Ik heb bosfotografie altijd erg moeilijk gevonden, tot ik me realiseerde dat het begint met de ontmoeting. Als de ontmoeting er niet is, kom ik thuis met platte plaatjes. Zinloos. Pas bij een ware ontmoeting gaat techniek een rol spelen, zowel camerabeheersing als jachttechniek. Je wilt zo’n boom niet laten schrikken.
Op dit bankje zal de laatste eigenaar vaak gezeten hebben. Het is heel nauwkeurig gesitueerd. Een meter naar rechts en je blik zou constant naar de draaiende radar van de basis dwalen. Een on-Hollands uitzicht. Door naast de berg te graven naar zand, heeft hij de Soesterberg van bult tot heuse heuvel verheven.
Zo zien we de betuwe het liefst. Hoogstambomen, lekker lang gras en voor de leuk een stel koeien. Ik ben niet zo van de appels maar deze zou ik wel lusten. Niet die van de vorige foto. Een deel van de charme van dat plaatje komt van het vergif dat tussen de stammen is gespoten, dat creëert dat vrolijke gele accent.
‘De Batavieren waren de dapperste aller stammen’, zo schreef een Romeins kroniekschrijver. Ze waren de enigen die volledig bewapend te paard de rijn overzwommen. Ze woonden hier 2000 jaar terug, maar dat de woorden Betuwe en Bataven verwant zijn, blijkt nog onderwerp van discussie. Dit is Batavië anno nu.
Dit valt in de categorie van de milieuconferentie over temperatuurstijging die ingesneeuwd raakte, of dat er in de woestijn meer mensen verdrinken dan door uitdroging om het leven komen. Heb je ooit mooier koolzaad zien bloeien dan hier in de fijnstofhel van de A27? Waar iedere regenbui olie en teer meevoert.
Dit is een groot paard. Nee, nee, een echt groot paard. Een paard zo groot dat ik er toch wat nerveus van werd. Niet dat ik bang wat dat hij gekke dingen ging doen - dat was niet eng, dat was grappig - maar wel dat hij per ongeluk zijn poot op de mijne zou zetten. Dat zou het einde betekenen van mijn danscarrière.
Het is op zijn zachtst gezegd ironisch dat ik de mooiste bloesem tot nu toe, aantref in de binnenstad van Utrecht. Ronduit stuitend vind ik het dat tegen de fruitboom aan, waar mensen af en aan lopen, sigaretten roken, fietsen stallen en lawaai maken, een nestkastje hangt met zowaar een broedend pimpelmezenpaar.
Nog even terug naar de basis. Het schoot me net te binnen, iets dat misschien wat bezoekers zal trekken uit Irak en Zoetermeer. Het is een taalding. Niks meer. Het meest gevreesde woord in de arabische taal, het woord dat op ieders lippen ligt, is wat de foto laat zien: القاعدة, al qaida, de basis, al Qaida Soesterberg.
Ik moest een paar uurtjes op een slapende Ravi passen, dit kon ik mooi combineren met het turen naar een vogelhuisje in de tuin. Veel meer actie. De eieren zijn al uitgekomen, beiden vlogen af en aan. Het is nu dat ze hun kleur verliezen, ze gaan door tot ze op zijn. Onderwijl houden ze ook nog het huis schoon.
Ik realiseer me daarnet - dit heeft niets met de foto te maken - dat de afgelopen twee winters niet zomaar koude winters waren maar de allerkoudste winters van dit millennium (1000 jaar). Dat ze daarnaast ook in de top tien van warmste winters van dit millennium staan, laat ik voor het gemak even liggen. Hup Lente!
Ik ken geen psalmen maar dit zou een mooi moment zijn geweest om er een in te zetten. Het zonlicht gebroken door de eerste frisse blaadjes aan de bomen, het gejubel van de vogels, de schone, blauwe hemel, het groene groene gras. Misschien is dit wel het antwoord op de Grote Vraag, en dus niet 42.
Ik ken die polders al dertig jaar en toch is het de laatste tijd alsof ik het buitenland binnenstap. Er is zoveel veranderd. Alleen al dat ik zes hazen telde. Dat is mij nog nooit gebeurd. Gênant werd het bij de vogels, ik herkende er geen. Dit zegt zowel iets over de aanwezige soorten als over mijn bescheiden vogelkennis.
Het was prachtig maar ik had er met de fiets moeten zijn. Hoe langer je aan het rijden bent, hoe moeilijker het wordt om te stoppen. Als je zoveel moois voorbij bent gereden dan stop je niet meer voor een enkele bloeiende boom. Ik deed het toch maar omdat het zo’n prachtige appelboom was. Hij staat achter de pony.
Ik ben de rivier overgestoken op zoek naar bloesem. Ik wist waar ik moest zijn maar ik reis nooit zomaar van A naar B. Het moet wel een leuke weg zijn. Daarbij, de rivier trekt. Dus ik ben gestopt in Hagestein, Culemborg, Beusichem en hier in Everdingen waar in de linkerbenedenhoek de tijd al heel lang stilstaat.
Helemaal aan de horizon zie je een uitloper van de Utrechtse Heuvelrug, de brug naar Hilversum, met een heuveltje dat ‘de zwarte berg’ heet. Links tussen de bomen ligt fort Ruigenhoek, ook een oorlogsbouwwerk met culturele ambities en een ecologische functie. En als je je omdraait… maar doe dat maar liever niet.
Dat tijden veranderen laat zich ook aflezen aan dit jongetje. Het duurde hartstikke lang voor hij eindelijk tanden kreeg. En dan heeft hij net tanden of hij raakt ze alweer kwijt. En net als je daar aan gewend bent, heeft hij ineens weer nieuwe tanden. Geen peil op te trekken, maar ik vermoed een slingerbeweging.
Ik was als Sjakie die de chocoladefabriek binnen stapte. Ik had me niet gerealiseerd dat de afspraak op dat geheimzinnige, goed verstopte landgoed van de dierenvriend plaatsvond. Ik mocht nu zomaar naar binnen. Ik heb maar een piepklein stukje gezien, maar de waterval zegt alles. Typisch Willy Wonka.
Het is een sterk beeld; de bunker die de straaljager moest verbergen voor vijandelijke troepen, herbergt nu de lammeren van de plaatselijke schaapskudde. Maar er is meer: vleermuizen in munitiebunkers, theater in de atoombunkers en de kerosineopslagplaats als uitkijkpunt. Meer beelden vanaf de basis hier.
Vijfentwintig jaar geleden fietste ik vanuit Vianen naar Soesterberg om mee te doen aan de door het IKV georganiseerde omsingeling van de luchtmachtbasis. Voor de vrede natuurlijk en tegen de wapenwedloop. Dat tijden veranderen, bewees vandaag. Toen we de landingsbaan op fietsten overviel mij een gevoel van triomf. De vrede heeft gewonnen, de herrie is voorbij en we fietsen waar zelfs Google niet mocht kijken.
Na de zoogdieren en de vogels dacht ik dat de koudbloedige amfibieën de ondergrens vormden van mijn empathisch vermogen. Nu blijk ik zelfs warme gevoelens te kunnen koesteren voor plantaardige wezens. Bolgewassen, nauwelijks in staat tot enig gevoelsleven, geven mij hier de illusie van intimiteit en troost.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds