Oftewel TweeNulEenNul. Ik zou willen dat ik binair kon spreken of lezen. Leek me wel toepasselijk als bipolair. Ach, genoeg talen te wensen over en ik heb er al eentje op het oog. Verder hoop ik voor mij en iedereen die hier voorbijkomt een beter 11111011010 dan dat stomme 11111011001. Dus fijn MMX !
Dit is mijn aluminium burcht, mijn lichte veste, machteloos tegen de elfstedenkou die er aan schijnt te komen. Ik heb alternatieven, waarvoor ik dankbaar ben, maar hoe oncomfortabel ook, dit is thuis. Ik wil het zo lang mogelijk volhouden. Als ik het water maar stromend hou en niet weggestuurd wordt.
Zelfs tijdens het kerstdiner kan het gebeuren dat de geleerde heer de geest krijgt en overal boeken vandaan haalt. Als je zegt dat je Hesther heet bijvoorbeeld. Dan ben je zo, via het Oude Testament, het Hebreeuwse-, oud-Syrische- en Aramese woordenboek in het Babylon van drie a vierduizend jaar terug.
Ik weet niet hoe lang dit plaatje zal mogen blijven staan. Het is zo zoet dat het bijna pijn doet. Maar wel echt. Een echte kerstboom met echte kaarsjes en een echte emmer met water stand-by… en een dweil. “Een dweil?”, vroeg ik. “Ja natuurlijk, of wilde je soms die hele emmer met water over de boom gooien?”
Nee, het is nog niet voorbij, dat lijkt maar zo. Een week lang lijkt het zo, maar dan gaan we de diepte in. Over tien dagen staan we weer tot ons middel in de winter met ’s nachts strenge vorst. Terwijl Robin heel ontspannen het smelten van de sneeuw aanziet, houd ik met angst en beven de grafiek in de gaten.
Deze foto heb ik met een micro-camera gemaakt. Het is het kampement waar ik de winter gedwongen doorbreng. We zijn nog met een paar man over. Sinds gisteren is alle voedsel op rantsoen. We kunnen nog drie weken vooruit. Elektriciteit valt telkens vaker weg. Communicatie … buitenwereld … …oeilijker.
Dit is er een van twee. Ik weet niet hoe de verhoudingen liggen. Het kunnen geliefden of rivalen zijn. Ze staan elkaar behoorlijk naar het leven. Maar dat zegt niets, dat komt in veel relaties voor. Ze lijken heel veel op elkaar. Ze zijn allebei soms slank, soms dik, soms schattig, soms pinnig en altijd een rode borst.
Goed, ik denk dat ik zonder hem misschien wat meer aandacht had gehad voor de Kunst aanwezig, maar met zo’n jongetje erbij is een museum wel veel leuker. Dan kan je gewoon op de grond zitten en hoef je niet te fluisteren. En iedereen is aardig en kijkt je aan met ontroering. En jij krijgt lof omdat hij zoet is.
Er zit een boze eekhoorn in de tuin. Ik weet niet waarom hij boos is. Als ik het hem vraag, komt hij dreigend dichterbij. “Dat weet je heus wel,” zegt hij dan en geeft me een vuile blik. Maar ik weet het echt niet. Ik heb geen idee! Het is nu vijf uur, hij zit er nog steeds en ik moet zo boodschappen doen. Wat nu?
Merels eetgewoonten laten te wensen over, maar wat ze mist aan goede manieren maakt ze goed met een enorm enthousiasme. Zoals zij een boterham met pindakaas te lijf gaat is ongeëvenaard. Onbegrijpelijk ook. Maar dat moet het voor de voor de vogels zijn geweest toen ik met camera in de sneeuw ging zitten.
De chalets en besneeuwde naaldbomen op de camping deden mij al vanaf ontwaken in het buitenland wanen. Een wandeling door het bos maakte dit alleen maar erger. Toen ik zelfs toerskiërs tegenkwam, begon ik me af te vragen of ik misschien niet ongemerkt een coca-cola reclame was binnengelopen.
Ik had op de stoelen moeten springen van plezier, zo houd ik van sneeuw. Maar dat gebeurde niet. Ik zag het allemaal vrij ingetogen aan. Vervreemdend eerder dan betoverend. Zonnewendeweer, dat wel. Gister, 20 december, kwam de wereld met sneeuw en donder tot stilstand. Vandaag… enfin, dat komt morgen.
Ik ben gek op roodborstjes. Het is jammer dat ze niet wat meer status hebben. Zoals de valk bijvoorbeeld, of de leeuw, of de dolfijn. Roodborstjes hebben alleen maar dat liedje. En een stom liedje bovendien.
Er schuilt een zekere abstracte schoonheid in het ijsbeladen douchegordijn. Het straalt een verlatenheid uit die door de zachte tonen eerder versterkt dan afgezwakt wordt. Dit werk verdient het in vol formaat bekeken te worden. Datzelfde geldt voor de zwevende tandenborstel van deze onderkoelde fotograaf.
De keerzijde van de keerzijde is natuurlijk dat ik in een mooie omgeving wakker word en de hele dag de tijd heb om langs de mooiste plekjes te fietsen. En dat ik dan niemand tegenkom en zo vaak als eerste een pad mag betreden, heeft daar natuurlijk alles mee te maken. Enfin, voor wie moest werken: de Winter.
Nee, dit is niet zielig. Hij heeft een heel effectief kacheltje en draagt dat altijd bij zich. Daarbij is hij beter geïsoleerd dan ik en mijn caravan samen. Ik zou een duikerpak van eekhoornvel moeten maken om te vergelijken. Ach, er zou niets aan de hand zijn als water maar niet de neiging had om uit te zetten bij kou.
We zijn wezen sleeën vandaag. Het bos ligt vol met heuvels dus dat ging prima. Vorig jaar gingen we schaatsen. Dat was ook leuk. Maar misschien was sleeën nog net iets leuker. Je valt zachter in de sneeuw, om maar wat te noemen. En het was fijne sneeuw. Sneeuw die het bos tot een ander bos maakte.
Ik dacht even dat het een roodborstje was maar daarvoor is z’n borst te rood. Het is, denk ik, een vink, een roodborstige vink. Een spectaculaire vink. Mijn vogelboekje ligt vlakbij maar dient als voetsteun voor computer. Ik wacht wel tot iemand iets roept… En iemand heeft geroepen. Het is de bullfinch of goudvink.
Na een paar uur zwerven door het bos, zonder zelfs maar op zoek te zijn, liep ik er toevallig tegenaan. Duizenden kerstbomen die schuilend bij elkaar het geweld van kerstmis en kettingzaag hopen te ontlopen. Nog maar een paar dagen en dan zijn ze weer een jaar veilig. Ik begin vandaag pas met aftellen. Nog 59.
Ik voel de kou likken aan mijn caravan. Hij glijdt langs de ramen naar binnen en kruipt geluidloos onder het gordijn de woonkamer in. Ik wil kunnen blijven douchen en daarvoor is kennis van de korte- en langetermijnverwachting en de actuele temperatuur essentieel. Wordt er elders ook al geschaatst?
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds