Af en toe ben ik het helemaal kwijt. Dan heb ik geen idee waarom ik hier überhaupt mee doorga. Dan vind ik het allemaal maar matige foto’s met matige tekstjes die niks toevoegen aan de wereld. Op andere momenten is het anders, maar dit is niet zo’n moment. Dit is een af en toe.
Het komt van de Albert Heyn maar je hebt er een eekhoorntje voor nodig om zo’n boterham op waarde te schatten. Nu zie je pas hoe groot zo’n boterham eigenlijk is. En wat een bezit.
Het advokaatje of doktersvogeltje had ik ook wel een leuke naam gevonden voor de kuifmees. Door die kuif lijken ze extra onderzoekend als ze hun kop schuin houden en dat doen ze relatief vaak. Het enige dat ontbreekt is een klein brilletje, of een monocle met een kettinkje eraan. Enfin, voor de fans:
Ik had de deur opengedaan om ongehinderd door het glas de vogeltjes te kunnen bekijken. Het had een aanwijzing moeten zijn dat ik al een poos geen gevlieg meer waarnam, maar dat was het niet. Ik had het pas door toen ik plots gevangen werd door zijn blik. Hoe lang stond ie daar al? Hoe lang?
Het is alweer een week of zo geleden dat ik de dierenwinkel ontdekte als bron van vogelvoer. Wat me trof was mijn eigen enthousiasme bij het zien van zo’n rijke variatie aan noten en zaden en zakjes en bollen. Ik voelde me als kind in een snoepwinkel, als mezelf, vroeger bij het kopen van vuurwerk.
Dat heb ik nou ook altijd met pindakaas. Het gaat overal aan zitten. En dan wil je een lik van je neus halen en dan heb je ineens ook pindakaas op je wang. Nee als al je eh… acht vingers onder de pindakaas zitten, heb je een kraan nodig of tenminste een wasbak. Nou dat treft, het regent.
Dit is mijn elleboog. Althans, zo voelt het. Ruwer dan schuurpapier en ik kan het weten want ik heb veel schuurpapier in handen. Dat is veel zachter. Het is alleen links. Ik merkte het opeens. Nu kan ik het niet meer vergeten. Ik lig denk ik te vaak op de bank met mijn hand onder mijn hoofd.
Ik had hem al een paar dagen niet gezien en dan ga je je toch zorgen maken. Het is tenslotte een gehandicapte eekhoorn waarvan de vraag blijft of hij voor zichzelf kan zorgen. Maar vandaag was ie er weer, op zijn eigen plek voor mijn raam. Ik was blij hem te zien en wie weet was het wel wederzijds.
Dit is een schoolvoorbeeld van de zogenaamde doorstart. Met een teen aan de grond. Voor piloten van lijnvliegtuigen en topmanagers van grote bedrijven is de doorstart een zenuwslopende kwestie. Halen we het of halen we het niet? Voor de duif is het net zo. Alleen dan andersom. Hij voorzag gevaar in mij.
De Dag van de Deur viel een beetje tegen. Goed, ik kan nu weer veel makkelijker in en uit het park - getuige de rode vlek op de foto, mijn auto - maar de deur naar het bos zit nog altijd dicht. Daar staat tegenover dat de koudegolf die ik vorige week nog vreesde, is gedegradeerd tot een beetje nachtvorst.
Het is een foto van niks maar herbergt een groot mysterie. Het blauw is een plastic tuinstoel die al een poos op de grond lag. Maar hoe kan doodgewoon regenwater tijdens een nachtje vorst besluiten om de zwaartekracht te negeren en spontaan een paar torentjes te vormen? Of is dit normaal watergedrag?
Voor iedereen die het al die vogeltjes lang heeft volgehouden: Een eekhoorn op zijn allersnoezigst. Hierna heeft ie ook nog een snoezig klein dansje gedaan maar toen was de film net op, helaas.
Ook in de vogelwereld is de fastfood cultuur aan het oprukken. Waar vroeger nog gepeld moest worden, kunnen ze het nu kant-en-klaar meenemen. Mijn fly-in voorziet in een behoefte. En als het een beetje doorstroomt kan ik tijdens lunchuur zo 200 vogels bedienen. Ik denk nu aan een cola-dispenser.
Ergens heb ik het wel gehad met die vogeltjes. Het is een constante strijd. Ik geef ze voer en zij proberen zoveel mogelijk weg te snaaien zonder dat ik het zie. Zet ik mijn kopje neer, zijn er drie meesjes geweest. Ga ik na een half uur niks, even naar de WC, kom ik terug, is het bakje leeg.
Dit is een koolmees. Of tenminste, dit had volgens mij een koolmees moeten zijn. In het Engels heet de Pimpelmees de Blue Tit. Onze Koolmees heet de Big Tit (inderdaad , ik heb er ook om moeten lachen). En deze smoetzige, grauwe Zwarte Mees heet in het Engels de Coal Tit. Ik bedoel maar…
Ik heb van de week een nieuw hoogtepunt bereikt in mijn omgang met de eekhoorns. Ik heb er eentje weggejaagd. Ik betrapte hem op het stelen van een vetbol en die zijn voor iedereen tenslotte. Maar ik heb nu een plek gevonden waar ze de pinda’s per kilo verkopen. Ik ga weer vrienden maken.
Heb ik al eens uitgeweid over de overeenkomst tussen vogelgraferen en vissen? Het wachten, dat lang of kort kan duren. Die meditatieve staat van éénheid met camera/hengel. Dat gouden moment dat je beet hebt, en dat je altijd net mist omdat je iets anders aan het doen bent… Nee echt, het is net vissen.
Ik heb laatst de tekenfilm de Aristocats teruggezien. Nu vallen de meeste dingen van vroeger tegen als je ze met volwassenheid bekijkt, maar de Aristocats niet. Die was juist prachtig en in vergelijking met hedendaagse animatiefilms zo levensecht getekend. Ik woon in Bilthoven, ik kan het weten.
Vandaag zag ik een machtige buizerd over het terrein zweven. En gisteravond, toen ik na een blik op buienradar.nl vol vertrouwen buiten ging wachten op sneeuw die nooit kwam, hoorde ik de oerklanken van een uil de stilte verbreken. Misschien betekent dit wel dat ik klaar ben voor de grote jongens.
De kuifmees. Hij komt op gezette tijden langs. Hij trekt zich niet veel aan van de andere vogeltjes. Hij is gek op pinda’s. Hij heeft tenminste twee dubbelgangers met wie hij samenwerkt. Vaak verstopt hij de pinda’s maar dat doet hij heel slecht. Andere, luiere vogels hebben er een makkelijk maal aan.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds