De herfst is als een installatie. Als een vervreemdend kunstwerk dat al je zintuigen bespeelt. De kunstenaar wil dat het publiek in de herfst plaatsneemt en er rondwandelt. Er deel van uitmaakt en zich laat verrassen door de rare rode gloed tussen de beuken en het gouden zonlicht op de oude eik.
“Bah, wat flauw. Nee, ik kan er niet om lachen. Ik dacht dat we een afspraak hadden. Allemaal tegelijk, zouden we doen. Maar nee, er zat weer een grapjas tussen die het beter wist. Nou bedankt hoor. Terwijl jullie langzaam verkleuren en blad voor blad ontbladeren, sta ik hier in mijn blootje voor aap”.
Ik had me voorgenomen geen paddenstoelen te doen. Maar nu doe ik het toch. Dit is zo’n mooie. Zo pontificaal, midden op het pad, trots. Je zou bijna een hapje nemen. Maar hoe zat dat ook alweer? Is deze giftig, zoals we vroeger leerden? Of verkoopt men deze soort in Amsterdam aan toeristen?
Dit is Eykenstein geflankeerd door eiken in de rui. De nevel is net opgetrokken en de zon breekt door. Er is even geen verkeer en de compositie is eh… klassiek. Maar bij het bekijken van de foto, knaagt er iets. Oubollig, een landschapsschilderslandschap, kitsch! Maar kan dat wel? Is echt soms kitsch?
De klok is rond. De meesjes zijn terug, net als een paar kauwen. De merels, het roodborstje en de specht zijn er weer. De duif is nooit weggeweest maar de kuifmees zag ik van de week weer voor het eerst. En hier zit, na maanden van afwezigheid, mijn vriend Borstel, als vanouds op zijn plek.
Alle herfst komt hier samen
Mijn fiets is een beetje uitgeput, denk ik. Die bosweggetjes en zandpaden, daar is hij niet op gebouwd. En dat plotselinge remmen bij iedere mooie boom of struik helpt ook niet. Vandaag op weg naar Utrecht heb ik beide remmen stukgeknepen. De hele terugweg was ik remloos. Interessant fietsen.
Ik heb sinds vorige week het gevoel dat ik alles misloop. Ik kan namelijk zelf niet geloven dat ik toevallig aanwezig was toen het bos op zijn mooist was. Sinds vrijdag doe ik dus mijn best mijn eigen ongelijk te bewijzen. Tot nu toe niet gelukt, gelukkig(?) Erg vermoeiend, maar heel gezond. Dat wel.
En dit is Pegasus, mijn paard. Ik gebruik hem niet zo vaak meer. Nog maar weinig jonkvrouwen en veel te veel draken. Ik laat hem nu maar een beetje rondwandelen. Maar eens in de zoveel tijd, bij volle maan, krijgt Pegasus een enorme hoorn op z’n voorhoofd en dan zetten we het bos op stelten.
Het is moeilijk te zien, maar op de kopse kant van het kapelletje staat dat dit een Gehoorzaal is. Socialistisch compromis, denk ik. ‘We kunnen zonder God, maar de kerk willen we wel. Dat is een goed concept, het geeft een dorp een hart. En zo’n torentje is gewoon mooi. Heeft niks met God te maken’.
ik was er eerder en kom er zeker terug.
Dit is mijn fiets. Het is een fijne fiets maar hij gaat altijd op de mooiste plekjes staan en verknoeit zo menig foto. Aan de andere kant is het wel mijn fiets die me naar al die mooie plekjes brengt, dus ik zeg er maar niets van. Ook vandaag zijn we weer, samen met onze fietstassen, het herfstbos ingetrokken.
Ik heb vandaag mijn jerrycans gevuld met vers water. Ik weet, voorbarig, het is nog altijd heel zacht. Maar dat verschoven uurtje, afgelopen zaterdag, brengt de winter ineens heel dichtbij. Het is zo vroeg donker en het is pas oktober. Ahriman heerst. Mensen op de evenaar zijn vast veel gelijkmoediger.
Toen ik de oprit passeerde deed het logo mij denken aan een bouwbedrijf. Toen ik later midden in het bos een BMW-sportwagen van het gebouw zag wegrijden, dacht ik met een consultancy-iets te maken te hebben. Internet leert me dat een BMW-sportwagen geen beletsel vormt op het pad naar verlichting.
La Vuursche, de Grande Dame onder de bossen. grootgrutter in pannekoekenhuisjes, elfenbankjes en paddenstoelen, toonde zich nooit eerder zo toverachtig als afgelopen vrijdag. In mijn ogen tenminste. Daarom, dim het licht, zet een rustig muziekje op, leun achterover als de stoel dit toelaat en klik hier.
Jammer voor iedereen die het gemist heeft maar gisteren om een uur of twaalf was het bos op z’n allermooist. Gelukkig was ik in de buurt want verder was er niemand om het naar waarde te schatten. Drie onbekende bospercelen doorkruist zonder een ziel tegen te komen. Eigenlijk wel jammer.
De viltstift-lijnen op de vloer in mijn huiskamer vertellen van mijn speurtocht naar de ideale plek om met mijn computer aan te haken op het draadloze netwerk. Ik ben al een jaar bezig en nog altijd heb ik geen stabiele plek gevonden. Soms lukt het de hele dag niet online te komen. Juist bij leuke foto’s.
Ze hadden hem ’s middags lekker lang laten slapen zodat het voor mij die avond niet te makkelijk zou worden. Dat is gelukt. Om half tien kroop hij nog altijd energiek door de kamer. Terwijl ik hem dit keer niet eens van mijn koffie had laten proeven. Nou ja, hij lag in bed toen z’n ouders thuiskwamen.
Hier vlakbij is een veldje waar de tijd lijkt stil te staan, of in ieder geval veel trager verglijdt. De zon staat er nog hoog, het gras is nog groen, de schapen nog niet geschoren en de hei nog maar net in bloei. Ik zou daar, in een hoekje van de zomer, mijn tentje willen opzetten en de winter uitzitten.
Nu zou het kunnen zijn dat de man en zijn boot zijn ingehuurd om het publiek te tonen hoe een reiger er uitziet. Dat hij morgen een eend op de voorplecht heeft en op de boeg, in cursief eend. Maar dat lijkt me niet. Blijft de vraag: wat was er eerder, de naam van de boot of de vriendschap met de reiger?
Op zoek naar de Eem fietste ik bij toeval tegen dit lieftallige tafereeltje op. De wintercollectie ‘09/’10 denk ik. Ik at een koekje mee en fietste verder, via Soestdijk en Baarn en nog steeds geen water. Eemnes, Eem niks en toen moest de vreselijke terugreis nog beginnen met rondjes rijden in Laren.
Deze boom heeft een bijzondere lotsbestemming. Het kan bijna niet anders. Als enige eik omgeven door reusachtige dennen die hem beschermen tegen harde wind en toch de zon de ruimte bieden verlichting te brengen. Misschien wordt straks wel op zijn hout een nieuwe messias gekruisigd.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds