Ik denk dat het zo gaat: Het begint met de meesjes. De heggemusjes komen tevoorschijn als de meesjes blijven leven. Met de musjes in de buurt durft ook de eekhoorn zich te laten zien. De duif en de merel zijn nieuwsgierig, die komen even kijken. De eksters zijn schuw maar ook jaloers en bang om iets te missen. En als de schuwe eksters er eenmaal zijn, waant zelfs deze, ietwat verlegen, vogel zich betrekkelijk veilig.
En ineens was het spitsuur. Die pindastreng hangt er al langer dan een week. Meer dan een meesje had ik nog niet gezien. En nu net, in een kwartier tijd, zijn zo’n beetje alle mij bekende dieren langs gekomen: drie soorten mezen, vinkjes, merel, duif, ekster, heggemusjes en, heel aanwezig, wat eekhoorn.
In het bos staat de tijd stil, schreef ik gisteren nog. Vandaag, als om mijn ongelijk te bewijzen, kwam ik in het bos deze jongens tegen, rijdend op een van de meer futuristische vervoersmiddelen van dit moment: de Segway. Op extra brede banden zodat ze ook door de modder kunnen zonder af te stappen. Bizar.
Het is een beetje een saaie periode. In het bos staat de tijd stil. De meeste bladeren zijn gevallen en het wachten is op de kou, of de sneeuw, of willekeurig welk interessant natuurverschijnsel. Vorig jaar had ik nu mijn eerste sneeuwfoto’s al te pakken. Dit jaar liep ik gisteren nog op blote voeten door de tuin.
De wetenschappelijke methode heeft vruchten afgeworpen. De viltstiftlijnen die ik bij een goede verbinding op de vloer aanbracht, bleken uiteindelijk een waaierpatroon te vormen. Nu de Mac op het snijpunt staat, heb ik eindelijk de verbinding die ik zocht. Enfin, deze zwanen dreven zomaar mee het net op.
Om nog even door te gaan met de over het hoofd geziene juweeltjes… Dit jongetje is inmiddels een jaar ouder, woont nu vlakbij waar deze foto gemaakt is, kent al een paar woordjes, kan uit zichzelf staan en achter een wagentje lopen. En, wonder boven wonder, hij begrijpt hoe een fototoestel werkt.
Omdat het te hard regende om naar buiten te gaan, heb ik gewandeld door het verleden aan de hand van de foto’s op mijn harde schijf. Heet dat dorsen? Het scheiden van kaf en koren? Sinterklaas mag tot het koren behoren, zijn foto krijg ik nooit verkocht zonder zijn handtekening en id-bewijs. Lastig.
U, beste bezoeker, hebt de beschikking over een fortuin. Kijk even hier en hier. Komt bekend voor? Juist, alle foto’s die Getty heeft uitgezocht waren eerder hier te zien…en te downloaden… gratis. En nog steeds. Deze foto van de Aya Sofia zal straks vast ook 425,00 euro gaan kosten. Maar hier niet hoor.
Kastanje. Ik vind het een prettig woord. Ik vind ze er ook leuk uitzien. Ze zijn allemaal verschillend. Net als aardappels, heel anders dan sinaasappels. Ook het formaat bevalt me, ligt lekker in de hand. En gepoft boven een houtkachel zijn ze echt heel smakelijk. De kleur bevalt me trouwens ook.
Soms duik ik onder in de stad. Dan drink ik absinth met vreemden, raak verstrikt in lastige discussies, word wakker op rare plaatsen en drink wijn bij het ontbijt. Ik weet niet wie dit is. Mijn camera zegt dat de foto om 04.16 uur gemaakt is. Het is, denk ik, een fotomodel. De hond kan ik me niet herinneren.
Het bos kent vele sferen. Soms loop je een uur zonder veel verandering. Een andere keer doorkruis je er drie over een afstand van 50 meter. Dit was zo’n keer. Ik stalde mijn fiets en vermaakte me, luid meezingend met mijn mp3-speler, een hele poos. Dit beukenlaantje was er een, de varens een ander.
Als je in de stad woont, is het seizoen vooral in de etalages en assortiment van de supermarkt terug te vinden. Rookworst, bockbier, pepernoten, en sinds deze week glühwein, het moet dus eind november zijn. Toch kan je, ondanks alle stamppot, stoofperen en wildragout, de herfst volledig mislopen.
Ik kom graag paarden tegen. Rustig grazend in een weiland maar liever nog in volle galop in het bos. De meeste ruiters houden in als ze mij met mijn camera zien. Ik weet niet waarom. Misschien willen ze met hun paarden niet mijn foto verstoren? Enfin, deze dame had daar gelukkig geen boodschap aan.
Ik was er een poosje niet geweest en ik kon er niet over uit hoezeer de tuin veranderd was. Nee, ze hadden er echt niets aan gedaan. Maar wat stond hier dan, waar het nu zo kaal is? En waar moesten we een maand geleden nog een pad uithakken? En die hortensia, die zag er toch veel vrolijker uit?
Ik zeg het maar meteen: dit is een historisch moment. Even tevoren heerste nog verwarring, maar nu schijnt het licht der kennis. Ravi begrijpt de fotocamera. Ik liet hem op het scherm een pas gemaakte foto zien. Toen ik daarna deze foto maakte, zag ik plots het begrip doorbreken en hoorde een zacht ‘o’.
Het zal er wel mee te maken hebben dat ik op stand woon. Nou ja, ik niet, mijn postcode. Mijn postcode woont op stand. Dat ik daardoor wellicht wat meer oog heb voor de troep elders. Neem nou de F.C. Donderstraat. Heb ik altijd hoog gehad. Keurige straat, nette mensen. Nu vind ik dat nogal meevallen.
Zou er een sekte bestaan waarvan de volgelingen alleen aan Gods wetten gehoorzaam zijn? Dat ze bij ieder verkeersbord in gewetensnood komen: Verboden in te rijden? Daar heeft de Grote Vader niets over gezegd. Verplicht fietspad?! Ik luister alleen naar mijn Heer. Ik maak zelf wel uit waar ik fiets.
Het Houdringse bos is te herkennen aan de witte bordjes met de mededeling: Geen Vrije Wandeling. In kleine lettertjes volgen dan nog wat verboden en wordt uitgelegd dat dit bos alleen voor kaarthouders is. Alleen ben ik nog geen bordje tegengekomen waarop leesbaar was waar ik een kaart kan kopen.
Er liggen juwelen verstopt in het bos. Je moet alleen tijd nemen ze te gaan zoeken. Je hoeft niet ver. Ik ben net geweest en heb dit en meer gezien en genoten. Dit zijn de juwelen waar ik wel van wil leven.
Ik wilde nog vertellen over de borrel die ik had georganiseerd voor de vogels uit de buurt. Ter gelegenheid van de opening van het seizoen. Ik vertegenwoordigde de mensheid. Ik heb me aan de nieuwe generatie voorgesteld en at gezellig een pinda mee. Iedereen beloofde vaak langs te komen.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds