Wat nou, laatste dag van de zomer? Paar jaar terug zaten we in november nog op het terras. Ik ben nog niet klaar voor de herfst. Laat staan de winter. Ik moet nog kamperen, in een kano de lek bevaren, zwemmen in de zee, dansen, naar de Parade, het vuurwerkfestival, Dora’s verjaardag…
Een boomvos in optima forma. Een boomvos is nauw verwant aan de eekhoorn maar in tegenstelling tot deze raakt de boomvos de boom niet aan maar vliegt er vluchtig overheen. In stedelijke gebieden is de boomvos zeldzaam, hier niet. Hier struikel je erover. Hij wordt in deze regio ook wel dakhaas genoemd.
Jammer dat ik niet wist dat de storm kwam. Dan had ik me kunnen verheugen. Zelden zo’n langdurend onweer meegemaakt. Zeker een uur lang ging het tekeer, toen een half uur rust, en toen begon het opnieuw. Zo heftig dat ik een paar keer in elkaar gedoken ben van de schrik. Glimlachend, dat wel.
Zelfs als ik nergens toe kom en de hele dag in bed blijf liggen, dan nog leg ik in een etmaal 3600 x 24 x 30.000… tweeënhalf miljard kilometers af. Als ik op een dag ook nog een stuk gefietst of gelopen heb, komt dat er nog bovenop. Helpt mij die wetenschap? Biedt het mij troost? Misschien een beetje.
Ik was vandaag bij de tandarts voor het vervolg van een wortelkanaalbehandeling. Het was minder pijnlijk dan de vorige keer, toen ik als een glibberige paling onder de handen van de tandarts uit kroop. De röntgenfoto was saai daarom mijn eigen impressie van een kanaalbehandeling. Ook van vandaag.
Het lukt me niet meer. In het begin kon ik iedere bosfoto thuisbrengen, nu niet meer. De bossen lijken op elkaar en blijken in elkaar over te gaan. Maar wellicht was dit waar het hek begon. Een hoog, zwart hek met vier rijen prikkeldraad en camera’s, heel veel camera’s. Drakensteyn, een koninklijke kooi.
Ik heb het ‘verboden toegang’ genegeerd en kwam via een lange oprijlaan in een andere wereld terecht met prettige mensen die met rieten hoeden op het land bewerkten. Leden van een bekende mysterieschool die hier haar tempel heeft. Misschien heb ik mijn sekte gevonden. Veel vlinders!
Een gezinnetje heggemussen heeft zich bij de clan van tuinbewoners gevoegd. Inmiddels draaien ze alweer een week of twee mee en ik moet zeggen, het zijn prettige vogels. Bescheiden, beleefd. Meer mees dan mus eigenlijk. Maar ze hoeven niets van wat ik te bieden heb en komen toch telkens terug.
Hier was ie nog jong.
Inderdaad, ik ben ontsnapt uit de glazen kooi die mijn tuin is. Voor een paar uurtjes waarin ik me tegoed heb gedaan aan lage horizons, grote hemelvlakken, kronkelende dijken, groen gras, zwermen vogels. Enfin, aan alles dat geen bos is eigenlijk. Inmiddels heb ik mijn plek in de tuin weer ingenomen.
In het Mesopotamië van de Lage Landen is alles volgroeid, rijp en gaar. Ieder moment nu kan de boer de beslissing nemen. Een beslissing die bij de een is gebaseerd op fingerspitzengefühl en bij de ander op computerberekeningen. “Morgen gaan we het doen”. Het oogsten, het plukken, het maaien.
Dit is zo’n plaatje waar je even voor moet zitten. Misschien zie je dan ook de spiegelschapen (schapen die in paren opereren en alles synchroon doen), het schaap dat net aan het bidden is (ik heb het gecheckt, daar ligt het Oosten) en bovenal: het schaap met de zes poten. Ja, ik was ook verbaasd.
Natuurlijk was ik teleurgesteld. Ik hou van een goede storm en dit beloofde een bijzonder goede storm te worden. Maar stel je voor van hoeveel factoren een plotseling noodweer afhangt. Om dan tijd, plaats en intensiteit juist te voorspellen is tovenarij. Het KNMI zat er heel dichtbij. De foto is van vandaag.
Net als dat ik geloof dat een vliegende kauw zijn schaduw doelbewust gebruikt om de kleinere wezens te intimideren, zo ben ik er ook van overtuigd dat duif zijn affectie toont door bij het opstijgen of bij het landen rakelings over mijn hoofd te vliegen. Hier zien we trouwens duif in gevecht met zichzelf.
Nadat ik hem al had zien snoepen van mijn zonnebloem trof ik deze jonge eekhoorn in de boom met in zijn bek iets wat lijkt op brood. Niet mijn brood, ik maak kleinere stukjes en had alleen maar bruin in huis en dit leek toch echt witbrood. Turks brood of zo. En toen viel het kwartje: eekhoorntjesbrood.
Nog een saaie foto van een interessant hemelverschijnsel. Ik zag het al vaker, niet iedere dag maar vaker. Een van de straalmotoren van dat vliegtuig is niet goed uitgelijnd. Dat ziet een kind, vanaf de grond. Het vliegt nu minder efficiënt en belast bepaalde onderdelen meer. Niet de bedoeling, lijkt me.
Het drong heel langzaam tot me door dat er iets geks aan de hand was. Het kon niet aan mijn zonnebril liggen, die lag op tafel. En de zon zelf stond verderop in een hoek van zo’n veertig graden. Ik heb nog gekeken of er aan de andere kant ook iets was. Maar dat was niet zo. Er is toch wel iets te zien?
Tegelijkertijd, in een parallel universum, lichtjaren hiervandaan, loop ik met mijn drie zoons en mijn robuuste kinderwagen over het mulle zandpad dat naar onze hoeve midden in het bos leidt. Het is niet makkelijk als alleenstaande vader. Maar het zijn goede jongens en dat maakt het het allemaal waard.
Ravi houdt van de camera. Hij houdt zoveel van de camera dat hij hem het liefst overal wil vastpakken en likken en in zijn mond stoppen, als hem dat zou lukken. Leuke jongen, die Ravi. Ik snap hem wel.
De coniferen, die de grens van mijn tuin markeren, verbergen elk wezen dat zich tussen hun bladeren waagt. Wat zich binnen afspeelt laat zich enkel raden door bewegende takken en geluid. Soms krioelt het er van leven, bruisend, kwetterend. Maar altijd als ik mijn hoofd naar binnen steek is alles leeg.
Ik heb een nieuwe steen. Ik vind hem erg mooi. Ik weet nog niet wat het gaat worden. Ik kan er een berg van maken. Wat zeg ik, ik kan het een berg noemen. Een exacte replica van de rots van Gibraltar bijvoorbeeld. Dan ben ik nu al klaar. Maar er komt ook telkens het woord ‘Grobbebollen’ in me op?
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds