De langpootmug kijkt de dood zonder vrees in de ogen, als ik tenminste deze scène juist lees. Eerst was er een, toen twee en vandaag drie. Alsof ze weten dat ze gaan sterven en dat het liefst doen in de nabijheid van dode soortgenoten. Het kan ook dat het er zo plakt dat iedere voorbijganger blijft kleven.
We hebben koffie gedronken uit kopjes, gezeten op stoelen. We hebben gegeten aan tafel, van borden, met bestek. Ravi hoefde niet meer naar het tuinhuisje om te slapen en de jongens niet meer naar Hilversum om te zwemmen. Ze zijn thuis. Alleen ik moet er nog een klein beetje aan wennen.
Op de fiets naar mijn werkplek heb ik vandaag de drukke weg genomen. Het is korter zo en je hebt minder last (en plezier) van het hoogteverschil. Maar ja, die auto’s altijd. Telkens. Af en toe. Soms.
Jammer. Een paar dagen terug dacht ik er nog aan. Maar nu heb ik het verspild aan een boom terwijl er zoveel meer mogelijk was. 666 Foto’s in iets meer dan twee jaar. Niet helemaal gelijk verspreid, zie ik als ik naar de 333e foto kijk, maar toch, een reisverslag. En dit is het beest van het getal.
Ik begin een beetje om me heen te kijken naar iets warmers, iets legaals. Ik dacht eerst aan de rivier maar ik vind het daar nu zo kaal. Het is zo vlak, leeg en zo onbeschermd. Mooie luchten maar geen bomen. Bomen die het zonlicht zo fijn breken. Ik was het niet maar ben het wel geworden; bosmens.
Het was geen non-dag. Het was een vrijdag die maandag werd en uiteindelijk zaterdag. s’ Avonds, op de fiets in een maanverlicht bos, door weilanden waar mistbanken als ijle wezens door het prikkeldraad sijpelden, naar Utrecht waar het warm was en gezellig. Maar geen camera en daarom veel gevloekt.
* De schapen waren paarden, de gebouwen bomen, de maan een sikkel en het was donker. Lukt dat?
Een non-dag is een dag zonder begin of einde. Een dag die buiten de tijd staat en eindeloos duurt. Een non-dag is van onder tot boven gevuld met gedachten, zo vol van gedachten dat handelen achterwege blijft. Een non-dag kan het beste zo snel mogelijk over zijn. Een non-dag is nog erger dan een zondag.
Ik heb nieuwe buren. Hij is iets medisch, en zij doet iets kunstzinnigs. Keurige mensen, niets op aan te merken. Alleen van de jongens kunnen we misschien wat overlast verwachten. Ze lijken me wat aan de drukke kant, vooral die twee oudsten. Maar dat kan in de praktijk natuurlijk reuze meevallen.
Met al die 19e eeuwse bouwwerken in een buurt die pas sinds honderd jaar bebouwd wordt, neem ik niets meer voetstoots aan. Zo heb ik lang getwijfeld over dit gebouw. Is het, zoals de stijl suggereert, van begin vorige eeuw of komt het uit de koker van Domus Aurea en wacht het nog de oplevering?
Als een virus grijpt het om zich heen. De kastanjes waren het eerst maar nu is de eik ook al aangetast. In mijn tuin heeft de schaduw de zon al verslagen. Nog maar een half jaar en dan wint het licht weer.
Eksters worden angstig geboren, dat heb ik eerder al vastgesteld. Meesjes vliegen onbevreesd de wereld in en leren pas later om bang te zijn. Maar hoe zit dat met mensenkinderen? Ravi hoort, denk ik, bij de mezen. Hij vreest vooralsnog niets. Zelf zal ik een ekster zijn geweest. Ik vreesde alles.
Toen Timo terugkwam van een boswandeling en klaagde over jeuk, ontdekte ik de teek. Had ik hem bij mezelf aangetroffen dan was er niet zo veel aan de hand gewest. Nu wel. Hij is nog zo klein. Gelukkig waren z’n ouders er heel laconiek over en wilde Timo alles weten over teken. Hij vond het wel cool.
Dit moet een van de minst gebruikte brievenbussen van het land zijn. De villa’s hier hebben oprijlanen waar je een fiets voor nodig hebt en ieder volgend huis is al gauw een straatlengte verder. En om nu in je SUV te stappen om vier huizen verder een brief te posten… Misschien doen ze wel alles per koerier.
Als kabouters bestaan, zal je ze hier kunnen vinden. Als er echt elfjes zijn, dan fladderen ze hier rond. Deze tuin heeft iets magisch en dat maakt zelfs de tafel met verf en kwasten lieflijk en pittoresk.
Ik realiseer me net dat ik al drie dagen niets lelijks heb gezien. Omdat er eten klaar stond, hoefde ik het eiland Bosch en Duin niet te verlaten. Zowel hier als daar is het mooi en de drie mogelijke routes zijn alle drie prachtig en groen. Wel moet ik toegeven dat het daar nog net iets mooier is dan hier.
Deze foto vertelt mij dat tijd relatief is. Hij is anderhalf jaar terug genomen. De meeste mensen zijn anderhalf jaar ouder geworden. Ik niet. Ik ben een half jaar kwijt en maar een jaar wijzer. Maar bij dit meisje zijn er in die tijd minstens vijf jaar bij gekomen. Ik ben benieuwd of ze haar rijbewijs al heeft.
Toen ik vorig jaar voor het eerst tegen dit fietspad opliep, dacht ik dat het naar Utrecht leidde. Ik was erg boos toen het dat niet deed. Het aflopen van mijn internetabonnement vertelde mij dat er een jaar voorbij is. Ik kon het eerst niet geloven. Maar nu herken ik de kleuren, het licht, het tijdsgewricht.
Hij wordt gemangeld door stoeiende broertjes, valt met zijn knieën op gras, hout en steen zonder te huilen en kruipt net zo lief over hoogpolig tapijt als over een laag puin. Pas als hij kruipt langs de nachtmerrie aan giftige, bijtende en vreselijke vlekken makende stoffen, staat iedereen op scherp.
Op zondag werk ik niet. Dat staat mijn geloof niet toe. Maar ik mag, met enig genoegen, kijken naar anderen die dat wel doen. In de bovenkamer bijvoorbeeld, waar ik in mijn zondagse kleren nergens tegenaan kon leunen. Deze kamer wordt wit maar welk wit? Crème, room, melk, meisje wat vind jij?
Zonder het te weten hebben de jongens met deze creatie een een prachtige tegenhanger bedacht voor hun moeders film Pets in Pots: Cars in Jars. Misschien leuk als titel voor een fotoexpositie over jongens en hun spel? En nee, dit is niet zielig. Ze waren al dood voor ze in deze potten terecht kwamen.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds