.
Voor mij als jongen was de paardenmarkt een belangrijke dag. Niet alleen kon je geld verdienen door in een hoge mast te klimmen, de kermis opende die dag en ook het ringsteken was wel aardig om naar te kijken. Veel vroeger nog was de jaarlijkse paardenmarkt een dag van handel. Tientallen paarden wisselden op zo’n dag van eigenaar. Een dag van ontmoetingen en grote verhalen. Een dag zoals deze heren zich nog goed kunnen herinneren en waarbij de paardenmarkt van vandaag de dag ietwat schril afsteekt.
Klikken op de foto leidt dit keer tot een diashow (klik voor de grap eens op f11)
Voor we overgaan tot de orde van de dag, en wel die van gisteren, van paardenmarkt in Vianen, nog één keer Monique, mijmerend over wat eens was.
Ach, waar kunnen wij, randstedelingen, nou zo’n horizon zien? Tweehonderd kilometer rijden. Maar het is het waard. We komen zeker snel terug.
Moddergat, nog net Friesland, grenzend aan Groningen. De dijken zijn inderdaad anders hier. De mensen ook. Monique heeft hier wortels liggen. Honderd jaar geleden werd haar grootvader hier geboren. In de onderwijzerswoning. Er bleken er maar liefst drie te bestaan in dit piepkleine dorp.
Zoals Sayf ad-Din (geloof ik) indertijd bij Marokko de zee inreed en zei: ‘Bij God, verder kan ik niet’ en het land z’n naam gaf (maghrib=plek waar de zon ondergaat) zo konden Monique en ik niet verder noordelijk zonder hulp van boot of lieslaarzen. Moddergat. Morgen meer.
In het kader van onze langzaam voortschreidende verkenning van Nederland hopen wij de komende drie dagen te kunnen proeven van wat het Noorden te bieden heeft. Drie provincies in drie dagen, ik weet, een Japans tempo. Maar daarom heb ik het over proeven. Niet meer dan dat, alleen maar proeven.
Overigens is dit wel een friese dijk, maar dan een west-friese, uit Noord-Holland. In Friesland zelf zijn ze natuurlijk heel anders.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds