Het was leuk, vrolijk en goed zaterdag. Toch zie ik in de foto’s ook verschillende verdrietige verhalen terug. Ook dat is goed. Misschien wel juist. Op deze foto kijkt mijn moeder uit over de lek. Mijn nicht Marian, die alweer een poosje geleden halfzijdig verlamd raakte, zou die middag mogelijk voorbij varen. Helaas…
Het nog steeds groeiende fotoverslag vindt u door hier te klikken
Mijn ouders zijn vijftig jaar getrouwd en vierden een feestje op een prachtige plek. Bij Boer Bertus op het erf. Op de 500 meter, vanaf de dijk tot aan de boerderij, had ik al twintig foto’s gemaakt. Zeeën van bloemetjes, aanhankelijke paarden, ruziënde kieviten en toen moest ik de eerste tante nog tegenkomen.
Een fotoverslag in wording vindt u door hier te klikken
Al toen ik aan kwam lopen, zag ik hem in de weer tussen de door de rupsen kaalgevreten takken van een rij eikenbomen. Een rijk banket voor de specht. De jongen laten zich nog altijd niet zien. Het gezoem is geschetter geworden en stijgt enorm, in volume en toonhoogte, zodra voedsel in de buurt is. Altijd rups.
Ik kan er niet over uit. Bijna dagelijks trek ik zo diep mogelijk het bos in en ben blij als ik een buizerd op vijftig meter afstand zie passeren. Mijn ouders wonen in een nieuwbouwwijk in Vianen, zonder bos maar met een fijne vijver. Zij hadden na de marter nu een buizerd in de tuin die misschien wel deze kikker opat.
We hebben weer een uurtje of wat samen doorgebracht. Als altijd erg leuk. Zijn woordenschat ligt rond de twintig maar meestal begrijp ik hem wel. En hij mij ook want hij antwoordt altijd met een ferm ja of nee. Hij toont grote interesse in de wereld om hem heen. Dit is een blik van verwondering om een vogeltje.
Als ik de rupsen zie in de bek van de specht, als ik biefstuk eet in een restaurant, als ik een vos zie, of de kat zie loeren naar het muizenhol, als ik een dood vogeltje tegenkom dat uit een nest is gevallen, als ik de buizerd zie terwijl ik bij de spechten ben, echoot het in mij: Het is een cyclus. Er is geen goed en kwaad.
Nee, wees gerust. De spechtjes doen het prima. Dit vogeltje lag elders op mijn pad. Arm vogeltje. Jij zal nooit je vleugels uitslaan. Had ik je maar kunnen opvangen en meenemen, om je dan wormpjes te voeren die ik zelf voor je zou zoeken. We hadden vrienden kunnen zijn. Je had op mijn schouder mogen zitten.
Het gaat wat sneller nu. Ik denk omdat de rupsjes rijp zijn. Overal in het bos loop je tegen ze aan. Het is fijn voor de spechten. Ze werken nu met z’n tweeën twee keer zo hard. Iedere keer probeer ik de uitvlucht vast te leggen. Maar de ellende met uitvluchten is, je kan er je vinger niet op leggen. Met deze ben ik blij.
De nog steeds veranderende serie staat hier
Mijn geliefde Westbroek, zo dichtbij maar zo heerlijk anders. Waar het hier lommerrijk is, is het daar onbeschut, waar het hier droog is, heb je daar laarzen nodig. Het is een andere biotoop, met zwanen en slangen in plaats van spechten en eekhoorns. Ook leuk, maar ik was blij weer tussen de bomen te zijn.
Ik kan niet stoppen met fotograferen terwijl er eigenlijk niets nieuws gebeurt. Het is zo’n mooie kans. Het wachten is nu op het moment dat de jongen zich voor het eerst laten zien. Ze zijn wel al heel duidelijk te horen. Een gezamenlijk hijgen dat soms tot zoemen wordt. Alsof er een bijenvolk in de boom huist.
Ik vind ze helemaal niet lelijk, integendeel. Ze zijn van een schattigheid die kan wedijveren met die van puppy’s of kittens. Prachtig ook hoe vader zwaan mij telkens weer een stapje achteruit kreeg. Hoe zalvend ook mijn woorden, de veilige afstand dient in acht genomen. En als niet, dan dreigde hij aan wal te komen.
Is dit een slang? Nee, dit is geen slang. Een grote worm dan? Neen, het is ook geen worm. Het is, en dit verbaasde mij ook, een hagedis zonder pootjes; de hazelworm. Voor het eerst aanschouw ik er een met eigen ogen. Waarom het geen slang is schuilt in details als de bek en de oogleden. Evolutionair correct.
Ik ben er terug geweest vandaag. Dat voelde heel dubbel en een beetje dom, maar ik heb er geen spijt van. Als je de route naar het paradijs kent is het een zonde als je daar geen gebruik van maakt. Ik hoopte vandaag op een nadere kennismaking met de fazanten maar ik werd weer meegezogen door de kudde.
Voor een heel voorlopige selectie van mijn tweedaagse verkenning van het (aards) paradijs. Klik hier
Ik was vandaag met mijn vader op stap, zelf ook verwoed fotograaf. We gingen naar de Blauwe Kamer, bij Rhenen. Hij was daar nog nooit geweest. En ik blijkbaar nooit eerder in mei. Op de terugweg stopten we even bij het kasteel dat, zo bedenk ik me nu, misschien wel Duurstede heet. Het ligt echt vlak bij Wijk.
Dit is niet de beste foto die ik vandaag gemaakt heb. Voor ik er achter ben welke dat wel is, zijn we een dag verder want ik heb veel foto’s gemaakt. Daarbij introduceert deze de hoofdrolspelers: boterbloemen, meidoorn en paard. Je zou gewoon gaan twijfelen aan de lithium, zo mooi vond ik de meidoorn.
Ik heb veel opgepikt over het leven van de specht. Het spechtpaar werkt in ploegendienst, iedere 10 a 15 minuten is er een wisseling van de wacht. Dit duurt, zonder de omzichtige nadering, een halve minuut. Tijdens de 10 minuten wachten die dan weer volgt, is er niets dat wijst op de vogel die in de boom zit.
Nog meer en nog mooiere spechtenfoto’s hier
Hij heeft mijn naam gezegd. Voor het eerst. Ik was er niet bij maar ik geloof zijn moeder direct. Ze hadden me met de auto opgehaald om me bij de garage af te zetten. Met twee auto’s reden we toen weer terug. Ravi begreep dat ik in dat rode autootje zat en om dat duidelijk te maken, had hij mijn naam nodig. Mark!
Als dit een meisje was en ze zat bij mij in de klas, dan zou ik de hele tijd dromerig naar haar staren. Wat is ze mooi, wat een prachtige lange haren heeft ze, wat een mooie benen en wat loopt ze gracieus. Ze is vast van adel of zoiets met een stamboom waar je u tegen zegt. Schier onbereikbaar. Zou dat haar huis zijn?
Weer een combinatie vandaag van ‘O, wat dom’ en ‘Wow, wat prachtig’. Ik ben er zeker vijftig keer aan voorbijgelopen, had bij mijn eerste bezoek al het holletje gezien en de link met de specht gelegd. Toch was het eenvoudig niet in mijn hoofd opgekomen dat ze daar nu hun nest hadden. Dat zou te makkelijk zijn.
Meer en mooier want makkelijk vindt u door hier te klikken
De kettingzaag deed niet wat hij doen moest en in minder gewelddadig tuinwerk had ik geen zin. Ik heb daarom vooral gescrabbeld met de jongens. We speelden niet om punten en dat was maar goed ook. Ik had rotletters en zij zijn echt bedreven. Daarna liet Noah zien hoe hij hangen tot kunst heeft verheven.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds