Ik zit erover te denken om religieus te worden. Het heeft veel voordelen; je hebt altijd wat te doen (bidden) en je weet altijd wat te doen, en anders wel aan wie het te vragen. Maar belangrijker, mijn laatste foto’s hadden uit willekeurig welk sekte-foldertje kunnen komen. Dus, wie wil mij en mijn foto’s hebben? Jehova’s Getuigen, Mormonen, Ahmadiyya, Baha’i?
Ik kwam een heel klein jongetje tegen die zei dat hij door zijn vader, de houthakker, in het bos was achtergelaten. Ik vond het een sterk verhaal maar gaf hem een snickers omdat hij er zo hongerig uitzag. Hij had een systeem om de weg te vinden, zei hij en verdween. Ik kon niet helpen, ik was zelf verdwaald.
Het verkennen van het bos hierachter gaat moeizaam. Ik ben mijn richtingsgevoel kwijt. Ik weet niet waar het gebleven is. Misschien komt het terug. Nu loop ik vooral in rondjes. Op zich wel mooie rondjes dus zo erg is het niet.
Het heet hier Bos Park te zijn. en daar heb ik moeite mee. Het is het een of het ander. En als je het al combineert, schrijf het tenminste aan elkaar. Overigens snap ik het wel. Het is noch het een, noch het ander. Het heeft wel iets van een begraafplaats of een Madurodam-villawijk.
Dit is mijn waslijn en dat zijn mijn handdoeken. Ze zijn nog vochtig dat zie je aan de damp die er vanaf komt. Ik vergeet ze telkens eraf te halen. Het ophangen lukt nog wel maar iedere keer als ik eraan denk om ze eraf te halen is het of aan het stortregenen of het is ’s ochtends vroeg en mijn handdoeken zijn aan het dampen. Want dan zie ik ze wel.
Ik ben niet zo’n paddenstoelen mens. Nou ja, een champignon op zijn tijd Maar deze bruingedakte rakker ziet er juist dankzij die slijmlaag best smakelijk uit.
Dat is mijn schutting en dat is mijn schuur, dan zal dat wel mijn eekhoorn zijn.
Eentje heeft er nota bene een voedselvoorraad aangelegd onder mijn douchebak. Bij het repareren van de kraan kwamen we het tegen. Ik vind het wel gezellig.
En in Vianen heb ik dagen en dagen naar de kikkers zitten staren. En de kikkers hebben dagen en dagen naar mij liggen staren.
Voor we aankwamen waar we nu zijn, hebben we nog even in Vianen gelogeerd, waar in de schaduw van de brug gevliegerd wordt door echte mannen.
Beschouw dit als een vooraankondiging. Ik ben nog niet zo ver. Technisch moet er nog wat gebeuren. Maar beschouw dit ook alvast als een soort van verklaring voor mijn afwezigheid. Ik was van de weg geraakt. Ik was weg maar kom terug.
Nu was het in werkelijkheid zo dat ik plots uit mijn ooghoek allemaal grijze bolletjes door het weiland zag hollen. Toen ik mijn hoofd draaide om het wat beter te zien, lag ik opeens een kwart slag gedraaid. Gelukkig waren de motoragenten echte vogelaars die zich mijn manoeuvre helemaal voor konden stellen. Ze belden zelfs een derde agent om het wonder van de parelhoenders te aanschouwen.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds
