Wat zijn het toch een vreemde beesten. Ik bedoel, zelfs een ijsbeer heeft niet zo’n dikke vacht. Waarom? Hoe komen ze daaraan? Welk nut dient hun prachtige jas in dat milde klimaat van ons? En dan die pootjes…zo dun en zo ontoereikend. Goed, ze kunnen er een stukje mee rennen maar als ze per ongeluk vallen en op hun rug belanden, zijn ze hulpeloos. Als Christen heb met je met het schaap natuurlijk wel een prachtig argument tegen de evolutieleer. Maar tegelijkertijd was het dan ook niet echt God’s finest hour toen hij de schapen schiep.

Het einde van een tijdperk en ik was erbij. Niet alleen was ik de laatste die in Utrecht in de perzische taal mocht afstuderen maar ook heb ik vandaag meegeholpen met het sjouwen van de dozen waarmee het Instituut Oosterse Talen verwijnt uit de binnenstad. Vanaf volgende week mogen de Mohicanen hun kantoren betrekken in die vreselijke Uithof. En dat laat je als professor niet onberoerd.

Ik heb wat met zwembaden, maar dan vooral als ze gesloten zijn. Graag was ik zo iemand geweest die ’s avonds over het hek klimt om lekker rustig een baantje te trekken. Maar zoveel lef heb ik nooit gehad. In de winter durf ik dat echter best, maar dan zonder te zwemmen. Dit heet een bosbad en ik heb geen idee in welke gemeente het eigenlijk ligt.

Monique vraagt: “Waarom zit dat hout zo tegen die bomen aan?” Ik zeg: “Ter bescherming van de bomen.” Zij weer: “Ja, zover was ik ook nog wel. Maar waartegen?” En toen begon ik een beetje te mompelen over werkverkeer en bulldozers en zo… Feit is; ik heb geen idee. De weg is breed genoeg en aan de linkerkant zijn de bomen minstens zo kwetsbaar en niet beschermd. Enfin, dit was weer zo’n ‘uitgezonderd bestemmingsverkeer’ weg.

Wat dat betreft ben ik een echte jongen. Ik kan gefascineerd kijken naar grote machines als bulldozers en hijskranen. Prachtig vind ik het om een gebouw gesloopt zien worden. En de kranen van de haven van Amsterdam, die je al vanaf IJmuiden kan zien staan, spannen daarbij de kroon. Veel groter dan dat heb ik ze nog niet gezien. Behalve natuurlijk op Discovery Channel.

Als ‘homo universalis’ ben ik het aan mijn stand verplicht om naast mijn vaardigheden als afwassen, autorijden, fotograferen, koken en fluiten ook mijn kennis van vreemde talen op niveau te houden. Daarom ben ik blij met onze wekelijkse, niet-officiële - lees illegale - bijeenkomsten op de universiteit, waar we, onder leiding van heer Radtke, een perzisch sproookje lezen.

Omdat.die.schattige.poes.van.ons.gisteren.een.flesje.bier.omgooide.over.mijn.prachtige,smetteloos.witte,

mac.toetsenbord,.ontbreken.vanaf.vandaag.de.spaties.Nu.weet.ik.waarom.mijn.lerares.geen.koffie.

en.andere.vloeibare.zaken.tolerereert.in.haar.computerruimte…Net.te.laat.

Alle sporten zijn eigenlijk een gestileerde vorm van een duel tussen twee rivalen. Om een vrouw, om gebied, of om voedsel. En net als geen enkel dier in staat is om de nuances te begrijpen van een partij tennis, zo saai was voor mij dit duel tussen twee zwanen in een sloot in Westbroek. Nadat ze eerst dreigend op elkaar toezwommen - en ik hoopvol mijn camera in stelling bracht - bleven ze maar liefst een half uur lang pirouettes draaien. Om hun eigen as. Geen lijflijk contact, geen geluid, geen geklapper met de vleugels en geen veren die in het rondvliegen. Misschien was het toch geen duel maar een dans.

Ik heb het idee dat zondag te zien is. Dat de wereld er op zondag anders uitziet. Dat de gans en de haan op de foto er zaterdag veel vrolijker uitzagen bijvoorbeeld.

Nog altijd is daar onze geliefde Sevda als onbeweeglijk middelpunt van ons universum. Onze biologische klok aangepast aan haar etenstijden zijn we nog altijd totaal overgeleverd aan haar grillen. We staan op om haar naar buiten te laten en staan weer op om haar na aanhoudend gekrijs binnen te laten. En accepteren daarbij dat we op de eerste verdieping wonen. We zijn gewoon blij met haar.

Ik hoop niet dat ik het noodlot verzoek door het hardop uit te spreken; maar ik vrees dat deze voormalige steenfabriek een keer ten prooi zal vallen aan brand. Een houten constructie die momenteel gebruikt wordt voor opslag van vooral hout, dat netjes opgestapeld ligt tegen de houten deuren onder de grote overkapping die zorgt dat alles lekker droog is. Een lucifer zou al voldoende zijn. Staat het gebouw er trouwens nog? De foto is van een maand of wat geleden.

Ik was verbaasd toen ik dit zag. Verbaasd dat we in Houten gewas verbouwen dat overdag nog bijgelicht moet worden. Dat kan toch niet milieutechnisch verantwoord zijn. Verbaasd ook dat de aanblik associaties oproept van dwangarbeid en onderdrukking. Totale onzin natuurlijk want misschien best een leuk baantje. En verbaasd over de grappige stoeltjes die als in een kabelbaan boven de plantjes zweven.

Uitgezonderd bestemmingsverkeer. Dat brengt me iedere keer weer van mijn a propos. ‘ He?! Bestemmingsverkeer? Dat ben ik toch? Ik wil daar naar toe. Dan is dat toch mijn bestemming?’ En dan hoop ik maar dat ik word aangehouden. Die discussie wil ik wel een keertje aangaan met een agent. Enfin, ze leiden ook vaak naar de mooiste plekjes. Zoals deze oeroude boomgaard in Tull en ‘t Waal. Volgende keer ga ik met mijn parkeervergunning de uitgezonderd vergunninghouders weggetjes proberen.

Ik ben ze al een poosje kwijt. Uit het oog verloren. En ik mis ze. Geen idee of hun verzameling seizoensgebonden is of niet. Volgens mij blijven spreeuwen het gehele jaar in Nederland, waarom zouden ze dan hun avondrituelen veranderen? Misschien moet ik nog even geduld hebben. De lente lijkt mij logisch, ofschoon deze foto in de herfst is genomen.

Mede dankzij mijn nieuwe vogelfluitje had ik contact met een roodborstje. Een groep mezen kwam ook even kijken maar het roodborstje bleef. Telkens weer keerde het terug en telkens ietsje dichterbij. Overigens is het vogelfluitje geen fluitje maar een schroef in een stukje hout. De piepgeluiden als je aan de schroef draait vertonen enige gelijkenis met het gepiep wat kleine vogels maken. Het roodborstje was er in ieder geval van gecharmeerd.

Ik loop de laatste dagen ook met een filmcamera rond. Vandaar dat de ontmoeting met het hertje in Westbroek van vandaag niet tot een topfoto heeft geleid. En als ik eerlijk ben; ook de filmbeelden vielen een beetje tegen. Probeer maar eens de camera stil te houden als de adrenaline door je lijf giert. Groot respect voor natuurfilmers. Pas toen het te donker werd nam ik de fotocamera weer ter hand en ving toen deze zwaan die zich huiswaarts spoedde.

Tuurlijk, ze moeten blijven, voor de kinderen. Maar eigenlijk is het bizar hoe opdringerig die orgeldraaiers je hun bakjes onder de neus duwen. Bijna intimiderend. Alsof je ergens door een poortje bent gelopen en nu bij de kassa moet afrekenen. Het zijn ook niet echt lieve types. Geen vriendelijk oud opaatje zoals vroeger, maar een stel bonken van kerels die met z’n tweeen niemand laten passeren zonder ze hun centenbakkie onder de neus te hebben geduwd. Hoeveel zouden ze ophalen? Hoeveel geld gaat er in deze business om?

Er zal wel logica achter schuilgaan maar zo op het eerste gezicht is het vreemd dat sommige zwanen prachtig vlekkeloos wit zijn en anderen vuil en smoezelig. Ik gok op een tweejaarlijkse rui waarin ze hun verendek vernieuwen en eventjes beeldschoon zijn. Maar het zou zomaar kunnen dat het hier om een karaktertrek gaat. Sommige mensen besteden nu eenmaal ook meer aandacht aan hun uiterlijk dan anderen.

Monique ziet mij wel als postbode. Als baantje erbij. Maar ik ben postbode geweest. In Amsterdam Buitenveldert. Het was vreselijk. Mijn fiets boog door onder de zware tassen en toen ik de last had wegegwerkt stond er een nieuwe lading ergens op de route op mij te wachten. Ik kreeg tot drie uur betaald maar was om kwart voor vier nog bezig. Ik kon de brieven tenslotte niet op straat gooien. Nee, postbode is niets voor mij. Vuilnisman misschien…

Links is water. Rechts land. Ertussen een smal stukje strand. Boven is de lucht. Dat is duidelijk. Dat geeft rust. Pas achter de dijk begint de hektiek. Daar ligt Moddergat.

Recent posts

Flickr

MarcusRudolph.nl/blog is proudly powered by WordPress and designed by XiAP Design Studio.