Soms moet de zon even stralen om te laten zien wat er is. Die prachtige oude kerk bijvoorbeeld,

Een beetje surrealistisch wellicht maar toch de werkelijkheid beschrijvend of nou ja, benaderend,. Een brand woedde in Kidzcity en de rookwolken waaiden over het kanaal.

Er wordt een beetje gesnotterd in huize Baars/Laisina. Gelukkig doen we ook dt in stijl zoals Monique hier laat zien.

Een volstrekt andere foto dan deze, namelijk een van de hand van mijn vader, voorstellende een paard en zijn weerspiegeling, siert de poster voor de expositie van de fotoclub waarvan hij lid is.

Prezwalsky, Konick, Fjorden of IJsland, ik zou het niet weten. Maar fier staan ze daar als indianenpaarden met een streep in hun haar.

Hierbij verklaren wij officieel het buitenseizoen voor geopend.

Vroeger had je zo’n reclame op tv. Dan zag je een herfstbos vanuit de lucht en dan zoomden ze in en dan werd het een tapijt. “Wij halen onze kleuren uit de natuur” of zoiets. Wel, daar moest ik ineens aan denken.

Ach er zijn zoveel dingen om je over te verwonderen. Waarom dit ene rijtje? Enkel bedoeld als trappetje om de nok te kunnen bereiken, of het begin van een grootst project? Toen ik even niet keek was het dak alweer dicht. Alsof het nooit open was geweest.

Ik ben weer volledig hersteld en heb vandaag met volle teugen van de lente genoten. Broedende zwanen, lammetjes in de wei, de eerste kikkers. Het gaat zoals verwacht ineens heel snel. Ik moet veel buiten zijn de komende tijd.

Op de eerste dag van de echte lente lag ik in bed. Ziek. Nu is natuurlijk alles al uitgekomen en heb ik het mooiste gemist. Nu ja, volgend jaar weer een kans. De foto is van vorig jaar.

Van het perron van Amsterdam CS tot aan de tunnels van Utrecht CS werkten we aan de perfecte foto. Hij zat bij Mahmoud in zijn hoofd, maar daar had ik niks aan. Uiteindelijk vonden we hem in de fietsenstalling. Net voor we weer aan daglicht zouden worden blootgesteld.

In Drenthe liep ik tegen deze mierenhoop op. Op zich niks geks mee. Hopen aarde in het bos waar het krioelt van de mieren. Deze hoop echter, bestond uitsluitend(!) uit mieren. Duizenden en duizenden mieren die samen de mierenhoop vormden. Ik wilde een handje scheppen. Maar durfde niet. Half uur later kriebelde het nog overal.

Dit schattige meisje kon het zelf wel. Nienke had de aanzet gegeven; de neus, de mond, de wenkbrauwen… Maar dat was wat Jula betreft pas het begin.

Er is hier meer aan de hand dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Niet alleen heeft die vroeg oude meneer een opmerkelijke jas aan, hij heeft ook iets in zijn hand. Er was tegelijk met ons een klasje wichelroedelopers neergestreken rond het hunebed. En ik moet zeggen, ik zag ze uitslaan. Heel hevig.

Nog even over Drenthe; een van de meer opmerkelijke zaken van ons verblijf aldaar was wel het uitzicht. Echt, je hoefde niet eens naar buiten. Gewoon je stoel voor het raam, kopje koffie erbij en kijken maar. Had ik de tijd gedacht, zou ik zeker beesten gezien hebben.

Op zoek naar vergane glorie kwamen we uit in Oud-Valkeveen waar ze net weer alles hadden opgepoetst. In plaats van de verstilde echo’s van lang voorbije dagen zagen we ons geconfronteerd met een reusachtige plastic octopus.

Berken zijn ook leuk. Net als appelbomen. Ze zijn expressief en vormen met elkaar altijd een interessant patroon. Terwijl als ze alleen staan ze altijd iets droevigs uitstralen. Deze berken zijn niet droevig. Deze berken zijn eng.

Recent posts

Flickr

MarcusRudolph.nl/blog is proudly powered by WordPress and designed by XiAP Design Studio.