Ik geef het meteen toe; dit is een slechte foto. Toch wil ik u mijn uitzicht van vanmorgen niet onthouden. Want wat staat deze man in de stromende regen te doen? Juist, stofzuigen. Nu zal z’n vrouw misschien blij zijn met de getoonde huisvlijt. Maar zeg nu zelf, in de stromende regen? Buiten in de openlucht? Op een dak?
Als je dan toch in de file moet staan, dan graag met het ijsselmeer aan de ene en de oostvaardersplassen aan de andere kant. Maar dit is helemaal geen file. Dit is iemand die zich aan de maximumsnelheid houdt en daarom voor een kleine vertraging zorgt op de oostvaardersdijk.
Het zijn rare vogels, deze schapen. Hun wol is als van een bouvier. Heel hard en stug. Als trui moet hij wel vreselijk kriebelen. Het lijken wel kleine lama’s. Ze staan te hoog op hun poten. En ze zijn helemaal niet dik. Ze zijn brutaal. Zijn het eigenlijk wel schapen?
Het zijn geen vrolijke beesten, die Konickspaarden bij de Oostvaardersplassen. Terwijl ze toch alle reden hebben om gelukkig te zijn. Zij zijn vrij. Zij zijn wild, ook al lopen ze nu toevallig over een door mensen gemaakt pad. Ze zijn wel wild, maar ook lui en niet dom.
Eigenlijk wilde ik melden dat dit een prima poster voor het aardrijkskundelokaal zou zijn. De verschillende soorten scheepvaart in een oogopslag. De rijnaak die net uit beeld verdwijnt en die de open zee niet op mag. De zandzuiger die niet veel verder dan de havenmond gaat. De coaster die heel europa kan bedienen maar die je niet zo snel de oceaan ziet oversteken. En het containerschip dat de wereldhavens aandoet. En links op de horizon als toegift een loodsboot.
Culemborg bevalt mij. Aan de rivier, een brug en een station. Maar ook een pont voor auto’s, fietsers en voetgangers. Een oud hart, een haven. Alles wat een stad moet hebben. Op een vuurtoren na.
Ze heeft sinds kort een nieuw huisider. Maar d’r vorige is ze nooit vergeten. En zo af en toe pakt ze de glazen pot erbij. ‘ Kijk Pien, dit gebeurt er als je niet luistert,’ zegt ze dan tegen haar hondje. De kleine Pien is daar altijd hevig van onder de indruk. Die heeft niet door het een te vroeg geboren vogeltje is dat het meisje in de pot bewaart.
Het hert en ik, twee verschillende werelden die elkaar soms, heel eventjes raken. Altijd per ongeluk, hoezeer ik ook mijn best doe. Ik denk dat iedere keer dat ik een dier zie, ik bekeken wordt door een tienvoud daarvan. Herten, vogels, misschien wel een vos zo af en toe. Wellicht hebben tientallen uilen mij in de loop der tijden zwijgend gadegeslagen terwijl ik er nog pas eentje heb mogen zien.
Nu moet je er niet aan denken, maar twee weken geleden heb ik al de lente gevierd door een avond aan de lek door te brengen in gezelschap van twee vissers. Toen was het niet alleen mooi maar ook behaaglijk of tenminste draaglijk. Nu is het mooi en guur.
Bung Eli raakt de draad misschien een beetje kwijt als wij van de volgende generatie onder elkaar aan het praten zijn. Maar zodra hij de gitaar of ukelele in zijn handen heeft is alles weer even zoals vanouds.
Nadat de kip netjes had gewacht tot het verkeerslicht voor voetgangers op groen sprong, verloor ze mijn bewondering door schuin de straat over te steken. Echt jammer vond ik dat. Denk je dat ze het eindelijk doorhebben…
Trouwens, een haan is toch een kip?
Zoals tante Henny in Australie kan zien is het momenteel heel zonnig in Nederland. Maar een stuk kouder dan je zou kunnen afleiden uit de foto. Het meisje is dertien en dan is de relatie tussen buitentemperatuur en kleding een toevallige of bijna niet aanwezig.
Dat vind ik ook leuk aan de Oostvaardersplassen. op plaatsen toont het echt buitenaards. Onhollandse vlaktes met hier en daar een oneetbaar boompje. Ondoordingbare bossen waar drie van de vier bomen zijn neergestort en blijven liggen. Rietvelden zover je oog reikt. En dat alles in een wandeling van slechts 5 kilometer.
Het spijt me, ik heb verzaakt. Een doordeweekse dag overgeslagen. Maar na twee dagen hard werken, inclusief wekker zetten en in de file staan, was ik wel toe aan een beetje ontspanning. En dat doe ik bijvoorbeeld hier.
Vandaag heb ik mensen gefotografeerd. Heel veel mensen. En ik hoefde er geen enkele moeite voor te doen, ze kwamen gewoon uit zichzelf bij me langs. Ze schrokken niet eens als ze me zagen. Of tenminste, niet heel erg. Ze vlogen niet op, renden niet hard weg en doken niet plotseling onder. Fijn onderwerp, mensen.
Om niet te vervallen in weer zo’n goddelijke zonsondergang, nog even terug naar de zwanen. Territoriaal zijn ze, dat hebben we al vastgesteld, maar zo mooi in hun dreiging. Ik moet denken aan windjammers onder zeil en aan een marinefregat op volle stoom. Zouden ze bij de bouw van zulke schepen wellicht hebben teruggegrepen op de nautische kwaliteiten van een woedende zwaan? Zie ze hier bewegen.
De Oostvaardersplassen… nergens in Nederland kom je dichterbij het idee van de Afrikaanse savanne. Vanaf een punt langs het spoor kan je in een oogopslag honderden dieren tellen. Enorme kuddes paarden, grote groepen herten, hier en daar een paar ossen. En tussendoor, zilverreigers, visarenden, buizerds, ooievaars, vossen. Maar, van een afstand. Als je het terrin zelf opgaat, moet je geluk hebben. Zoals ik.
Ik was er van overtuigd; ‘natuurlijk zijn we wel eens in Wijk bij Duurstede geweest. Alleen kunnen we het ons niet zo goed meer voor de geest halen’. Maar we herkenden niets. Helemaal niets. En we vonden Wijk prachtig. Nu was dat niet nieuw voor me. Ik heb Wijk bij Duurstede altijd al mooi gevonden. Alleen was ik er nog nooit geweest. Nu wel.
Ach hadden wij maar zo’n vuurtoren hier in Utrecht. Die domtoren is wel leuk… en oud en zo. Maar zo’n vuurtoren schept pas echt een band. Het lijkt ook alsof de huizen zo gebouwd zijn. Alsof iedereen zo dicht mogelijk bij de toren wilde wonen. Bij hoeveel huizen kan de vuurtorenwachter wel niet naar binnen kijken?
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds
