Bij de hibiscus moeten de vliegende wezens als het ware tussen de lakens kruipen om bij hun beloning te komen. Overigens snap ik het nog steeds niet echt, van de bloemetjes en de bijtjes. De menselijke variant wel, maar andersom. De bloemetjes en de bijtjes van de bloemetjes en de bijtjes, zeg maar.
Hij kwam mee met de eerste spullen en nog altijd heb ik geen idee waar die ijzeren staaf precies voor bedoeld is. Er zit nog een houder bij die bovenin kan scharnieren. Om een plantje in te doen? De praktijk heeft hem een nieuwe functie toebedeeld. Het is iets om vast te houden. Of loslaten natuurlijk.
Het is een keuze. Had ik een stukje doorgefietst dan had ik de ooievaar van een andere hoek gezien, de landelijke. Nu niet. Dat is de afrit van de A27, de auto’s rijden daar nog hard. En rechts begint de stad met de hoge flats van Overvecht. Maar hier is natuur, nieuwe natuur en ooievaar maakt het waar.
Om te laten zien dat het niet een lucky shot was maar het resultaat van een uitgebreide fotoshoot, hier de slideshow. Ik heb mijn computer buiten moeten zetten om de plaatjes online te krijgen, maar zij zijn naar het bos gekomen om deze serie mogelijk te maken. Ik heb nog een bekertje water neergezet.
Het duurde even voor ik hem herkende als roodborst. Ik had hem weken niet gezien en schrok van zijn toestand. Hij gedroeg zich ook heel schuchter, bleef wat aan de rand van de tuin hangen. Tot ik mijn camera tevoorschijn haalde. Voor andere vogels signaal te verdwijnen, voor roodborst om te poseren.
Toen ik er laatst eentje over zag vliegen dacht ik aan een verdwaald exemplaar. Toen ik er gister drie over zag vliegen vond ik dit opmerkelijk. Ik woon in het bos, geen water in de buurt. Maar toen ik er vandaag vijf in de tuin had, bereidwillig poserend, wist ik dat het een teken was. Ik moet in de libelle.
Mijn vader houdt niet van spinnen. Het leek mij daarom beter niets te zeggen over de nogal grote die over z’n hoofd wandelde. Tot deze zich een weg baande naar mijn vaders ogen, toen kon ik het niet langer verzwijgen. Dus zei ik: “Ho, zit stil. Een spin op je hoofd. Daar moet een foto van gemaakt.”
Ik kan me maar niet voor de geest halen aan wie deze bunker mij doet denken. Sai Baba? Nee. Mickey Mouse? Ja, een beetje maar die bedoel ik niet. Rodney King? Dat klinkt aannemelijk maar ik heb geen idee wie het is. Een basketballer? Een bokser? Misschien denk ik wel aan James Brown. Kan dat?
Pure poëzie. Iedere keer dat ik er langs fiets moet ik erom lachen en word ik een beetje boos. Want, stond er ‘balspel verboden’ dan was het jammer en betuttelend. Maar een bordje met daarop ‘verboden balspel’ lijkt reclame te zijn voor iets heel spannends. ‘Verboden balspel? Hier? Cool! Vanaf hoe laat?’
Ik heb het overwogen als thema: Plantjes in de Tuin. (Zie hieronder.) Maar oubolliger kan bijna niet. Toen had ik nog wat met w8ing n@ture en iets met l@nds©@pe, maar dat werd al snel zo’n brij. Dus kies ik DD. voor Bochtjes in het Bos. Ik heb zelden zoveel bochten gezien als in het bos hiernaast.
Het moet ermee te maken hebben dat ik gul gestrooid heb met vogelvoer. Anders zou ik niet kunnen verklaren waarom dit semi-exotische bloempje, samen met vijf of zes broertjes en zusjes, opduikt op slechts tien centimeter van de zonnebloem, zich een zwaar betegeld terras ontworstelend. Hulde!
0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34,… Kennen we hem nog? De reeks van Fibonacci, uit de Da Vinci Code en zo. En dat weet dat zonnepitje - ik weet het , hij is volwassen maar voor mij blijft het altijd een klein zonnepitje - helemaal uit zijn hoofd. Is dat niet knap. Hoe het in de pitjes is te zien, weet ik ook niet.
Dit is een grassoort die heeft kunnen profiteren van mijn creatieve wijze van grasmaaien. Zijn manier van bloeien is best opmerkelijk. Hij bloeit niet, hij brandt langzaam op. Het duurt een paar dagen maar dan is de transformatie van beneden tot boven voltooid. Als je goed luistert kan je ze horen sissen.
Er moet een betere plaats zijn voor mij. Maar hoe kom ik daar? Door er stevig de pas in te zetten? Door van de paddenstoelen te eten en duizend jaar te slapen? Door het eenvoudig te wensen? Door door de spiegel heen te stappen bij volle maan? Of toch maar door met het circus mee te gaan?
Het was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop de hemel zich op haar allerdramatischt toont. Begeleid door de juiste muziek en bekeken door de juiste zonnebril vertelt ze verhalen over botsende beschavingen. Ik ben niet bekend met zijn muziek maar denk dat Wagner vandaag goed had gekund. Of Pink Floyd.
Dit is wat de jongens van Trancedente Meditatie® zweven noemen of hoppen. Dat kan je pas als je lang geoefend hebt. Die zwevende fakirs uit de verhalen? Dat waren hoppers, zo zegt Trancedente Meditatie® en hoppen kun je leren voor een redelijke prijs. Als je talent hebt hop je zo net zo als XtR.
Ik was op zijn zachtst gezegd verbaasd toen ik leerde dat dakpannen los op daken liggen. Dat ze alleen door de zwaartekracht op hun plek worden gehouden. Ik begreep toen wel waar de berichten over vallende dakpannen vandaan komen als het een beetje waait. Als er iets rijp is voor innovatie…
Als je de tijd zou hebben, zou je zien dat ook zij niet eindeloos stil kunnen blijven staan. Af en toe moeten ze even de rug strekken of een kriebelige tak krabben. En heel af en toe, als niemand het verwacht, krijgt iemand een duwtje van z’n buurman. Staat ie ineens midden op het pad. Voor schut.
Is er iets aandoenlijker dan zo’n lieve, blije pup te zien zeulen met een bloederig. pezig stuk karkas? Hondeneigenaren zullen de paradox niet zien. Die zullen de vraag simpel met ‘nee’ beantwoorden. Voor ons stadsmensen is het ingewikkelder. We weten wel waar hondenvoer vandaan komt maar liever niet.
Mocht ooit mijn geest verduisterd raken, mijn zinnen verbijsterd, mijn denken vertroebeld, laat me dan in dit sanatorium een plekje krijgen. Ik vind het zo mooi hier. Alles, de natuur, de vroeg 20e eeuwse architectuur van hoop en idealen, de moderne gebouwen, de kunst, de rust, de geest van de plek.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds