Er bestaat een foto van een Albanees stel dat een bergpad oploopt. Zij gaat gebukt onder een enorme lading takkenbossen terwijl hij, handen vrij, er naast loopt en een sigaret rookt. Daar moest ik aan denken toen ik hoorde dat het hier het mannetje is dat gedragen wordt, terwijl mevrouw de kilometers maakt.
*in het groot
Ik denk dat ik inmiddels de ideale route heb om van Bilthoven naar Utrecht te fietsen. Een route die zorgvuldig is samengesteld om zo lang mogelijk de illusie te hebben in de natuur te zijn. En ondanks dat ik twee provinciale wegen, een snelweg en twee keer een spoorweg moet oversteken, lukt dat heel aardig.
Vleermuis en dolfijn hebben meer gemeen dan je zo op het eerste gezicht zou zeggen. Beiden behoren, evolutionair gezien, tot de eigenwijze soorten. Dolfijn, zoogdier net als u en ik, kon het zwemmen niet laten en keerde terug naar de zee. Maar vleermuis ging verder. Als enig zoogdier leerde zij vliegen.
Als ik ’s avonds het terrein oprijd, moet ik oppassen er niet eentje te raken. Van alle dieren zijn zij het meest aanwezig. Toch heeft het tot vandaag geduurd eer ik er eentje in mijn tuin kon vastleggen. Ze zitten altijd bij de buren. Nu heb ik ook een gazon van niks, vol met mos. Bij de buren is het gras veel groener.
Henk & Pien, onafscheidelijk sinds de kleine Pien het leven redde van Henk toen deze door een verdwaalde voetbal onderuit was gegaan op de overweg bij Hilversum CS. Tientallen mensen zagen hoe de kleine Pien de bewusteloze Henk wegsleepte voor een aanstormende trein. Heeft zelfs nog op internet gestaan.
Ik geef het toe: ik hoop hier, rond dit idyllische meertje, foto’s te maken van kabouters en elfjes, van reuzenpadden en betoverde zwanen, van Bambi, zeemeerminnen en bosnimfen. Ik houd het breed om niet teleurgesteld te worden Ik heb al een eenden stel te pakken. Of ze betoverd waren, durf ik niet te zeggen.
Dit bolvormige wezen heeft in zijn korte leven al meer bereikt dan ik. Hij is op televisie te zien geweest en op filmfestivals wereldwijd. Ik weet eigenlijk niet hoe hij heet, ik heb deze foto dan ook niet zelf gemaakt. Mijn camera wel maar ik niet. Ik had hem gemaakt willen hebben. Ik had hem gemaakt kunnen hebben.
Bijna net zo boeiend als stromend water, is stilstaand water. Maar dan moet het ook echt goed stilstaan. Niet dat het oppervlak vervuild wordt door kleine golfjes. Dat is stilstand noch beweging. Dat is ruis.
‘Panta Rhei, Alles Stroomt’. Hoe waar ook, de rivier stroomt net iets sneller dan de rest. Daarom ben ik er zo graag. De rivier beweegt zichtbaar. Ze ademt in als een walvis die het water briesend in al zijn holtes laat stromen en ademt uit met een zucht. Ze herbergt vis en haar oever is brandbaar, altijd al geweest.
Bij veel Iraniërs in Iran en elders staat dezer dagen een tafel van de zeven ’s’-en. Een tafel met dingen waarvan de naam met de ’s’ begint. Vanwege Nowruz, vanwege de lente. Niemand weet waarom eigenlijk. Als spelletje heeft het wel potentie: stok, schoorsteen, schapenwolk, stengel, schaduw, steentje…eh.
Ik ben vandaag terug geweest bij het bosmeer dat een bergmeer lijkt. Om de echtheid ervan te verifiëren, al had de foto dat eigenlijk al gedaan, en om te zien of ik het kon terugvinden. Dat deed ik en het was nog steeds prachtig. Ik zat er in de zon. Er vlogen buizerds over. Ik zag ze het eerst weerspiegeld in het meer.
De twijfel was er al langer. Hoe gaat zoiets? Het sluipt je gedachten binnen, je drukt het weg, rationaliseert onverklaarbaarheden tot het niet meer lukt. Dan vallen ineens de schellen van je ogen en lijkt alles zonneklaar: dit is mijn roodborst niet, dit is een ander. Hij is verwisseld, opgevolgd, verstoten misschien.
Muis is minstens zo charmant als eekhoorn alleen is dat veel moeilijker vast te leggen. Muis is schuw, snel en houdt van donker, mijn poging van vandaag leek daarom eerder bedoeld om muizen te verjagen. Ik heb de lat te hoog gelegd voor een eerste keer. Ik heb maar niks gezegd over de jasmijn die hij hier kapot bijt.
Ik ben een setdresser van niks maar ik had die studiolampen en wilde wat proberen. Het viel tegen. Het kunstlicht kon het daglicht niet bijbenen en de meesjes vonden het bovenop de lampen leuker dan in het volle licht. De roze/rode lap is blijven liggen en zorgt nu voor kleurconflicten met roodborst en eekhoorn.
Het bos blijft me verrassen. Vandaag liep ik tegen een meertje aan. Verstopt, net langs de bekende weg.
Dit is een gek stoplicht. Als je als buitenlander hier verzeild raakt, kan ik me voorstellen dat je je afvraagt of je dit stoplicht wel serieus moet nemen. Vooral als het heel lang duurt voor het op groen springt. Want waar wacht je nu eigenlijk op? Dat de deur plots opengaat en iemand de straat op komt rennen?
Als eenpotige koolmees sta je totaal anders in het leven dan je gezonde soortgenoten. Geen ondoordachte, impulsieve handeling is je nog gegund, zorgeloosheid behoort voorgoed tot het verleden. Werkelijk alles is ingewikkeld. Iedere landing is millimeterwerk. Geen plaats voor élégance, landen moet nu als een duif.
Vanuit de kleurloze werkelijkheid op de drempel van lente, is de stap naar het sepia van vroeger minder groot. Hier staan foto’s van Rotterdam tijdens de oorlog. Ik heb genoeg verhalen gehoord maar dat er in 1944 graan groeide in de binnenstad van Rotterdam hadden ze me nooit verteld. Zie deze slideshow.
Als ik zou Twitteren, zou ik de hele dag breaking-news berichten over kleindierlijk lief en leed de wereld in sturen: “Heggemus heeft boze spiegelbeeld eindelijk verslagen.” - “Help. Muis blijkt uit drie families te bestaan!” - “Egel weer wakker na 100 dagen slaap. Waar is de koffie?” - “Eindelijk weer eekhoorn op tafel.”
Deze bomen vlak achter de camping zijn van Q & Q Investments. De heren Boon en Kroon, die achter deze firma schuil gaan, hebben in het dorp ook een eettentje. Ze wonen hier vlakbij, ik kom er vaak langs. De inrichting is een beetje kaal, vooral bij Evert K. Maar wat kan Jan met 80.000 euro nou ook beginnen?
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds