Geloof het of niet, maar ik luisterde net naar de radio, de top 2000. Ondertussen hou ik met mijn camera deze eekhoorn in de gaten. Dan zie ik de eekhoorn ineens rare bewegingen maken. Dan realiseer ik me welk liedje ik hoor. Van de Bangles, Walk like an Egyptian! Toeval? Ik dacht van niet.
O God, o God, o God. Ik lees net het bericht dat er een extreme koudegolf op komst zou zijn. -35 Tot ver in Frankrijk. Nou zal het zo’n vaart niet lopen. Maar een week lang -7 is al erg genoeg. Ik heb sinds vanochtend geen stromend water meer. In de douche ligt ijs, net als vanochtend in de gootsteen.
Nog voor ik ook maar koffie heb gehad, loop ik al buiten op pantoffels en in mijn ochtendjas, om de dieren van eten te voorzien. Is dat nog binnen de marge van normaal? Weet wel dat het ’s ochtends vroeg binnen en buiten eigenlijk even koud is. Het valt altijd mee als ik de deur open.
Dezelfde eekhoorn als hieronder maar nu in een iets heldhaftiger positie. Ik weet trouwens niet of hij deze keer wel goed terecht kwam. Maar het springen heeft hij wel zo’n beetje onder de knie. De gele vlek bestaat uit een koolmees die zich rot schrikt en een verwoede poging doet om weg te komen.
Eindelijk een eekhoorn die ik herken en niet alleen vanwege zijn gehavende staart. Het is ook de enige eekhoorn die blijft proberen om tegen glas op te klimmen. En de enige eekhoorn die ik tot dusverre heb gezien die een warming-up doet alvorens een grote sprong te maken.
Maar waardoor deze eekhoorn echt opvalt, dat is zijn slechte motoriek. Op de foto zie je hem voor de vijfde keer op rij naar beneden storten. Het lukt hem niet wat alle andere eekhoorns zonder problemen doen. En dat ie mij bij zijn pogingen aan het lachen maakt, is natuurlijk maar een schrale troost.
Hoe kouder het wordt hoe meer ik geluiden hoor, op, om en onder de caravan. Ik kan me voorstellen dat een paar centimeter onder de vloer families eekhoorns bij elkaar kruipen om de warmte van mijn kachel te delen. Want koud is het. Om te weten hoe koud, moet je in een caravan wonen. Of eronder!
Hoe kleiner je wereld, hoe groter je aandacht, zoiets…. Eerst dacht ik aan het bos voorlopig wel genoeg te hebben. Nu is wat er in de tuin gebeurt al meer dan voldoende. Nee serieus. Ik verveel me geen minuut en kom vaak ogen tekort. Het is echt heel spannend… voor wie het zien wil… en de tijd heeft.
De eekhoorn is een raar ding. Net alsof het bestaat uit verschillende dieren: soms is het een schattig konijntje, een andere keer sluipt hij als een vos, hij slingert tussen takken als een aap en is gretig als een rat. Kortom een veelzijdig dier. Uit de serie de vele gezichten : de verlegen schooljongen.
Er hangen maar liefst negen spiegels in mijn huis (caravan). En met hangen bedoel ik gemonteerd, gekit. Ze zitten vast. De vorige bewoner hield vast van narcissen. Op zich ik ook wel, maar van spiegels heb ik nooit gehouden. Toch heb ik er nu eentje in gebruik: als vogelvanger.
Hoogtevrees, ik heb er geen last van. Het schijnt heel vervelend te zijn. Pas echt erg wordt het als je aan hoogtevrees lijdt en je bent een vogel. Dat je af en toe helemaal bevriest van de zenuwen als je de diepte in kijkt. Of je moet natuurlijk als kip of struisvogel geboren zijn. Dan maakt het niet uit.
Wat is leuker dan op kerstmorgen wakker te worden met een eekhoorn in de tuin? Juist, twee eekhoorns. Maar de mooiste foto heb ik niet gemaakt. Dat was toen ze elkaar achterna zaten in de boomtoppen en rondjes draaiden rond een boomstam alsof zwaartekracht niet bestaat.
Terwijl ik het schouwspel in de bomen volg, zie ik ineens een derde eekhoorn zich heel bedaard tegoed doen aan de noten. Dit is dus nummer drie. Maar het zouden er zomaar tien kunnen zijn. Wat weet ik nou? Ik hield nog maar sinds kort de mogelijkheid open van meerdere eekhoorns.
Vanmiddag vadertje-en-moedertje gespeeld met Simonka en haar jongens. Erg gezellig en zo. Ook mijn kerstdiner was heel behoorlijk (erwtensoep). Nu wil ik me net installeren voor Harry Potter, als ik een mailtje krijg. De Belastingdienst, vergeet u uw omzetbelasting niet? Nou dank u wel. Heel attent.
Ach wat kan mij het schelen. Het is kerstmis. Ik zet hem er gewoon bij. Het is tenminste geen vogel of eekhoorn maar weer een echt mensenkind. En weekmakers zijn blijkbaar niet altijd giftig of chemisch van aard want iedere keer dat ik naar dat handje kijk wordt ik … zucht… week. Van binnen dus.
Die harige wildeman (links ) ben ik.
Wat kersttakjes erbij en het is een kerstkaart zo kitsch! Bij deze dan: De beste wensen en dan vooral voor na de kerst. Natuurlijk voor Simonka en Eric en Tymo en Noah en Ravi. Voor Tinelou en Henk en speciaal voor Marth en Sarah en Door en Sebas. Voor Noëlle natuurlijk en Suzanne, Matthijs en Helmert, Santa en Mark, voor Annemeik en Bernd, voor Paul en lydie, Nienke en Marcoen, Loes en Robert, voor Pavla, voor Lisette, voor Tate en Roos en Adley en Juwabi, voor George, voor Ruud en Len en Anne-Marie en Bert en Cees en Elvi en Charley en Daphne, voor Ans en Nel en Luus en Lucy, Piet en Thea, Marianne, Leyli, Nasim, Tekleh, Mehran en Deniz, voor Elisabeth, voor Janna, voor Rob, Klaartje, Tamar, Tamara en Mahmoud, Ehtimaad, Nasredin en Joost, Joost, Ben en Joost en Bart en Bart, Peter, Luc en Petra, Kamil, Brano, Helke, Barbara. Voor Annemieke, ja jij!, voor Zivana en Flavio en natuurlijk Klaas en Ineke, Joyce en Django, in het bijzonder Joyce en Django, en natuurlijk Erik en Maysa, Walter en Monique. En voor wie hier voorbijkomt maar nog geen naam heeft. Het allerbeste!
Hier staat de oorspronkelijke foto
Ik luister naar Jesus Christ Superstar, de Mattheus en het Stabat Mater. Bij mij is Hij al gekruisigd nog voor Hij geboren is. En dan dan ook nog zo’n afgodsbeeld in de tuin… De vogeltjes zijn al helemaal in haar ban. De Godin met de Grote Borsten *, Gever van gulle gaven, Bron van alle Pinda’s.
*extra grappig als je weet dat de mees in het Engels Tit genoemd wordt en de koolmees de Big Tit.
Maar zodra deze vogeltjes hun godsdienstoefening, hun moment van meditatie, hun ogenblik van eenheid met de Godin, achter de rug hebben, dan begint het grote graaien weer en gaat eenieder op zoek naar de grootste noot, om gezegend door de Godin, weer te verdwijnen.
Hoe briljant het menselijk oog eigenlijk werkt, wordt dudidelijk als mijn camera me moet vertellen dat het donker is. En het is echt donker. Midden op de dag is het nu net zo licht als na zonsondergang in de zomer. Maar… de dag duurt alweer 8 minuten langer. We gaan weer naar de lente toe.
Ik denk erover met dit log te stoppen. Mijn wereld is zo klein geworden. Het was bedoeld om te laten zien wat ik zie. Te laten zien op welke plekken ik kom. Te laten zien hoe bijzonder gewoon kan zijn. Nu is mijn blikveld beperkt tot enkele vierkante meters; tot mezen en eekhoorns. En dat al weken lang.
De mees staat stil bij Chanoeka…
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds
