Om nog maar eens te laten zien dat ik soms zelfs te benijden ben. In de tuin, maar niet te zien, liggen drie grote sneeuwballen die ik op drie verschillende avonden met sneeuwval heb gemaakt. Ik ben benieuwd hoeveel er nog bijkomen voor de eersten zijn gesmolten. En hoe vaak ik nog zo laat buiten zal spelen.
We zitten toch al ergens in februari? Wat? Morgen pas? En ik was al bezig met de voorspellingen voor de maand maart (ook extreem koud!), terwijl de gevreesde koude golf van volgende week een hittegolf lijkt te gaan worden. Ik word gek van die grilligheid. Weermodellen zijn nog wispelturiger dan fotomodellen.
Kuifmees heeft geen boodschap aan het Machiavellistische gekonkel rond de macht om de voederbak. Hij draalt niet, zoals de roodborst, hij dreigt niet, zoals de kool- en pimpelmees en hij struikelt niet, zoals de merel. Kuifmees is argeloos en direct en verwerft zo de grootste dosis koolhydraten. Of zijn dat proteïnen?
Terwijl ik wachtte op een troep ganzen om heel fotogeniek voor de volle maan langs te vliegen, werd de stilte verscheurd door het gekrijs van een uil, vlakbij. Ik vergat de ganzen subiet en ging op zoek. Drie uilen in drie bomen en ik ertussenin. Dat geluid! ‘Oehoe’ dekt niet de lading. En toen ging het sneeuwen.
Terwijl het landschap langzaam lente kleurt en twee ooievaars de laatste sneeuw bewaken, kijk ik al uit - met angst en beven inderdaad - naar de naderende koudegolf. Volgend weekend. Dankzij het internet kan ik me daar al tien dagen van tevoren zorgen over maken. Kennis bezwaart. Maar zie zelf. -9 -5C. Overdag!
Ik lijd aan jetlag. Of nee, dat wat tijdreizigers ervaren als ze in een ander seizoen terechtkomen. Ik ben helemaal in de war. Ik ging slapen met -13 op de teller en werd in een ander klimaat wakker. Een andere wereld eigenlijk met ander licht en ander alles. Het is comfortabel zo boven nul maar we zijn er nog niet.
Ik heb, volgens mij, vorig jaar al verteld over de drie klimaatzones in mijn caravan. Wel, deze ijsbloemen duiden er op dat we het vierde stadium van kou hebben bereikt omdat ze ontstonden in de lauwe zone, slechts van warm gescheiden door een gordijn. Zij zijn het vierde teken. [02:00 uur, bin:6.5 bui:-13.7]
Het is natuurlijk pas mijn tweede winter in een caravan en daardoor is mijn referentiekader beperkt. Zo vond ik het vorig jaar al best koud. Ik herkende zeven tekenen van kou in de caravan die overeenkomen met een bereik van -4 C (ijsbloemen) tot -11 C (stortbak bevriest). Ik ga nu op zoek naar het 8e teken.
[22:27 uur, bin:15.6 bui:-12.4]
Dit vind ik te gek. Op de fiets is het leuk maar met de auto nog veel leuker. Veel warmer ook. En veel minder eng als je even wegslipt. Er schuilt een rallyrijder in mij. Maar dan zonder stopwatch, met remmen voor dieren en heel vaak stoppen onderweg. Een rallyrijder van niks dus. [22:25 uur, bin:12.6 bui:-9.4]
Zeist is een beetje saai. Een leuk slot maar de stad is een beetje te groot, teveel winkels, teveel mensen. Maar onveilig heb ik me er nooit gevoeld. Nooit bij stil gestaan ook. Tot ik vanmiddag honderden agenten over de winkelstraat zag fietsen. ‘Ach’, dacht ik melodramatisch. ‘Veiligheid, maar tegen welk een prijs?’
Het was net de gemeenteraadsverkiezing. Van die ijverige vrijwilligers die de hele dag een stembureau bemannen terwijl er niemand komt stemmen. Zo zat ik vandaag buiten te koukleumen. Ik had zelfs iets lekkers voor ze meegebracht. Maar ze waren er niet. Alleen deze cartooneske, kokette koolmees. Eén…
Dat was leuk wakker worden vanmorgen. Of eigenlijk viel dat wel mee. Ik geloofde er niet meer in en heb daarom vannacht al met de sneeuw gespeeld, voor het weg zou zijn. Vanochtend zag ik op tegen de vieze, lelijke wereld van dooi. Ik draaide me daarom nog maar een keer of drie, vier, vijf om. Een doodzonde.
Ik ben gisteren in het vroege duister door het Panbos naar huis gefietst. Spannend en heel dom omdat het me zelfs overdag niet gelukt is daar een fietsroute te vinden. Ook best zwaar omdat ik na een uur weer was waar ik begon. Vandaag, bij daglicht, zie ik waarom. Ik volgde de IJzeren Weg en die leidt terug naar zichzelf. Het ijzer verraste mij maar het fietst fijner dan zand. En in het donker lijkt die bocht veel flauwer.
Nou vooruit, nog eentje dan, van toen Culemborg nog dat lieflijke stadje aan de lek was met een brug én een pont. De geboorteplaats van Jan van Riebeeck, stichter van de Kaap Kolonie, pionier voor apartheid. Als ik Piet mag geloven, kan ik deze week genoeg witte foto’s maken. Volgens anderen moet ik snel zijn.
Ik weet niet hoe lang het duurt voor de Russische beer uithaalt en alle winterfoto’s doet verbleken of hoe lang nog voor de lente doorbreekt en al deze foto’s gedateerd maakt. Ik heb een vleugje voorjaar geproefd vandaag toen de zon eindelijk weer eens deed wat het doen moet, warmte afgeven. Ik heb haast.
Ik kijk al een poosje mee over de schouders van de weerkundigen en zonder te willen suggereren dat ik ze begrijp, is me wel duidelijk dat het koud wordt. Dat komt door Bob (=naam), de Russische Beer (=koud Russisch hogedrukgebied), die zijn poot uitslaat naar West-Europa. Heel langzaam want het is koud daar.
Het zag er helemaal niet zo tragisch uit als ik me had voorgesteld. Het had zelfs wel wat. Maar het leukst was toen ik met muziek op door Bilthoven fietste en ineens heel hard remde. Hoorde ik het goed? Dat klaaglijke, huilerige geluid? En na wat heen en weer gefluit was ze daar weer, de vuurvogel/goudvink.
Ik hoef niet bang te zijn dat ik deze dame kwijt zal raken. Ze is dom genoeg om de weg te vergeten maar daar heeft ze weer een extra zintuig voor. Ze ziet er zo gracieus en beheerst uit. Pure schijn. Als ze zich over de voederbak buigt, krijgt ze van mij vijf seconden. Niet meer. Tijd genoeg voor een dagrantsoen.
Al smelt de sneeuw in moordend tempo, ik ben nog niet overtuigd. De winter kan zomaar terugkeren. Mocht de winter echt voorbij zijn dan zal ik de hoge concentratie leuke vogeltjes gaan missen. De kluwen roodborstjes zal oplossen, boomklever blijft in zijn boom en kuifmees zag ik dan vandaag voor het laatst.
Ik denk dat met het smelten van de sneeuw ook een eind komt aan de grootste schaarste en daarmee aan de meest ernstige schermutselingen. Meestal blijft het bij snelle achtervolgingen door de lucht, onder de tafel en rondom het schuurtje. Maar soms gaat het echt hard tegen hard en zie ik veertjes rondzweven.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds