En de foto van het jaar… 2007… is geworden… (trompetten..) uit de serie vechtende paarden aan de Oostvaardersplassen….(tromgeroffel)… Rivals II (inzoomen op foto). Gemaakt met mijn nieuwe camera toen ik nog alleen de telelens had, staand op het dak van mijn auto langs de kant van de weg naar de Oostvaardersplassen.
Het lijkt alweer zo lang geleden, maar toch wil ik nog even laten zien hoe ik het einde van de kortste dag beleefd heb. Ik snap ze wel die druiden en shamanen, Kelten en Germanen. Je hoeft alleen maar naar buiten te gaan. En god wat drukt dat zwaar zo’n nacht die om vijf uur begint en pas 15 uur later voorbij is. En wat onztettend fijn dat we nu weer naar het licht gaan. Dat moet toch met vuur gevierd worden?
Voor u, onwetende, is er niks mis met dit plaatje. Voor mij ontbreekt er een toren. Net als de minaretten van de Blauwe Moskee en die van de Aya Sofia in dezelfde stad, horen ze in paren te staan. En oorspronkelijk was dat ook zo. Maar ze konden zonder en verstoorden zo de harmonieuze horizon. Overigens hebben Monique en ik deze enig overgebleven schoorsteen ook eens van een andere kant mogen bekijken.
Ik houd van mist. Het verandert de wereld. Alles is nieuw en vreemd en komt plotseling tevoorschijn uit het niets.
Ik verlang terug naar de winter. Ik ben zo bang dat dit het was. Dat het vanaf nu blijft kwakkelen tot half maart. Het was zo mooi.
Op loopafstand van huis. En we hebben het bewezen door heen en terug te wandelen. Het was verrassend hoe mooi het ook vandaag , de day after, nog was. Amelisweerd blijft fijn. En het was al duidelijk te merken dat dagen veel langer duren.
Nog nooit was Nederland zo mooi. En het is bijna compleet aan me voorbij gegaan. Ik heb een autoband verwisseld, heb boodschappen gedaan en heb afgewassen. We waren nog net op tijd voor een mooie zonsondergang en een fijne maan.
Een bijzondere dag vandaag. Erg kort, dat wel. Maar prachtig als verschijnsel. Ik weet eigenlijk nog steeds niet waar we vandaag mee te maken hadden. Het was geen ijzel, geen sneeuw maar iets anders waarvan ik niet weet hoe het heet. Rijp misschien? Ik denk dat het de mist is die kristaliseert. Het lijkt sneeuw, maar het is het niet. De kristallen zijn langwerpig, niet bloemvormig. Klopt dit, of praat ik onzin? Enfin ik doe met dit gebazel geen recht aan de magie van vandaag…
Er is op zich niks mis mee een laatbloeier te zijn. Ik ben er zelf ook een. Althans, dat hoop ik nog altijd. Maar praktisch is het niet. Waar zijn de bijtjes om deze prachtige bloem te bezoeken? Waar zijn z’n soortgenoten om genetisch materiaal mee uit te wisselen. Waar zijn de mensen om z’n schoonheid te genieten?
De donkere dagen voor kerst zijn gelukkig niet zo donker dit jaar.
Het is vrijwel ongemerkt winter geworden. De nachtvorst is gebleven en hield in ieder geval vandaag ook overdag stand. Gek hoor. Ineens loop ik weer over bevroren plassen. En waar ik vorige week nog tot m’n enkels in de modder zakte, breek ik nu bijna diezelfde enkels op de hard geworden klei. Maar je hoort mij niet klagen.
Ik houd maar niet op met het ontdekken. Vandaag weer een paar kasteeltjes en mooie landhuizen gezien, een vos en een roedel herten tegengekomen en tegen een fantastische, eeuwen oude toren midden in een prachtig bos aangelopen. En dat allemaal binnen de - relatief kleine - driehoek Cothen, Langbroek en Sterkenburg.
Even verderop, nog voorbij Amerongen heb je een uitloper van de Utrechtse heuvelrug. Tussen twee dorpen in gaat het bos vanuit de hoogte langzaam over in een veld dat weer op natuurlijke wijze over zou gaan in het weiland en de rivier, ware het niet dat een zeer drukke autoweg de twee biotopen scheidt. Er wordt nu gewerkt aan een ecoduct. Ik kan me alleen maar boos maken dat het er nu pas komt.
Een piepklein stukje terra incognita ingekleurd vandaag. Misschien iets meer dan een vierkante kilometer in het gebied tussen Wijk en Leersum. Een nat gebied dat tussen bos en moeras in ligt. We troffen een ijsvogel en een reebok en een dorpje van een kerk en twee huizen.
Dit is zo’n weg als waar ik het gisteren over had. En de paarden op die foto lopen rond in de Blauwe Kamer, een bijzonder natuurgebied dat er on-Nederlands uitziet omdat er, tja… een berg bovenuitsteekt. Het maakt de polder tot een soort Savanne. De uitgezette konickspaarden en Schotse hooglanders lijken er altijd al te hebben gelopen terwijl de ooievaars en zilvereigers rondjes cirkelden boven hun hoofd. Absoluut een geslaagd experiment.
En ja, ik had de foto’s beter kunnen omdraaien.
Monique is iedere keer weer verbaasd als ik vol enthousiasme vertel over een nieuw weggetje dat ik in de buurt gevonden heb, of een meertje dat ik nog nooit eerder had gezien. ‘Utrecht is zo groot’, zegt ze. ‘Je hebt nog lang niet alles gezien’. En daar verbaas ik me dan weer over. Omdat ik toch telkens weer op dezelfde weggetjes terecht lijk te komen. Alleen af en toe, zoals vandaag, dan lijkt er ineens een extra afrit aan de rotonde en rijd ik zo een nieuw gebied in.
Nog even om de week vol te maken: ik hoorde dat Pim Jacobs in deze molen gewoond heeft. En om de toeristische informatie rond te maken.; de molen wordt De Trouwe Wachter genoemd. Zo heet ie sinds de molenaar tijdens de tweede wereldoorlog via de stand van de wieken boodschappen gaf aan hen die zich in het moeras verstopt hadden.
Ik had vandaag de stoute schoenen aan en ben over het hek geklommen. De beslissing was langzaam gegroeid. Het moest er een keer van komen. En zo ondoordringbaar was dat prikkeldraad nu ook weer niet. De eendekooi [Of moet ik ook op zo’n archaisch woord de nieuwe spellingregels loslaten en eendenkooi schrijven?] viel niet tegen. Maar riep wel veel nieuwe vragen op. Waarom? en Nog steeds? Vooral dat laatste vraag ik me af. En wat doen ze dan met die eenden?
Je moet er van houden. En dat is een stuk makkelijker nu ik een auto heb. Als fietser moet je hier toch niet aan denken? Of als hardloper, met tegenwind. Maar o, wat Hollands. Net als dit.
En nu even een moment alleen maar zijn. Niet denken, geen plannen maken, geen zorgen ook. Eventjes alleen in het nu. Alleen. Nu.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds