Voor iedereen die is vergeten hoe Marcus Rudolph er uitziet als hij vrolijk is - en daar reken ik mezelf ook toe - deze foto van vandaag. Ik was al op de fiets op weg naar huis toen een toevallige ontmoeting op straat uiteindelijk leidde tot een exquis 4-gangen diner. Zo onverwacht, zo leuk!
Op de drukste dag uit mijn moderne leven vormde de wandeling met twee vriendinnen door de duinen bij Vogelenzang even een rustpunt. Een adempauze. Om vervolgens weer gekatapulteerd te worden en in een nieuwe reeks van gebeurtenissen terecht te komen. Ergens halverwege vergat ik mijn camera.
Het lijkt er nu toch echt op dat die vreselijke winter, die midden in de zomer begon, nu bijna ten einde is. Je weet het natuurlijk nooit zeker, en soms sneeuwt het in april, maar het rad is gedraaid en de tekenen zijn gunstig.
Als ik van hier richting Amersfoort fiets is het interessant om te zien hoe de huizen eerst groot zijn, in Bilthoven, dan megalomaan groot, in Bosch en Duin, vervolgens krimpen ze langzaam tot het schattige formaat van Huis ter Heide. En in Soesterberg kan je het eigenlijk niet eens meer huizen noemen.
Ik heb het gras gemaaid, ik heb onkruid gewied en ben Nota Bene ’s middags nog rond vliegbasis Soesterberg gefietst. Ben over een hek geklommen, ben betrapt, terecht gewezen en mijn mp3-speler kwijtgeraakt en toen kwam ik zomaar per ongeluk in het Woud van Zus en Zo terecht.
Omdat mijn moeder en zijn moeder zo gek op hem zijn. Net als trouwens zijn vader, zijn broertjes, zijn opa’s en oma’s, zijn ooms en tantes, zijn neefjes en nichtjes, een heleboel andere mensen en ik.
Vandaag was een dag om op je rug te liggen en naar de wolken te kijken, ook al waren niet alle wolken van natuurlijke oorsprong. Dat heb ik gedaan. Ik hoop dat zij die daar niet toe in staat waren, door zoiets onbenulligs als werk of school, tenminste de lunchpauze hebben gebruikt om buiten te zijn.
Nu is de fiets pas schandalig laat in de geschiedenis uitgevonden maar zodra er fietsen rondreden zullen ze hier rondgereden hebben. En misschien is Timo’s haar iets te lang, maar wat mij betreft had dit zo een rare ansichtkaart uit de jaren vijftig kunnen zijn. De tijdloze Hilversumse heide.
Het is niet te zien maar deze paarden bewandelen een eeuwenoude route. Aan de rechterkant van het pad stond ooit een bisschoppelijke herberg. Onder bescherming van de bisschop van Utrecht bood het onderdak aan koetsiers die van of naar de bisschoppelijke gronden bij Eemnes gingen.
Het Woud van zus en zo is een prachtig bos gelegen ergens tussen Bilthoven en Amersfoort. Je komt er door vanaf Den Dolder consequent verkeerd te fietsen. O ja, en omdat deze en alle foto’s van gisteren eigenlijk groot gezien moeten worden, deze link.
Ik vroeg mij af of wellicht sinds kort het jachtseizoen is gesloten? Ik heb nog nooit zoveel eekhoorns gezien, zowel op bezoek als een beetje doelloos rondhangend. Daarbij heb ik in het bos hierachter voor het eerst een ree en een konijn gezien. Die had ik daar totaal niet verwacht. Ik ben blij verrast.
Het was een mooie dag. Geen zonnebril nodig vandaag. Ik heb maar liefst twee nieuwe bossen ontdekt al zal ik enige moeite hebben ze terug te vinden. In een ervan trof ik deze amazone en haar rijdier. Dank je wel, Amazone, dat extra stukje galop heeft z’n doel gediend.
Heel gek. Ik loop het weiland in en overal vandaan komen de koeien. En de een na de ander wil mijn hand kussen. Sommigen gingen zelfs een beetje door de knieën, als in een revérence. Toen ik ook de boer enthousiast naderbij zag komen, vond ik het welletjes en ben maar weer op de fiets gestapt.
Een jaar geleden werd mijn vader 75 en omdat hij alle andere vervoersmiddelen al had gehad, beloofden wij hem een zweefvlucht. Door mijn schuld is dat niet doorgegaan. En hoewel schuld misschien niet het goede woord is, spijt het me ontzettend.
Het is een lieflijk bos dat Panbos. Toch wekt het gevoelens van grote woede bij me op omdat ik er nog altijd niet in geslaagd ben om Landgoed Beerschoten te bereiken. Iedere keer weer, hoe geconcentreerd ik ook ben, loop ik tegen de golfbaan aan. Alsof zich daar een zwart gat bevindt.
Dis is een bijzondere merel. Niet alleen bracht hij me in de winter vaak aan het lachen door tegen het raam te tikken en toont hij zich nu van alle vogels mijn trouwste en meest brutale vriend, ook is het de enige vogel die de eerste tonen van een oude tv-serie in zijn lied verwerkt. Beluister de tune hier.
Zo, dat lijkt me duidelijk. Een zonnebril maakt de wereld mooier. Nee, wacht. Dat is onzin natuurlijk. De wereld verandert niet. Nee, een zonnebril doet de wereld mooier lijken. Maar dat klinkt weer negatief en er is niets leugenachtig aan een zonnebril. Of juist wel? En is het een vlucht uit de werkelijkheid?
Ieder boek, film, toneelstuk of symfonie kent grofweg dezelfde opbouw. Eerst word je het verhaal binnengeleid, dan maak je van alles mee, dan de apotheose en nog wat naspel. De lente houdt zich niet aan deze structuur. De lente verschiet al haar kruit ineens en in het begin. Ik ben altijd te laat.
Tijdens mijn fietstocht gisteren door het gebied tussen Bilthoven, Huis ter Heide en Bosch en Duin, ben ik tegen twee vage religieuze gemeenschappen en een sekte-achtige samenzwering aangelopen. Dit laatste draaide rond een villa hier vlakbij. Louis Sévèke zou er nog kentekens hebben genoteerd.
En aan het eind van de tweede paasdag daalde langzaam een weldadige rust over het bospark.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds