Het is het pootje dat half door de tralies steekt dat tot nadenken stemt. De meeste dieren in de dierentuin blijven verre van die grens. Of de tralies zijn er voor onze eigen veiiigheid zoals bij de tijgers en andere wilde dieren. Maar hier is ineens sprake van opsluiting.
Geef me sneeuw, of onweer, storm of mist, regenbogen of mooie wolken. Een straalblauwe hemel desnoods.
Een van de belangrijkste gedichten uit de perzische literatuur begint met een paar regels over riet. ‘Luister naar het riet, wat het vertelt, hoe het huilt om zijn scheiding van het rietbed.’
Het gedicht vertelt over het universele verlangen terug te keren tot de eenheid der dingen.
De stille wateren rond Molenpolder. Ik probeerde de wetlands laatst vanaf de andere kant te bereiken. Een hek stond open en een prachtig pad voerde mij tot een honderd meter diep het gebied in. Daar blokkeerde een afscheiding en een deur met een electronisch cijferslot mij verdere toegang. Het is bijna jammer dat ik al wist wat de deur moest verbergen; een naturistenclub.
Ik ben er niet lang genoeg geweest om de logica te ontdekken maar er was duidelijk competitiedrang. Niet alleen bij dit soort klassieke gevechten, ook dwongen ze elkaar soms op de knieen. Dan leek het erom te gaan wie met het hoofd het laagst kon komen. Zo, dat is voorlopig de laatste uit de serie van de vechtende paarden. Ook daarvan is de ultieme foto nog niet geschoten. We moeten nog een keer terug.
We zijn vandaag in het bos geweest. Nog altijd jaag ik op de perfecte bosfoto. Ik heb hem in mijn hoofd. Ik ben er nog niet maar ik zie wel dat ik dichterbij kom.
Omdat ik voorlopig toch nog geen oorlogsgebied ga bezoeken, heb ik vandaag mijn leven gewaagd tussen de wilde paarden van de Oostvaardersplassen. Nou zijn het op zich aardige beesten waar je niet voor hoeft te vrezen, maar als ze onderling aan het ravotten zijn moet je wel proberen niet omvergelopen te worden. Meer paarden hier
Wat moet dat vreemd zijn, als je als ondergoed-model jezelf tegenkomt in een abri in Westbroek. In de stad heb je als reclamebord nog iets van een functie. Maar wat sta je daar in dat kerkdorp nou eigenlijk te doen…in je ondergoed?
Nee hoor, niet dat het hier gesneeuwd heeft. Deze is van alweer twee winters geleden. Maar ze staat er zo schattig op en ze was zo jarig vandaag. Daarom, als ode, en rijkelijk laat, nog een keer met z’n allen: …hiep hiep….
Ach, ik zal u niet vermoeien met alle overwegingen en twijfels. Wat is mooi en wat niet? Wat blijft mooi en wat verliest zijn schoonheid? Maar terwijl ik hier op aan het broeden ben presenteer ik vast deze foto uit de oude doos. Een blijver, denk ik.
Een prachtig gebouw hoor, dat kasteel Heemstede. Het geeft de golfbaan een zekere allure. Maar die A27 is wel erg dichtbij en aanwezig. Als je in de auto langsrijdt, heb je dat niet in de gaten. Maar als je daar over het gras loopt moet je er echt je best voor doen. Nee, deze golfbaan heeft mij nog niet overtuigd. Het kasteel daarentegen is prachtig gerestaureerd. En mooi op tijd ook.
Ik moest denken aan de tantes die hier ook langskomen… en aan mijn moeder… en aan hun broer die er niet meer is.
Nu dacht ik dat ik het gebied rond Westbroek wel zo’n beetje kende. Okee, er waren nog enkele witte vlekken op mijn kaart, maar dat stelde niet veel voor, dacht ik. Wel vandaag ben ik begonnen aan de verkenning van een zo’n witte vlek en de verrassing was groot. Niet alleen herbergde dit onontgonnen terrein een paar ware parels aan natuurschoon, ook bleek het gebied veel groter dan ik aanvankelijk dacht. Enfin, wordt vervolgd.
Ik ben eigenlijk niet zo’n bosmens. Ik vind het wel leuk een bos maar dan toch vooral de open plekken, de heide, de zandverstuivingen. Ik hou er van om de horizon te kunnen zien en dat gaat in een bos meestal lastig. En eigenlijk stellen die bossen in Nederland ook niet zoveel voor, toch?
Als fotograaf dien je een eigen stijl te hebben. Iets wat jouw foto’s onderscheidt van andere foto’s, en dat ze allemaal gemeen hebben. Een rode draad. Ik denk dat ik al behoorlijk op weg ben en dat die rode draad er begint te komen. Maar, af en toe moet je ook gewoon uit de band kunnen springen, buiten het kader treden. Al vraag ik me dan meteen af wat de juf hiervan zal vinden.
+-+
Die vrijdag dat ik in IJmuiden beland ben, heb ik ook nog even rondgereden over het sluizencomplex. De route voor auto’s wisselt daar als in een comouterspelletje, al naargelang welke sluis en welke brug open is. Ergens in het midden, of misschien toch al aan de overkant, lag dit verlaten schiereiland. Jongens crossten er met brommers. Een vreemd niemandsland, fijn om hier jong te zijn.
Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant en het nog leuk vind ook. Ikzelf raak altijd vreselijk ontmoedigd door dit soort lange rechte wegen. Zeker met tegenwind.
Ik hou van appelbomen. Veel meer dan ik van appels hou. Om appels geef ik niet, maar een oude appelboom kan mij bekoren. Een hoge liever dan een lage en een oude liever dan een jonge. Geef mij maar zo’n lekker knoestige appelboom, met van die grijpgrage takken, die in de mist tot leven komt. O appelboom….
Ik was het gisteren niet van plan. Maar wat ben ik blij dat ik IJmuiden vandaag heb aangedaan. Ik was in de buurt, ik had de gelegenheid en het was dramatisch weer. Maar aan de golven had ik nog niet eens gedacht! Enfin, een heel verschil met de foto van gisteren. Ik heb meer foto’s gemaakt. Die vind je hier.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds
