Vandaag met de camera op het statief de vogels die komen eten in de gaten gehouden. Een bonte parade van merels, lijsters, meesjes, eekhoorns, eksters en bovenal het roodborstje. Het roodborstje staat onder aan de pikorde en pas als iedereen weg is durft hij te eten, en dan nog met enige aarzeling.
Op zo’n grijze dag als vandaag past alleen een kleurrijke foto. En ach wat had ik nu graag een paar van die vrolijke lampjes hier hangen.
Een goede vriendin van mij maakte een film over een goede vriendin van mij die de dochter is van een goede vriendin van mij. De film gaat morgen in première en komt volgende week op tv. En tot mijn bescheiden vreugde gebruikt het IDFA onderstaande foto ter promotie op hun website.
Kijk zelf maar. Er is ook een voorstukje van de film te zien.
Het wordt koud vannacht. Er ligt nog sneeuw en de hemel is helder. Zodra de zon weg was begon het al te vriezen. Inmiddels, drie uur later, vriest het in het atelier, de badkamer, de wc en de slaapkamer. In de keuken heerst een gematigd klimaat maar hier in de woonkamer is het lekker warm.
En ineens is het geen straf meer om hier te wonen. Integendeel. Het is prachtig. Ik woon in een kerstkaart. Ik ga straks nog een wandeling maken en weet nu al dat ik overal alleen maagdelijke sneeuw zal aantreffen. Fijn.
…eigenlijk moet je het groot zien.
Kijk, dit ben ik, gisterochtend, toen ik nog dacht dat het een rotdag zou worden. God wat had ik het fout.
De wandelbomen van Bilthoven zijn berucht. Door hun wortels als pootjes te gebruiken, kunnen ze in een uur zo’n 100 meter afleggen. Om daarna weer voor jaren te bevriezen. Vroeger stond deze vlakte vol met wandelbomen maar ze zijn allemaal vertrokken richting Zeist.
Kijk, op mijn verjaardag is het heel vaak mooi weer. Als je vandaag jarig bent kan je lastig een picknick in het park plannen of gezellig met de visite in de tuin zitten. Ook een wandeling door de sneeuw zit er niet in vandaag. Nee, dan kan je beter in de lente jarig zijn. Dat is ook veel verder weg.
Nog niet zo lang geleden en tegelijk een eeuwigheid terug, bezochten we Istanboel. We zijn twee seizoenen verder, We is niet meer en alles is veranderd. Alleen de foto’s hebben de zomer overleefd.
Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus
Dit is een vriend. Hij is dat al mijn halve leven. Toen ik hem leerde kennen was hij veel ouder dan ik. Nu nog maar een beetje.
In de wetenschap dat iedere kubieke centimeter van de oppervlakte van de aarde bevolkt wordt door miljoenen levensvormen*, onderwerp ik de tuin aan een hernieuwd onderzoek. Ik heb er al zo’n vierkante meter op zitten en heb tot nu toe 2 soorten kunnen determineren: gras en paddenstoel. Morgen verder.
* Ik heb het boek even niet bij de hand. Misschien zijn de cijfers anders maar minstens zo indrukwekkend.
Omdat het niets met bos te maken heeft wil ik nog even terugkomen op de poezen die volgens zeggen zo hygiënisch zijn. Wel, hoe lang en uitgebreid ze zich ook mag hebben gewassen, dit ontkracht natuurlijk alles. Ik mag alleen maar hopen dat er was doorgetrokken.
Zal deze over een paar jaar trots uitkijken boven al dit hoge gras? En zal hij over een paar honderd jaar misschien wel uitkijken over het bos en in de verte de Dom kunnen zien? Of zal hij in het voorjaar de maaimachines van Staatsbosbeheer niet overleven?
Het is volle maan vandaag. Dat voegt iets toe, vind ik. Het maakt een dag net een stukje beter. In de zin van ;… en het was ook nog volle maan. Nu geldt dat niet voor iedereen. Weerwolven bijvoorbeeld vrezen de volle maan. Net als deze caravans die zich verstoppen tussen de bomen.
Ik zou een poes kunnen nemen. Ik was bij een vriendin die heeft er drie. En ze waren zo lief, zo aanhankelijk. Ik had me niet gerealiseerd hoe ik dat had gemist. Aan de andere kant hoeveel betekent de liefde van een kat. Nadat ze mij kopjes gegeven had ging deze verder met het knuffelen van mijn foto-tas.
We kunnen nog veel van de beer leren. Arm en been kwijt en toch blijft ze lachen. Heel bewonderenswaardig. Eerst had ze ze nog allebei maar een boze trap van mij zorgde voor dit resultaat. Ik werd gek van die eeuwige grijns.
Ik weet dat het niet echt een goede foto is. Maar wat de foto grappig maakt is de positie waarin ik hem heb genomen: lui liggend op mijn eigen bank. Het brood had ik eigenlijk voor de vogels bedoeld.
Eindelijk weer eens iets anders dan die eeuwige herfstfoto’s. Ik presenteer u een mensenkind. Een baby eigenlijk nog. Hij kan nog niet zoveel. Een goed gesprek bijvoorbeeld zit er niet in. Maar hij lacht leuk om mijn grapjes.
Ik wist het ook niet maar de bospaden van de Bilt worden van gemeentewege van bladeren voorzien. Ze kopen waarschijnlijk ergens een grote partij bladeren op en verspreiden deze met behulp van grote blaasmachines in het bos. Een dure grap maar de Bilt is rijk en het ziet er leuk uit.
moet ik het voortaan zeggen als ik lieg?
Iedereen die in de late jaren zeventig bij ons in Vianen is langs geweest moet ze herkennen:de bomen van het foto-behang dat toen onze halve huiskamer bestreek. Na dertig jaar zoeken heb ik ze gevonden, ze staan in de Bilt.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds