Dit doen er meer. Vooral als het regent. Een beetje als kinderen die spelen in plassen. Overigens heb ik gisteren via een webcam zitten turen naar een koraal ergens buitengaats in Hawaï. Wachtend op een tsunami die ‘gelukkig’ nooit kwam. Na vier uur wachten werd het koraal een beetje nat. Dat wel.
Niet alle vogels kunnen dit en toch op tijd stoppen. In feite zijn alleen de meesjes en roodborst behendig genoeg. De vink, die toch niet veel groter is, landt klapwiekend als een helikopter, net als duif. Andere vogels zoals merel, ekster, kauw en heggemus zijn, hoe zeg ik dat vriendelijk, motorisch wat minder sterk.
Toen ik voor het eerst een poes in huis had, heb ik deze onder de douche gezet. Ze kwam van de straat en zag er smoezelig uit. Wist ik veel. Ze spartelde niet eens zo heel erg tegen. Toen ze na afloop druipnat, ellendig stond te zijn, was ze nog maar half zo groot. Hoe klein zal het vogeltje in roodborst wel niet zijn?
Ik loop graag door dit stukje bos. De bomen staan er zo dicht op elkaar dat je je in het midden kunt wanen. Ik stel me stiekem voor dat dit uitgestrekte Russische wouden zijn, ook al ligt het fietspad op steenworp afstand. Het is bijzonder bos. Zo bos dat die ene kilometer al volstaat als boswandeling.
Ik was in Tibet vandaag. Ik wandelde met dit meisje en haar familie over de bergruggen van de Himalaya, een tocht die maanden duurde. Ze was vijf, het was volle maan en er waaide een frisse wind. Als ze moe was, werden zij en haar zus vastgebonden op vader’s rug, zo vertelde ze met een licht Tukkerse tongval.
De spiegel was bedoeld om ongezien vogeltjes te kunnen vastleggen. Als ik met mijn rug naar ze toe sta, voelen ze zich veilig, de spiegel moest mij zeggen wanneer ik kon afdrukken. Het werkte niet en het zag er idioot uit. Alsof ik mezelf heel erg uitgebreid aan het bekijken was. Enfin, zo heb ik muis leren kennen.
Het was echt opmerkelijk rustig bij het schaatsen slijpen vandaag. Helemaal geen rij of zo.
Als ik alleen kuifmees als vaste bezoeker had, zou het nooit zo’n rotzooi zijn geworden. Dat is de schuld van koolmees. Koolmees houdt van pinda’s en daarom gooit koolmees alles wat niet pinda is overboord. Zo onbeleefd! Kuifmees pakt juist gevallen pinda’s eerst. Daar hoef je bij koolmees niet mee aan te komen.
Ik stond er al een poosje, voor ik het hoorde, een zacht, melodieus, warm gemompel. Roodborst zong. Hij begon heel klein en nauwelijks hoorbaar maar groeide in zijn lied. Het was waarschijnlijk een ballade waarin hij zijn eigen dappere daden en die van zijn voorouders bezong. Ach, verstond ik hem maar.
Tot overmaat van ramp is eekhoorn vandaag vertrokken. Hij wist niet of hij nog zou terugkomen deze winter. Ik volgde hem met mijn ogen. Vlak voor hij uit het gezicht verdween, draaide hij zich om, keek me lang aan en legde toen zijn poot tegen zijn borst. Ik zuchtte… ‘Ik weet het. En jij in het mijne. Vaarwel.’
Vandaag vloog roodborst zomaar de caravan in. Niet ver, maar demonstratief en ik deed demonstratief niets om dit te stoppen. Zo stond ik buiten en keek naar roodborst die binnen pikte naar wat verdwaalde zaadjes. Roodborst keek naar mij en zag dat het goed was. De foto is van toen we verstoppertje speelden.
Ik heb zijn lot waarschijnlijk al meer beklaagd dan hij dat zelf heeft gedaan. Volgens mij mist koolmees het vermogen om zich zorgen te maken en is hij niet in staat spijt te hebben. Hij zal zichzelf niet kwellen met vragen als, ‘Wat als ik mijn poot niet was kwijtgeraakt?’ Of ‘Wat als ik mijn andere poot ook kwijtraak?’
Alsof de plaat is blijven hangen, alsof we met de wielen van de auto vastzitten in de modder en maar niet over dat ene hobbeltje komen, alsof de winter een eeuwigheid duurt. Ook nu is het niet voorbij, al zal het er eventjes op lijken. Ik heb vandaag weerkaarten gezien die suggereren dat het ergste nog moet komen.
Het winterseizoen is vanaf vandaag achter de rug. De deur is weer open, er mag gekampeerd worden. De lente is nog niet begonnen en alles is wit maar mijn auto staat voor de deur en de rest gaat vanzelf. In de grote stad werden vandaag de nieuwe tapijten uitgerold en gekeurd. De rode Afghaan viel in de smaak.
Op een gegeven moment wordt de mees de maat der dingen. Dan heb ik zo lang door de zoeker gekeken dat, als er een merel aanschuift ik, net als de kool-, kuif- en pimpelmeesjes, schrik van zijn afmetingen. Dat is merel gewend, daarin schuilt zijn macht. Het kan geen kwaad te weten dat er altijd groter zijn.
“You make me smile with my heart. Your looks are laughable, unphotographable, yet you’re my favourite work of art … Don’t change a hair for me, not if you care for me. Stay little Valentine, stay. Each day is Valentine’s day“, zong ik voor roodborst. Hij vindt het leuk als ik zing maar begrijpt natuurlijk geen Engels.
Arme heggemus, hij kan de spiegel niet aan. Alle vogeltjes zijn langs geweest maar alleen hij heeft er een obsessie aan overgehouden. Het gaat altijd hetzelfde; hij eet uit het bakje, zijn spiegelbeeld negerend, onbewust toont hij irritatie, deze herkent hij bij spiegelmus als vijandschap. Een telkens explicieter dreigen volgt. Dit mondt altijd uit in een vechtpartij die zo een kwartier kan duren. Ze zijn aan elkaar gewaagd.
Het zou kunnen dat de springende roodborst hier al veel vaker te zien is geweest, ik kan het niet zeggen. Mijn roodborst regeert van de schutting tot de conifeer. Als ik daar een roodborst aantref, weet ik wie het is. Op tafel is dat anders. Daar worden conflicten uitgevochten, relaties aangegaan en spelletjes gedaan.
Ik weet niet hoe koud het was vannacht. Het KNMI registreerde -6.1. Ik was geneigd ze te geloven en mijn eigen meetresultaat van -11 te negeren, tot ik vanochtend maar liefst zes tekenen van kou bespeurde. Terwijl het zesde teken pas zichtbaar wordt bij -10 graden! Zou mijn gevoelstemperatuur een rol spelen?
Een fotomodel hoeft niet ijdel te zijn, integendeel, ik denk dat dat belemmerend zou werken. Een goed fotomodel moet ongeremd kunnen genieten van de aandacht die ze krijgt, in overgave, geheel zichzelf. Sommige poezen hebben dat, sommige mensen ook. En, als je ze beter leert kennen, alle roodborstjes.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds