Omdat het heldere water er als vloeibaar goud door bochtige betonnen kanalen door bos en duin stroomt, omdat ik me er telkens weer in het buitenland waan, omdat ik nergens vaker vossen heb gezien, omdat de reeën er zo mooi zijn, omdat de zee vlakbij is maar toch een roteind lopen, daarom de waterleidingduinen.
Op weg naar de waterleidingduinen zag ik vanaf de snelweg deze prachtige bloemenweide. Het bleek moeilijker dan het leek om erbij te komen. Uiteindelijk gelukt en daar trof ik de jongens die dit mogelijk maakten, want echt natuurlijk ziet het er natuurlijk pas uit na enig onderhoud. Voor hen deze foto’s.
De natuur is iets heel ingewikkelds. Zo zijn scholeksters typische waadvogels die je op het wad of langs de rivier tegenkomt. Nu heeft een aantal scholeksters zich juist gespecialiseerd in de wormen en insecten die op akkers te vinden zijn. Misschien zien we hier de geboorte van een derde soort; de stadsscholekster.
Een paar extra plaatjes om te kunnen delen in mijn verbazing. Klik hier.
Op het industrieterrein van Vianen passeerde ik dit kuiken en zijn familie. Ik heb de auto geparkeerd en heb ze een half uur lang vol verbazing bekeken. Deze vogel hoort hier niet, die hoort niet over tegels en asfalt te lopen. Ik ben weggereden nadat ze veilig de autoweg waren overgestoken. Welke vogel is het?
Dit is wat ik bedoel met prettig wonen. Dit zou mijn buurt wel mogen zijn. Daar rechts bijvoorbeeld, in dat witte stuk, daar zou ik toch prima terecht kunnen? En dat dit alles dan midden in het bos ligt, opdat je in de winter lekker lang door de sneeuw moet rijden voor je er bent. En dat je in de kachel enkel hout stookt.
Ik heb niet meegedanst. Ik had mijn handen niet vrij, iemand moest toch de foto’s maken. Anders zou ik het misschien wel leuk hebben gevonden. Je moet je ergens overheen zetten. Sommige ouders kost dat meer moeite dan andere. Maar het is voorbij de gene dat het pas echt leuk wordt. Vraag maar aan Ravi.
Alle foto’s op een rijtje vind je door hier te klikken
Ik was bij de Sint-Jan viering van Noah op de Vrije School. Deze foto vat het goed samen: bloemenkransen en koekhappen. Ik vond het geweldig. De kinderen maakten brood boven vuurkorven en stonden in de rij om zonder handen een kers uit een bak water te vissen. En toen moest de grote rondedans nog komen.
Een voorlopige impressie van het feest vindt u door hier te klikken
De winter leerde me dat een caravan geen huis is, dat stromend water een luxe is en dat warmte vervliegt. Maar wat nu? Als ik al in aanmerking kom voor een woning, dan is het in de allerlelijkste categorie. Dan zou ik het bos moeten verruilen voor nachtmerrieland. Echt, als ik maar een beetje behoorlijk uitzicht heb.
Een omgekeerd sprookje vandaag. Want wat moet je als je als lelijk jong eendje niet uitgroeit tot prachtige zwaan maar tot doodgewone eend? Kan je je tegen je lot verzetten? Volgens deze eend wel. Tien keer werd ze weggejaagd, tien keer kwam ze terug. Hartverscheurend. Een portret van een Eend met Ambitie.
Vanochtend kwam het verjaardagseekhoorntje langs. Er moet dus iemand jarig zijn. Ik heb geen idee wie maar ik vaar blind op het verjaardagseekhoorntje. Gefeliciteerd dus! Overigens zien we hier niet het verjaardagseekhoorntje zelf. Hij lijkt er wel op maar het verjaardagseekhoorntje draagt altijd een mutsje.
Ik heb een avond in het kreupelhout doorgebracht. Het heeft geen zin. Ik moet iets anders bedenken. Bij de specht was alle actie gecentreerd rond een opening van vijf centimeter. Nu moet ik een oppervlak van 800 vierkante meter scannen. Daarbij is het er overdag al donker en lukt het niet te lopen zonder lawaai.
Door een roze bril kijkt hij naar zijn vroegere juffrouw van groep acht die, ter gelegenheid van de verjaardag van zijn moeder, zojuist, in deze keuken, gekleed in een prachtige jurk, een exquise Indiaas drie-gangen diner heeft klaargemaakt. De juffrouw kijkt vriendelijk terug. Zijn zusje proest het uit.
In het bos wemelt het van de spechten. De drie uitgevlogen nesten die ik onderweg passeer, hebben elk een eigen territorium. Ik weet waar de grens ongeveer loopt en daarom weet ik dat dit mijn kuiken is. Waar ik pas echt van stond te kijken was moeder specht die naast me kwam drinken. Ik ben vereerd.
Ik stond vandaag bovenop een dassenburcht. (We hebben ze ook in Utrecht Loes, dat wist ik niet. Ik keek er erg van op, vooral omdat ik de plek zo vaak passeer.) Het is geen burcht, het is een stad, een flat met meerdere verdiepingen en vele uitgangen. Vaak wonen er vossen en konijnen bij in. Ik ben geïntrigeerd.
Net zo mooi als de zwaan, net zo lief als de mees, net zo neutraal als ieder ander onderdeel van Gods Grote Creatie. En toch… die sterke klauwen, die donkere snavel, die priemende ogen, die vijf tinten zwart. Als er opeens vier, vijf uit de hemel neerdalen en bezit nemen van de tuin dan is het bijna eng als onweer.
Ik zoek natuurlijk stiekem naar vervanging voor de spechten. Vandaag liep ik zomaar op tegen dit volk van rietzangers. Ik had ze nooit eerder ontmoet maar ze zijn gezellig, veel gezelliger dan de rietgors, die even verderop woont. Kortom, er is potentie maar ik mis nog een gimmick, een trucje of een mooi verenkleed.
Dat, mijn beste zwaan, lijkt me geen goed idee. Kijk in mijn ogen. Denk je werkelijk dat ik voor jou zal buigen? Dat ik zal opstaan en me respectvol terugtrekken? Bekijk het maar. Ik was hier het eerst. Ik respecteer jouw grenzen, jij kan maar beter die van mij eerbiedigen. Ik ben vandaag voor niemand bang.
Toen ik vanmorgen bij het nest aankwam, was het al verlaten. Het was weer gewoon een boom met een gat erin. Na lang zoeken zag ik ’s middags de kleine nog, op vijf meter hoogte in het dennenbos. Hij kon al vliegen en hij was helemaal alleen, geen broertjes of zusjes. Ik zou blij moeten zijn, maar dat ben ik niet.
De jongen klinken bijna net als de volwassen vogels, ze krijgen ook minder te vaak te eten. Ik weet nog steeds niet hoeveel het er zijn. Ik denk dat ze constant van plaats verwisselen, maar bewijs heb ik niet. Ik gok dat ze morgen uitvliegen. Qua temperament zit het wel goed, nu eens kijken wat de vleugels doen.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds
