Ik heb een heel interessante familie. Dit bijvoorbeeld is Jos. Jos is heel slim. Ik hoorde hem dit weekend praten over het getal 2 tot 32e macht. Daar was iets bijzonders mee. Of was het toch 1 tot de 32e? Daar kan ik meer mee. Dat is gewoon 1!
Prachtig Drenthe, zwanger van de lente, kan niet wachten om te groeien, bloeien, opnieuw te beginnen. Niet meer te stuiten. Vanaf nu gaat het snel.
Net terug van een weekend Drenthe met familie. De grote familie, die van oudoom en achternicht, van overgrootmoeder en achterkleinkind. Van bijna wildvreemde mensen die je op straat niet zou herkennen, maar met wie je toch heel veel gemeen hebt; familie.
Om toch nog even terug te komen op de film… ik ken een van de hoofdrolspelers. Heel aardige jongen. Woont in Alphen. Hij staat zelfs nog in mijn telefoon. Toch weer eens bellen.
(zie …)
Als officieel erkend oriëntalist heb ik natuurlijk heel veel te zeggen over فتنة (fitna). Maar gezien de toon van het debat heb ik besloten daarvan af te zien. In plaats daarvan deze zeer kritische foto.
Het ging om die korte momenten tussen sneeuwbui en opklaring. In enkele seconden veranderde dan het totale landschap van winters grijs naar lenteachtig groen en blauw.
Ik heb vannacht nog even op kousevoeten op het balkon gestaan opdat ik vanmorgen niet hoefde. Toen vroor het nog een beetje en was het nog mooi. En wat wonen we toch eigenlijk leuk.
Het lijkt heel wat maar het stelt niks voor. Ik bedoel, rij er niet voor om. Een plas water in het bos. Met een grote parkeerplaats erbij. Wel aardig gevormd en helder water. Maar meer is het niet. En dat eilandje ziet er natuurlijk wel aardig uit, maar het is niks. Twee toiletgebouwtjes en een friettent. Dat kan je nu alleen niet zien. Nee, het ziet er echt veel mooier uit dan het is.
Ik ben (vroeg) opgestaan. Ik ben waarlijk (vroeg) opgestaan. En ik hoor nu de kerkklokken vrolijk beieren. Deze is nog van gisteren. Vrolijk Pasen, ik ga schilderen.
Nu heb ik met Rabbae op het podium gestaan en vanachter zijn rug het massaal toegestroomde publiek op beeld vastgelegd. Maar ik heb toch meer met paarden. Politiepaarden in dit geval.
Goede vrijdag, Perzisch Nieuwjaar, volle maan, sneeuw. Ik had buiten moeten zijn. Met mijn camera de elementen trotserend, tot mijn enkels in de modder, ijskoude neus, dat soort werk. In plaats daarvan zat ik met mijn handen in het sop en heb ik de koelkast uitgeruimd. Maar op de foto is het net zulk weer als vandaag.
Nu trek ik me over het algemeen niet zo heel veel aan van wat mensen denken over hoe ik eruit zie. Maar toch moest ik even slikken voor ik met Pien zo over straat durfde. Ik dacht altijd dat het de doorgedraaide baasjes waren die een hondje zo uitdosten, maar het gebeurt op advies van de dierenarts.
Het is vreemd. Ik heb jaren in Amsterdam gewoond en toch voelt het als het buitenland. Overal schreeuwen mij foto’s toe die gemaakt willen worden. En ik kom niet verder dan de Singel en het Leidseplein. Ik bevries een beetje in Amsterdam. Nou ja, hier dus de Singel.
Het is misschien maar goed dat er nooit bij staat om hoe laat ik deze foto’s online plaats. Vaak is het het laatste wat ik op een dag doe en soms duren mijn dagen erg lang. Zoals vandaag omdat ik eindelijk weer eens iets moest doen voor morgen.
Als het aan mij zou liggen zou ik veel vaker foto’s van zwanen … o wacht even. Het is aan mij. Wel, bij deze; twee zwanen aan het synchroonzwemmen. Heel bijzonder.
Een interessante tijd van het jaaar. Zo lijkt het nog winter en overheerst bruin en geel. Maar binnen enkele dagen of weken breekt hier ook in vol geweld de lente los. Geen ontkomen aan.
Na twintig jaar kijkt hij nog altijd streng doch rechtvaardig neer op de grazende koeien en de enkele verwaalde wandelaaar. De quotes zijn verdwenen. Weggesleten door de vele overstromingen. Slechts enkele woorden nog leesbaar. Ik kan het nu denk ik wel zeggen. Dat heb ik gedaan. Geholpen door de broers van Loo. Midden in de nacht met een geleende ladder.
Dit is containerbouw avant la lettre. De cellenstructuur en de veschillende kleuren duiden op eenkamer-appartementen. Het uniforme is overweldigend. De kleuren een aandoenlijke poging tot onderscheid. Enfin, binnenkort verleden tijd. De flat wordt gestript en gaat tegen de vlakte.
Wat een storm van niks was dat vandaag. Maar ja wat had ik ook verwacht in het centrum van Utrecht? Omvallende kerktorens? Wegwaaiende winkelpanden? Neen, volgende keer moet ik echt weer naar IJmuiden.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds