Het begint nu echt gênant te worden. Voor een leuke juli-foto moest ik maar liefst drie jaar terug. Maar zie, toen waren de weiden nog grazig en de koeien vet. Het waren andere tijden. Onschuldiger tijden.
Daar word ik niet vrolijk van: zomers Spakenburg, in mijn eentje. De bootjes zijn nog wel leuk, net als de helling. Maar de stad is echt lelijk! Burgerlijk streng, jaren vijftig-deugdzaam. En toch toeristen. Niet mijn plek om te zijn. Er waren ook zo weinig bomen, viel me op. Houden ze in Spakenburg niet van schaduw?
Er is niets dat de koolmees doet zonder iedere drie seconden even uitvoerig om zich heen te kijken. Gevaar schuilt overal. Alleen de jonkies is het gegund om af en toe dromerig voor zuch uit te staren. De kool- en pimpelmezem zijn nu trouwens op hun allerlelijkst. Dit is een opmerkelijk aardig exemplaar.
Wat een held is het toch, die kleine Ravi. Kan nog maar net lopen of hij waagt zich al aan de kabelbaan. Hij stond eerst een hele poos gefascineerd te kijken naar de grotere kinderen. Hij was blij verrast toen zijn moeder hem optilde en op het stoeltje zette. Hij genoot. Huilen deed hij pas toen we weer wegmoesten.
Juli is de naarste maand. Grillig als een boze vrouw. Onvoorspelbaar waait haar wind en angstaanjagend is haar onweer. Als juli brandt, doordringt zij alles, geen troost in de schaduw, geen verkoeling in de regen. En daarbij, al die fletse kleuren, de doodse straten en al die arme kinderen die niet op vakantie gaan.
.
Twee sterntjes die elkaar aanraken in volle vlucht. Als eerste denk ik aan een teken van genegenheid, dat zou het leukst zijn, maar het zou net zo goed een vermaning kunnen zijn of een spelletje, een dreigement of een soort dans. Gemenigheid zou nog kunnen en natuurlijk kan het een ongelukje zijn geweest.
Dit is een Franse herder, een Beauceron met een bijna verholpen probleem en een naam die ik toch weer ben vergeten. Een schat van een beest, alleen wat groot. Deze hond krijgt alleen vers vlees te eten. Dat schijnt een trend te zijn. Klinkt logisch voor een carnivoor. In brokken zit vaak maar 5 of 10 % vlees.
Het zou een opname kunnen zijn van de Hubble-telescoop van ‘deep space’ of een antroposofisch schilderij of handwerkstuk. Dit zijn de natuurlijke keuren. Gemaakt van water en zon en niets anders.
Tja, ik weet het. De foto’s van de laatste tijd zijn wat onder de maat. Eigenlijk weet ik precies waarom. Ik ben gepreoccupeerd met het rapport dat de psycholoog over mij schreef. Hij noemt mij (bijna) anti-sociaal en mijn communicatieve vaardigheden, zijn volgens hem, matig aangepast. Dat echoot nog wel even na.
Dit is een plek waar ik bijna iedere dag langskom. Iedere keer opnieuw sta ik er eventjes stil en overweeg een foto. Maar dan kijk ik door de zoeker en dan kijk ik om me heen, kijk nog een keer door de lens, maak een vaag afkeurend geluid en loop door. Iedere dag opnieuw. Tot ik op een dag vergat te overwegen.
“Toen ik geboren werd,” zo vertelde Tate vandaag, “had ik blond haar, blauwe ogen en een blanke huid ‘ Mijn moeder werd hysterisch. Ze schreeuwde het uit: ‘Die is niet van mij. Haal weg.” Een tante ontfermde zich over de baby. Hij werd donkerder met de jaren maar moet zich insmeren tegen de zon als ieder ander.
Ik was vandaag in een ander land, niet eens zo gek ver hiervandaan. Je kan op de fiets, maar met de auto is bijna net zo leuk, vooral het laatste stuk. Het is een land waar de tijd bijna stilstaat en dat bevolkt wordt door boeiende mensen met boeiende verhalen. Ik denk dat ik er wel zou passen, ik heb ook verhalen.
Dit is vandaag en dat is mijn Mac waar duif op landt. Ik weet niet of het het stukje brood was of dat duif gewoon heel nieuwsgierig naar mijn binnenwereld was. Ik vond het heel dapper. Hij schrok nogal, geloof ik. Hij was zo weer weg. Had van mij niet gehoeven. Ik vind het wel gezellig zo’n brutaal beest in huis.
De hoogste kennis over de zichtbare en onzichtbare wereld zoek ik niet meer bij priester, professor of psychiater. Nee, de hoeders van deze geheimen zijn voor mij de boswachter en de rattenvanger. Zij maken dat ik anders kijk. Zij zetten mijn wereld op z’n kop. Nu is de das me ineens tot op 500 meter genaderd!
Verantwoordelijk, in zekere zin, voor deze langste radiostilte sinds tijden, is een overijverige psycholoog die even was vergeten dat hij niet bezig was met een theoretisch examen maar met een mens van vlees en bloed, met gevoelens en gevoeligheden. We wensen de psycholoog beterschap en gaan snel verder.
Het spijt me. Ik zit een beetje vast. Ik kom de caravan haast niet uit, dus zie ik ook niks interessants. Onderstaande foto is van dinsdag en kan symbool staan voor afgelopen week. Ze viel eraf, lichtgewond.
Het is geen straf om bij het huis op de heuvel voor de plantjes te zorgen. Het is wel behoorlijk ingewikkeld. Het water komt uit de grond en heeft zoveel druk dat sproeiers gaan dansen en los komen van de grond. Daarbij lijkt de tuin ineens twee keer groter dan van de week. Ach, ze zijn pas vanmorgen vertrokken.
Het meertje begint in te drogen, iedere dag is het een stukje kleiner. Ik ben er laatst doorheen gewaad, nergens kwam het water veel hoger dan mijn knie. Er komen veel vogels drinken. De kuikens van de eend zijn bijna volgroeid en in het bos lijken de spechten zich te verspreiden. Ze zijn niet meer zo aanwezig.
Voor musici is hun instrument een instrument. Voor mij niet. Voor mij is het de helft van de magie, iets wat ik niet begrijp en waar ik mijn vingers niet aan wil branden. Ze zijn zo licht en kwetsbaar en lijken te leven. Ze zijn met hun eigenaar verbonden als een politiehond met zijn baas, als Harry Potter met zijn uil.
Meer, veel meer foto’s van afgelopen zondag in Buiksloot vindt u hier.
Het zal even duren. Ik deel mijn internetverbinding met de andere campinggasten en dat zijn er veel momenteel. Als voorproefje van het verslag van zondag deze van de kleine van Lucy. In een seconde had ze mijn hart gestolen. Wat een schatje. Het verloop van mijn geworstel kan hier gevolgd worden, of hier.
If you like this site, feel free to share it or subscribe to the feeds