Ik ben weer even bij het bos gaan kijken. Het is er nog en het is nog steeds mysterieus. Nog even en de deur gaat weer open en kan ik er in. Dat kan nu ook wel maar dan moet ik eerst een stuk omlopen terwijl ik het juist zo leuk vind om een deur naar het bos te hebben. Een deur die open kan dan.
Ik weet niet wat het is maar ik vind deze foto iets engs hebben, iets unheimisch. Het is net alsof de eekhoorn direct zou kunnen gaan praten. En pratende dieren heb ik altijd al eng gevonden.
De kleine kuifmees heeft geen idee wat hem boven het hoofd hangt. Argeloos bekijkt hij wat er op het menu staat, totaal onwetend van het gele gevaar. Ik weet niet hoe dit drama zich verder ontwikkelde, de volgende foto liet een verlaten strijdtoneel zien. Er kan veel gebeuren in 0.2 seconde.
Ik heb twee ontdekkingen gedaan. Ten eerste, een aangekoekte pan die onder water staat en dan diepgevroren wordt, levert een schone pan op. Je moet alleen het ijs eruit krijgen. Ten tweede, deze ijsvorm leent zich uitstekend voor het maken van een interessante, zij het niet zo praktische, lamp.
Het is natuurlijk allemaal projectie maar ik voel me met hem verbonden, die arme staartloze drommel. Ik vroeg vandaag of hij even wilde blijven zodat ik een mooi portret kon schieten. Dat deed hij zonder vragen. Maar die tragische blik van hem die raak ik maar niet kwijt.
Ik heb al eerder wat gezegd over het lage slagingspercentage van mijn vliegfoto’s. Toen ging het over tijd, te vroeg of te laat. Daar komt nog een dimensie bij, te dichtbij of te veraf. En hoe minder licht, hoe preciezer de afstand. Dat er überhaupt nog geslaagde foto’s tussen zitten mag een klein wonder heten.
Als de Heilige Geest zelve, of neen, als een Engel des Wrakes daalde zij neer uit de hemel. Machtig, majestueus, vol gratie. Maar een fractie van een seconde later, het moment dat ze mij bewust werd, verdween alle gratie als sneeuw voor de zon en werd de duif weer een kluwen van veren en angst.
En natuurlijk hebben we op deze zonnige zondagmiddag, heel ouderwets, een fijne boswandeling gemaakt. Of tenminste, bijna. Ik heb bijna een boswandeling gemaakt. Ook trouwens bijna een fietstocht gemaakt, maar dat is weer een heel ander verhaal.
Het is telkens langer licht. Dat is fijn. De zon staat ook telkens een stukje hoger. Dat is ook fijn. Dat door de hoger staande zon mijn Apple computer de vliegfoto is binnengedrongen vind ik helemaal niet fijn. Die twee mezen en hun interactie waren meer dan voldoende.
Ik woon in een dierentuin. Als ik naar buiten stap hoor ik meestal wel ergens een specht. De vink loopt een paar keer per dag zijn ronde door mijn tuin. De boomklever komt soms bij me eten, net als zes! soorten mezen. En als ik ’s morgens geen eekhoorn zie, weet ik dat er iets aan de hand is.
Ik ga morgen wel tellen hoor. Ik raakte iedere keer weer in de war. Had ik dat koolmeesje nou al gehad? En zijn er nu drie kuifmeesjes of is het er maar een en verricht die heel veel werk? En die specht in de boom, dat is niet echt mijn tuin, telt ie wel me? Problemen, problemen, problemen.
Zoals een Spaanse flamenco-danseres zich in een gepassioneerde uitdrukking van afschuw omdraait waarbij de jurk pas een fractie later volgt, zo draait ook dit meesje zich sneller om dan zijn verendek.
Met geen mogelijkheid kan ik deze foto koppelen aan mijn huidig verblijfplaats. Tenzij door aan te geven dat ik wel weer even genoeg bomen heb gezien en dat ik snak naar een horizon als deze.
Ik vraag me af hoe hoog boven NAP ik hier zit. Hier vlakbij loopt een pad dat voor een fiets zonder remmen best steil naar beneden loopt. Dat zou best de Utrechtse Heuvelrug kunnen zijn. En dat ik er dan op zit. Op die heuvelrug bedoel ik. En dus droog bij overstroming. Want het regent wel erg hard.
Ik heb wel wat met statistieken. Zelfs als ze zo hopeloos zijn als die van mijn weblog, ze laten vaak interessante dingen zien. Zo was ‘Tinelou’ afgelopen weken het best scorend zoekwoord, terwijl ze zelf nooit iets kan vinden. Maar de all-time favorite zoekterm is wel 牛的圖片 of eigenlijk gewoon 牛.
Dat veelgeroemde “licht aan het einde van de tunnel” is onzin. Het is een optische illusie. Doordat je zelf in de duisternis verkeert, lijkt alle licht kristalhelder en van Goddelijke oorsprong. Als je eenmaal aan het eind van de tunnel bent, zie je dat het gewoon daglicht is en dat het pad verdergaat alsof er nooit een tunnel is geweest.
Ik ben eindelijk aan het opruimen. Het werd wel tijd na al die weken van ballingschap waarin ik aan een stuk door foto’s maakte. Mijn harde schijf is bijna vol en ik moet toch ruimte hebben voor alle eekhoorntjes en meesjes? Maar daarom soms iets uit een verkeerd seizoen.
Nu het er naar uitziet dat ik hier niet nog een eeuwigheid zal kunnen verblijven, begin ik voorzichtig om me heen te kijken naar vervangende woonruimte. Dus Sandenburg, Weerdesteyn, Beverweerd, Sterkenburg of Soestdijk, als jullie nog een vleugel over hebben… Met internet en wam water graag.
Het is een beetje flauw, maar als je er bij stilstaat is de rivier het oudste monument dat we hebben. De Rijn en dus de Lek, bracht de vruchtbare klei waaruit ons land ontstaan is. Ze bracht beschaving in de vorm van Romeinen en vernietiging in de vorm van Vikingen. Wanneer is ze nu eens op?
Zo begon mijn maandag, met de aanblik van dit zielige hoopje eekhoorn. Helemaal doorweekt en zonder staart in de stromende regen. Daar word je wel depressief van, als eekhoorn zijnde.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds