Ik denk dat mijn oude toestel toch wat handzamer is. Dat ik daar sneller mee op mijn buik op het tapijt ga liggen. Want hoe kan ik anders verklaren dat ik pas nu ik ik mijn (mooie) camera kwijt ben ik weer foto’s van Sevda maak?
Mijn camera is stuk. Het gebeurde tijdens een bruiloft die ik moest vastleggen. Nee, geen nood, de foto’s zijn prachtig. Zelfs de laatsten die ik met een geleende camera heb gemaakt. Alleen, het bruidspaar zit inmiddels in Bombay en ik wil ze hun primeur niet afsnoepen. Maar hier vond het plaats:
Ik was er om een bruiloft vast te leggen. Ik liep alvast wat rond. Ik dacht dat ze erbij hoorden. Helaas. Ze waren daar voor hun eigen foto-shoot aan het strand.
De kinderen uit onze straat hadden afgelopen vrijdag een feestje georganiseerd voor de hele buurt. En het was weer bijzonder gezellig. Ze hadden zelfs Oranje zover gekregen dat ze zouden winnen vandaag. Erg aardig.
We hebben vandaag alle slakken die we op ons piepkleine balkonnetje konden vinden bij elkaar gezet. We kwamen uit op twaalf. En zo met z’n allen op een hoopje werd het nog best gezellig.
Ik ben niet zo gek op groentes maar dit gewas vind ik er aantrekkelijk uitzien. Zou me niets verbazen als ie vroeger ook in grootmoeders’ soep terechtkwam. Het heeft toch iets weg van knolselderij. En die kleur, dat is toch broccoli-groen?
Als het binnen te warm wordt haal ik mijn oude tentje tevoorschijn en rij met de auto naar de Lek om daar de nacht door te brengen. Dat heb ik altijd wel gewild maar het kwam niet in me op het ook uit te voeren. Inmiddels wel. En het bevalt.
Ze zullen het wel warm hebben gekregen, daar in die ballon. Het scheelde maar een haartje of ze schampten de zon. Ik stond al met mijn telefoon in de hand. Maar het was niet nodig en even later landden ze aan de overkant van de rivier.
En zo stonden wij in onze zomerse kleren op het panorama-terras van het hotel en keken met een glas wijn in de hand neer op de ateliers en werkplaatsen waarin zonder koeling van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat gewerkt werd. Heel koloniaal allemaal.
De grote ronde schapen van een paar dagen terug zijn plots van schattige wollige schepseltjes verworden tot medelijwekkende scharminkels met bolle buiken. Ik had met ze te doen.
In Nederland willen wee ze niet meer. In Amsterdam worden ze gevangen. In Rome worden ze vergiftigd maar in Turkije worden ze gevoerd. Door de toeristen weliswaar. Maar toch. Zij verkopen het voer.
Ik was al eerder in Istanboel, maar uitsluitend bovengronds. Nu was ik er weer en zag een wereld waar ik het bestaan niet van vermoed had. Nu vraag ik mij af of ik niet veel vaker iets over het hoofd heb gezien. Heeft Caïro misschien ook zulke prachtige catacomben? En wat te denken van Athene, Londen, Amsterdam of misschien zelfs Utrecht?
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds