Als dit een meisje was en ze zat bij je in de klas, dan zou je haar herkennen aan haar vlechten en snottebel. Tijdens de les is ze altijd dromerig naar buiten aan het kijken. Ze lacht veel maar vaak op vreemde momenten. Ze verdwaalt soms op weg naar school en heeft iedere dag wel een kapotte knie.
Dat Asterix een woord is met een betekenis weet ik al zo’n twintig jaar. De idée fixe, dat Idefix, alleen de grappige naam van een hondje is, leeft bij mij ook al een poos niet meer. Maar dat Tournedos en entrecôte gewone Franse woorden realiseer ik me pas een paar maanden. Hier Noëlle met een Idéfix.
En de rest van Woerden hier
De amateur-archeoloog was er door literatuuronderzoek en gesprekken met bejaarde buurtbewoners van overtuigd geraakt, maar nog altijd sprak hij zijn vermoedens niet uit. De proefboringen moeten de doorslag geven. Dan zal onomstotelijk het bewijs worden geleverd dat hier menselijke resten liggen.
Jonge duiven heb ik nooit gezien. Daar kan ik me geen voorstelling van maken. Jonge eksters zie ik vaak. Net als jonge kauwen, spechten, mezen en eekhoorns, in oplopende volgorde van schattigheid. Jonge honden, jonge vossen en jonge ijsberen zijn leuk. Maar er gaat niets boven een jong poesje.
Je kent ze wel, van die tv-reclames voor nog betere beeldschermen met nog scherper beeld en nog helderdere kleuren. Dat demonstreren ze met natuurbeelden die ik zie op mijn oude tv. En ja, kleuren om je vingers bij af te likken en scherper dan ik voor mogelijk hield. Maar waarom zou ik een nieuwe?
Die zachte band heb ik overgehouden aan een klein slippertje. Maar dat is niet het enige. Die niet geheel vrijwillige manoeuvre destijds heeft me tot internationaal verkopend fotograaf gemaakt. Nou ja, de foto ervan dan. Dus nu hoop ik eigenlijk op een zelfde succes. Het is hetzelfde thema, toch?
Al drie dagen kon ik met geen mogelijkheid een foto uploaden. Niet ’s ochtends vroeg, niet ’s avonds laat. Tegen beter weten in vandaag de helpdesk gebeld. ‘Tja, ik zie veel ruis, maar verder lijkt het in orde. Waarom probeert u het niet met uw laptop in de tuin?’ Nu heb ik geen laptop, een tuin heb ik wel.
Weer heb ik een beest om me om te bekommeren, weer een gemankeerd exemplaar. Eens zien of we moeder natuur weer een hak kunnen zetten. Het lijkt erger dan het is. Hij rust zo. Doordat zijn pootje ‘gekneusd’ is, wordt zijn andere poot dubbel belast. De vleugels zijn voor het opstaan. Zo zei hij.
Natuurlijk kan je iets bedenken dat meer verschilt van het feestje van vrijdag. Dansen met eskimo’s of drinken met Maleiers. Toch, het was anders. Er werd een houten sloep opgestookt, er werden palingen gerookt, hamburgers gebakken. Was ik vrijdag underdressed, zondag was ik een beetje overdressed.
Meer uit Woerden hier
Als een profeet heb ik hun lot bezongen. Hoe hun bestaan begon als platte larve, drijvend in de Sargassozee. Over hun epische reis die hen, geholpen door de golfstroom, in drie jaar tijd tot onze kusten brengt, de rivieren op en de sloten in. Ik heb hen geprezen voor hun vermogen de druk van de diepzee te doorstaan en voor hun vermogen zich over land te bewegen. En ik heb ze geproefd.
Het was denk ik wel goed om weer eens tussen zeer geleerde heren (m/v) te verkeren. Het is anders dan met eekhoorns. Die geven me altijd gelijk. Ik heb me gered door elke vraag met een tegenvraag te beantwoorden. Zo hield ik mijn onwetendheid geheim. In geval van nood had ik mijn camera.
Van heinde en verre kwamen de mensen om hun eer te bewijzen aan de Shaikh, de Murshid, de Hakim Ze kwamen met cadeaus, met bloemen, met muziek. Maar toen de Leraar het geschenk van de derwish werd overhandigd - een boomblad - aanvaardde hij dit met minstens zoveel dankbaarheid.
Dr. Radtke schreef de laatste 17 jaar 19 boeken en 150 publicaties. Hij beheerst meer dan 20 talen. Hij is een fenomeen binnen de islamwetenschap, een levende encyclopedie en het schoolvoorbeeld van eruditie. Daarom was ik vrolijk verrast door de quote die Nico Landman uit zijn mond optekende en openbaar maakte: “Ik ben een varken. Je moet me met een stok slaan om mij wat bij te brengen”.
Ik heb eens overwogen steigerbouwer te worden. Het betaalt goed en er is altijd werk. Voor mij was het vroege opstaan een probleem. Maar ik was ook bang voor de collega’s. Steigerbouwers staan bekend als ruig volk. Toch, als ik die steigers zo zie dan hebben die ruige jongens fijn werk afgeleverd.
God wat heeft het lang geduurd voor ik begreep waar dit toe diende. En toen ik het eenmaal wist kon ik er niet uit over uit hoe slim het in elkaar zat en hoe logisch eigenlijk de verklaring voor de vreemde constructie. Het ergst was nog dat ik er niet zelf ben opgekomen. Terwijl het toch zo voor de hand ligt.
Ik denk dat ik zojuist ben uitgedaagd voor een duel (als ik de signalen correct interpreteer). Het brengt me in een lastig parket. Ik ben niet zo’n vechter. De laatste keer dat ik gevochten heb is al gauw dertig jaar terug. Ik ben meer een prater. Maar dat zal wel als lafheid worden opgevat door die macho mees.
Dit was een jaar geleden zo’n beetje de laatste foto die ik maakte, voor eerst bij de fotocamera en later bij de fotograaf het licht uitging. De camera was vrij eenvoudig te herstellen. Twee maanden kwijt geweest. De fotograaf zat ingewikkelder in elkaar maar ook die is inmiddels bijna klaar voor gebruik.
Ik heb geen idee hoe dit is afgelopen. Het ging om iets anders, dit speelde zich af in de marge. Maar ik ben wel nieuwsgierig. Werd dit een pijnlijke buiklanding? En zo ja, hoe ging dat dan met zijn pootjes? Of gleed hij juist net van de tafel af, zoals wel eens gebeurt, dan viel het allemaal wel mee.
Ik denk dat ik een vorig leven woonde op een planeet zonder wolken. Gedurende dat leven speurde ik de hemel af met de gedachte: er ontbreekt iets. Nu ik weer weet wat het is, en zie hoe mooi die wolken zijn, heb ik als interplanetair ambassadeur een korte boodschap voor u aardbewoners: Kijkt omhoog!
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds
