Mijn favoriete plek in Utrecht is dit hofje onderaan de dom. Niet alleen voel je de geschiedenis van voorbije eeuwen in de stenen en kan je de geprevelde gebeden horen van de monniken die hier eens door de kloostergangen liepen, belangrijker is dat je er perfect uit de wind van de zon kan genieten.
“Hallo bloemetje van me.” “Een goedendag, meneer Hommel.” “Mmmm…Wat ruik je weer lekker.” “En u, meneer Hommel, ziet er niet uit.” “Maar schatje toch…” “Je kan me wat met je schatje. Ik zie toch zo dat je bij haar van hiernaast bent geweest. Hee, wat doe je nou? Dat kietelt…hihi. Nou gekkie, hou op.”
Ik had nooit zoveel lol van mijn pot pindakaas gehad als ik ze zelf had opgegeten. En dit is natuurlijk Borstel, mijn gehandicapte vriendje. Tot nog toe de enige onder de eekhoorns die roekeloos genoeg is om zijn hele kop in de pot te steken.
Bilthoven vormt samen met Maartensdijk, de Bilt, Groenekan en mijn geliefde Westbroek, de gemeente de Bilt. In Bilthoven wonen allemaal nette, aardige mensen die ervan houden om in de uitgestrekte bossen te wandelen. Bilthoven kent ook een grote populatie eekhoorns en vogeltjes.
Ik heb de achterkant van Bilthoven ontdekt. Per ongeluk. Ik nam een afslag te vroeg. Dat was best schrikken. Niet dat het armoedig is, of onveilig. Lelijk is het. Ontzettend lelijk. Ik ben zo ontdaan omdat het Bilthoven waar ik woon best mooi is. Daar hebben we aardige villa’s, leuke landhuizen en fijn bos.
Het wordt telkens spannender rond de pot met pindakaas. De bovenste rand is al lang weggegeten. Dus als je als mees of roodborst nu nog wil proeven van de godenspijs die pindakaas heet, zul je diep moeten bukken met het risico je evenwicht te verliezen, zoals deze roodborst, ook bekend als witbil.
“Nee, laat mij maar even. Ik moet even een momentje rust hebben en dan lukt het wel. Heus. Ik heb dit al zo vaak meegemaakt. Dit? Dit is niks. Stelt niks voor. Ik moet gewoon even overeind zien te komen en dan red ik mij wel weer. … Echt, het komt vanzelf goed. Even de juiste wind afwachten.”
Af en toe voel ik me net Franciscus van Assisi, zij het dat ik de dieren niet vertel over het evangelie. Ik praat wel met ze. Haal grapjes uit en doe soms een gek dansje voor ze. Met de roodborst kan ik het best praten, maar ook de eekhoorns tonen grote interesse. Binnenkort eten ze uit mijn hand.
Het was ook dit jaar een onstuimige dag. Mijn tuinstoelen zijn in een hoek van het terras bij elkaar gedreven en af en toe word ik opgeschrikt door een immens lawaai als er een hagelbui overkomt. Maar de vogels vliegen door en ook de eekhoorn laat zich niet afschrikken door het slechte weer. Ik wel.
Deze foto heb ik een jaar geleden gemaakt. Het was de dag dat de winter van 07/08 zich afspeelde. 880 Kilometer file op de Nederlandse snelwegen en geen mens te zien in het land van Westbroek.
De specht is verlegen. Dat is gek voor een dier dat zo aanwezig is. Het spotten van een specht is veel minder makkelijk dan het lijkt. De boom, die vind je nog wel. Maar dan. Zodra de specht jou ziet, draait ie naar de achterkant van de stam. Het geluid verandert niet maar de vogel is verdwenen.
Ik vertel niet alles. Ik vertel eigenlijk zo min mogelijk. Ik probeer hier te focussen op die kleine momenten die mooi zijn. Maar soms lukt dat niet. Het is Perzisch Nieuwjaar vandaag, Nowruz. Nieuwe Dag, betekent het letterlijk. Zo voelde het niet. Evengoed: Gelukkig Nieuwjaar allen, سال نو مبارک!
Het zijn weer roerige tijden en in roerige tijden zoeken wij onze toevlucht in de bijbel. Want ik kan goed klagen maar Job kan het nog veel beter. “Ik heb geen ander voedsel dan verdriet, mijn klachten stromen in een vloed van tranen.” Hij is echt goed! (Job 3:24-26! Maar ook het begin is sterk.)
Het roodborstje is de enige onder de vogels die zich bewust is van zijn eigen schattigheid. Daarom zoekt hij zo vaak het gezelschap van mensen op. Voor de roodborst zijn mensen geen bedreiging. Voor de roodborst zijn mensen publiek.
Mijn vrouw en ik zijn over dus we zingen een duet. En als het even mee wil zitten halen we het net. Helaas, ik moet haar afstaan aan de hongerige troep.Nu nog maar twintig werst en Hoeperdepoep zat op de stoep. Troïka hier, troïka daar, Ja je ziet er veel dit jaar. Pom..pom.. is dat nu niet wonderbaar?
Natuurlijk klinkt het ongeloofwaardig en paranoïde als ik zeg dat ‘ze’ het bos aan het veranderen zijn en dat ik daarom telkens verdwaal. Wel, het is geen hersenspinsel. De weg naar het meest nabije duinpan wordt nu versperd door een als akelig kerststukje vermomde slagboom. Vorige week nog niet.
Ik heb gisteren niet zo heel goed opgelet maar de foto’s zeggen mij dat ik er terug moet. Een bijzondere plek. Ook al delen we een heuvelrug en lijkt het vanuit de lucht een eenheid te vormen, dit bos is zo anders dan mijn bos. Hier hebben ze marters.
Ik ben vandaag weer eens verdwaald. What’s new? Wel, ik had iemand bij me die, net als ik vroeger, prat gaat op haar richtingsgevoel. Dat moment van pure verwarring, toen bleek dat we niet op ons doel afliepen maar juist in tegengestelde richting, daarin was ik vandaag niet alleen. Dat was grappig.
Ik had de pot mee naar buiten genomen om daar de afgelikte boterham opnieuw met pindakaas te besmeren. Maar na gedane arbeid vergat ik zowel pot als lepel, welke ik als mes gebruik. Pas de volgende ochtend toen de vogeltjes al bezit van de pindakaas hadden genomen, ontdekte ik mijn fout.
Wat heb ik geleerd? Wel, slangen slapen.En slapende slangen worden soms wakker. En net als sommige mensen zijn slangen erg chagrijnig als ze plotseling uit hun slaap gewekt worden.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds